Ενας χρόνος! Σπέσιαλ εορταστικόν τεύχος

Όριστε, επεσα για ύπνο μόλις στις 12:30 μιας και είχα εγερτήριο στις 7:30 αλλά μες την νύχτα ξύπνησα και δεν με έπερνε ο ύπνος. Ανακαλώντας τα παλία, όλα τα δοκίμασα. Τι συγκέντρωσεις στην αναπνοή, τι μετρήματα, τι νερά, τι συγκεντρώσεις στους χτύπους της καρδιάς, τι κλείσιμο αυτίων, τις αριστερό κουλούριασμα, τι δέξι, τι χαλάρωση του σώματος, τίποτα δεν έπιασε. Τελικά στην τελευταία προσπάθεια σηκώθηκα και γράφω αυτή την καταχώρηση που ίσως -έλπίζω- να είναι η αιτία της αϋπνίας...

Ενας χρόνος πλέον πέρασε απο οταν άρχισα να γράφω αυτό το Βλώκ, τα Κινέζικα μου επιτέλους έγιναν κάτι -κάποτε δεν το περίμενα πως θα ήξερα κινέζικα-, όπως επίσης και όλοι παραδέχτηκαν "καλα ρε, έλεος πια δεν άλλαξες καθόλου", τα ελληνικά μου εκεί που ήταν στον πάτο, τώρα τον επαναπροσδιορίσαν κτλ κτλ.
Απο όλους τους φίλους μου στο Τσινγκτάο, τώρα πλέον έχουν μείνει 4 διάσπαρτοι σε διάφορα μέρη της πόλης. Ο ένας ακόμα δεν έχει επιστρέψει στην Κίνα, την άλλη ακόμα δεν την συνάντησα ενω ως τώρα συναντήθηκα με 2 άτομα. 4 μέρες, είδα άνθρωπο 2 φορές. Πως περνάει ο χρόνος μου λοιπόν; Ύπνος, ύπνος και ύπνος. Ά ναι, και διάβασμα. Σήμερα πρώτη μέρα επέστρεψα στην κανονική μου δουλεία στα Στάμπακς.
Για τα δύσπιστα πνεύματα πάντως, τα κινέζικα μου έχουν υποστεί ζημεία. Σε όσους έχω μιλήσει δεν με καταλαβαίνουν, μέχρι και το σχόλιο "τα ξέχασες όλα;" άκουσα, ούτε συζήτηση να δω τηλεόραση ενω οι λέξεις οταν μιλάω απλά δεν έρχονται...Μην σχολιάσω τους τόνους...

Όμως αρκετά με την γκρίνια, για άλλο λόγο σηκώθηκα απο το κρεβάτι:
Ενας χρόνος πλέον πέρασε απο οταν άρχισα να γράφω αυτό το Βλώκ,
299000 Χαρακτήρες ημερολογιακού κειμένου και εξ'αυτών μόλις 304 ασιατικοί χαρκτήρες (ενα κεφάτο ΣΜΣ δηλαδή). Αυτό κι αν είναι Greek Blog after all!
58600 λέξεις έκθεσης ιδεών και παραπόνων
1292 Παράγραφοι
7038 γραμμές κειμένου
243 Σελίδες πολυτελούς έκδοσης με σκληρό εξώφυλλο και χαρτί Ιλουστρασιόν
266 Καταχωρήσεις με 246 εικονούλες που κάνουν την άναγνωση πιο εύκολη και ανεκτή εως -μην πω- περιττή (κάτι που σημαίνει οτι πολλές καταχωρήσεις δεν έχουν ή έχουν αντι φωτογραφία, βίντεο μιας και κάποιες άλλες έχουν πάνω απο μια φωτογραφίες)
(ναι, χρησιμοποίησα το Word μου χει μείνει απο αποθημένω απο τις εξεταστικές όπου έπρεπε να μετράς λέξεις. Τώρα θέλω να ξέρω για πόσες απο τις επόμενες ζωές μου είμαι καλυμένος στο θέμα τις εκθέσεις-ελπίζω απλά να μέτραει σε όποια χώρα και να ξαναγεννηθώ γιατί αλλιώς την έκατσα...)

Υπο μία άποψη, το μπλόγκ αύτο τελείωσε τον σκοπό του, με άλλα λόγια έκλεισε η σεζόν φίλοι. Όχι δεν κάνουν απεργία οι σεναριογράφοι. Μήν περιμένετε συνέχεια. Τώρα ίσως υπάρξουν εορταστικά σπέσιαν τεύχη, άλλα μην περιμένετε πολλά, αλλίως τι σπέσιαλ θα είναι; Στην σκέψη αυτή, το δευτερόλεπτο αυτό (εκείνο δηλαδή, πριν γράψω την λέξη δευτερόλεπτο) συνειδητοποιώ πως έχω εναν μικρό εθισμό: Πως θα τα καταφέρω να κάνω κάτι άλλο απο το να πάω τουαλέτα χωρίς να το καταθέσω;
αϊ αϊ αϊ. Συνήθισα φαίνεται στο σπίτι του Big Brother και τώρα δυσκολεύομαι να κατεβάσω ρολά. Δεν κρύβω νιώθω μια ενοχή - πως δεν κάνω το χρέος μου- να μην σας λέω κάθε βλακεία που κάνω. Όμως έτσι, ακόμα πιο σημαντικό είναι να σταματήσω το μπλόγκ. Δεν μου αρέσουν οι εθισμοί ειδικά οταν είναι πάνω μου και αναγνωρίζοντας το ως τέτοιο (έλεος τι άλλο μπορεί να είναι;) πρέπει να το κόψω!

Τελευταία Ίνφος: Αυτές τις μέρες θα ψάξω διαμέρισμα και μαθήματα αρχίζουν στις 8 Σεπτεμβρίου. Πρόγραμμα για τις επόμενες διακοπές μου, δεν έχω βγάλει ακόμα.

ΥΓ. τουλάχιστον θα κρατήσω τις φωτογραφίες που ανεβάζω στο Ίντερνετ γιατί έχει πιο μεγάλη πρακτική αξία- άσε που είναι καλύτερη παρακαταθήκη για το μέλλον σε αντίθεση με ενα τεράστιο (βλέπετε στατιστικούς υπολογισμούς και σχόλια στυλ Μάνου "μα κάλα, ποιος το έχει διαβάσει;") μπλόγκ που δεν θα έχεις χρόνο να διαβάσεις... Προσέξτε όμως οτι η περιοχή μου στο http://picasaweb.google.com/fotis.kalafatis εξαντλήθηκε και μιας και σήμερα τελειώνει και επίσημα το μπλόγκ, μεταφέρομαστε πλέον, στην νέα διεύθυνση http://picasaweb.google.com/fotis.kalafatis.2 όπου μέχρι τώρα χρησιμοποιήθηκε μόνο σαν αποθήκη!

120 βίντεος στο Youtube
4963 δημόσιες φωτογραφίες σε σύνολο 96 άλμπουμς
και 738 σε προσωπικά άλμπουμς για διάφορα άτομα.
Σύνολο 5706 δημοσιευμένες φωτογραφίες απο την συλλογή μου των 22111 φωτογραφιών αυτού του ενός έτους! Μιλάμε για ΠΟΣΟΤΗΗΤΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

ΥΓ. Μιας και είναι ιδιαίτερης βαρύτητας πόστ, ας το αξιοποιήσουμε με ενα request: Όποιος διαβάζει αυτή την καταχώρηση και γνωρίζει τον Ζαχαρία, ας του στήλει ενα ΣΜΣ με το περιεχόμενο: "Τζιά Γιόου". Όσο πιο πολλά μαζέψει, τόσο πιο χαρούμενος αυτός, εγώ και η Κοσμοτέ.






:-S

...

Αλήθεια αντίο(;) κλάψ!


(Ζάκιιιιιιιιιιι)

Επιστροφή στα πάτρια εδάφη: Κίνα

Τελικά αντίθετα με την προηγούμενη δήλωση μου, δεν γυρνάω το Μπλόγκ στα Κινέζικα ακόμα. Υπάρχουν μερικοί λόγοι:
1) Στην Ελλάδα δεν έκανα τίποτα που θα έχει νόημα να πω στους Κινέζους.
2) Οσα κινέζικα ήξερα τα ξέχασα (κάλα, μην πετάτε πέτρες, ενα αστείο έκανα-θα μάθουμε αύριο που αρχίζω διάβασμα)
3) Παρατήρησα οτι έχω άλλες 2 μέρες εως την ημέρα που θα κλείσω ενα χρόνο... Εε, να μην κλείσω με ωραίο τρόπο ωστε να πάρω και τα ένσημα του μΙΚΑ;

Στην εικόνα βλέπετε μια κοτρώνα που έφτασε απο την Ελλάδα, στην Κίνα. Στο μπάκγκρουντ το εστιακό κρεβάτι!
Αυτά. Γυρνάω στο κρεβάτι.

Οχι ρε!

Πάνω που ο καιρός έφτιαξε εγώ την Κάνω...
Καλά ακούσατε αν δεν το έχετε ήδη ακούσει. Επιστρέφω Ελλάδα για μια σύντομη εκδρομή στην Πατρίδα του Κουμφουκίωνα.
Τα είπα και τελείωσα. Για πρώτη φορά ύστερα απο 2-3 μήνες ο ήλιος έλαμψε, η ομίχλη σχεδόν καθάρισε, άλλα εγώ φεύγω....

Κρίμα.
Θα τα πούμε, απ'οταν επιστρέψω!
Μετά τις 22 δηλαδή. Ετοιμαστείτε για υλικό απο την μακρινή και μυθική Ελλάδα.
Α και κάτι ακόμα, μιας και οι διακοπές είναι Ελλάδα, το μπλόγκ το γυρνάω στα κινέζικα. Άλλωστε τώρα για ποιόν Ελληνόφωνο θα έχει ενδιαφέρον;

Ελά, η απάντηση είναι Κανέναν!

This is the monthly update on CNN...

Τέλος ο Μασάκι φεύγει αύριο το πρωί, οπότε απο αύριο δεν έμεινε άνθρωπος στην πόλη. Ο Μασάκι επιστρέφει μετά τους Ολυμπιακούς -τουλάχιστον ξαναέρχεται δηλαδή-
Ιδιαίτερα νέα δεν υπάρχουν και για αυτό δεν γράφω κιόλας, μπορείτε να δείτε μερικές φωτογραφίες στις κατηγορίες που ανανέωσα αυτές τις μέρες, άλλα ως εκεί....
Δεν θα δείτε θαύματα.
Το αρχίκο σχέδιο να παω εσωτερική Μονγκολία αυτό το διάστημα ματαιώθηκε γιατί ως που να μου ετοιμάσουν την Βίζα για το επόμενο εξάμηνο φτάσαμε στο τώρα το οποίο είναι μόλις 10μέρες πριν την έναρξη των Ολυμπιακών οι οποίοι παράλληλα σηματοδοτούν την έναρξη των σύντομων διακοπών μου.
Τις τελευταίες μέρες τα εργοτάξια ξεκινάνε στις 6 το πρωί οπότε καπου εκεί τελειώνει και ο ύπνος μου. Απ'την άλλη πριν μερικές μέρες αγόρασα τα Κρόκς (τα παπούτσια που θυμίζουν παντόφλες) για να ξενοίασω μια και καλή με την βροχή: Τώρα δεν χρειάζεται να ανησυχώ οτι θα βραχούν τα πόδια μου!

Ulzzang

ULZZANG είναι μια λέξη που καιρό μου έλειπε για να περιγράψω αυτό που τρέχει στην ασία σήμερα με το πρότυπο ομορφιάς. Πηγαίνετε στο γκόυγκλ, στο γιουτιούμπ ή όπου θέλετε και ψάξτε να δείτε τι σημαίνει ούλτζανκ.
Μεγάλα μάτια, λευκό δέρμα, τεράστιες βλεφαρίδες και μέσ' την γλύκα και φυσικά όλα...
Στο μέϊκ απ! Στο τέλος βγάζουν μια φωτογραφία όλο μέλι και έχουμε όλη την συνταγή. Φακοί επαφής για τεράστιες κόρες, ψεύτικες βλεφαρίδες, μέϊκ απ για αψεγάδιαστο λευκό δέρμα όλα τα 3 παραπάνω, μόνο για να καταλάβεται πόσο βασικά είναι, σας λέω οτι δεν έχω γνωρίσει κορεάτισα (και εχω γνωρίσει αρκετές) που να μην χρησιμοποιεί τουλάχιστον τα 2 απο τα 3 παραπάνω, αν οχι και τα 3!

Φυσικά μην μιλήσουμε για την κόλα που κολλάει τα βλέφαρα ωστε τα μάτια να φαίνονται όπως των δυτικών (με δίπλα δηλάδη)

Τώρα, καληνύχτα.

Αρκετά για σήμερα...

Αυτά απο το ταξίδι στο γκανσού. Όταν ο Μασάκι σήμερα με ρώτησε "τι έκανα τις τελευταίες αυτές μέρες απ΄όταν επέστρεψα" πραγματικά έπεσα απο τα σύννεφα! Τι έκανα; Δεν έχω ίδεα. Διάβασα 5 μέρες, έτρεξα για την βίζα 2 μέρες και 5 πρωινά, έδωσα εξετάσεις 2 μέρες, τα υπόλοιπα πρωινά κοιμήθηκα και τελικά περισσέυουν κάτι απογεύματα και φυσικά νύχτες.
Ε λοιπόν, να τι έκανα όλο αυτό το διάστημα:

Αποχαιρέτησα ενα τεράστιο πλήθος απο ανθρώπους! Κορεάτες, δυτικούς και κινέζους, όλους του αποχαιρέτησα, τον καθένα στο δικό του πάρτυ. Περιττό να πω οτι η τελευταία μέρα του καθενός στην Κίνα ήταν γιορτή και άξια "κατάχρησης" άλλα τι συμβαίνει για αυτούς που δεν είναι η τελευταία μέρα τους;

Ας το αφήσουμε ασχολίαστο. Την στιγμή αυτό, μέχρι τις 22 του μήνα θα έχει φύγει και το τελευταίο κομμάτι του λόμπυ:
Η Λίνα και ο Φλώριαν. Οι υπόλοιποι, έχουν ήδη φύγει!
Καληνύχτα!

ΥΓ. Ο Ενρίκε συγκεκριμένα έφυγε χωρίς αντίο! Απλά σε ενα σημείο μας ήρθε ενα μήνυμα λέγοντας: "Φώτη, αυτή την στιγμή είμαι στο τρένο. Έπρεπε να φύγω με τρένο σήμερα γιατί δεν βρήκα πτήση για αύριο. Θα τα πούμε!". Να πω οτι δεν το περίμενα;

Το λεωφορείο του τρόμου!

Τελικά αφού μας μπαρκάραν σε ενα λεωφορείο με κρεβάτια συνειδητοποιήσαμε πως μας παγίδεψαν: τι λετε για ενα κρεβάτι 1,30μ*40εκ και ύψος προς τα πάνω 79εκ; Εφιάλτης. Τελικά η νύχτα πέρασε με λιγότερο ύπνο απ'οτι σε καρέκλες αεροπορικού τύπου ενώ το ταξίδι αυτό μας κόστισε το μισό απο μια αεροπορική πτήση σε καλή προσφορά. το βίντεο, τα λέει ολα νομίζω.

(δεν ξανακάνω το ίδιο λάθος...)

ΛίΤσονΓού!

Με τον ΛιΤζενΓιού χωρίς δραχμή στην τσέπη πέρασα ενα 36ωρα προς ανάμνηση των ημερών που περάσαμε μαζί, αν και αυτή την φορά δεν υπήρξε διάβασμα παρα φαΐ,φαΐ και πάλι, φαγητό. Φυσικά οι απένταροι δεν πληρώνουν και τελικά με γύρισε στα ακριβότερα κορεάτικα της Σανγκάης και απλά με κέρναγε. Φυσικά έμεινα και στο διαμέρισμα του! Για πρώτη φορά μιλήσαμε, μιας και τελευταία φορά πριν φύγει τα κινέζικα μου δεν αρκούσαν! Αναμενόμενα βέβαια, τα κινέζικα του έχουν πάρει άλλες διαστάσεις...
Τελικά αφού με άφησε στο σταθμό του νυχτερινού λεωφορείου(εξπρές του μεσονυχτίου), άποχαιρετηθήκαμε και ανανεώσαμε το συμβόλαιο για Τσινγκτάο στο οποίο τώρα που μιλάμε θα έρθει αύριο (17/07)

Σανγκάη. η πόλη που δεν μας πάει.

Για τέταρτη φορά βρέθηκα στην Σανγκάη. Αυτή την φορά με τον Ενρίκε, όμως και πάλι παρ'ολη την ακτινοβόλα προσωπικότητα του, δεν βοήθησε να αλλάξει την τύχη. Για άλλη μια φορά η πόλη με το ΄θυλικό αυτό όνομα προσπάθησε να με φάει. Κάθως το βράδυ έψαχνα ενα ΑΤΜ για να σηκώσω λεφτά ύστερα απο μια περίοδο ταξιδιών με τρένα κατα την οποία βρέθηκα να τερματίζω με ούτε 20ευρώ σε ρευστό, αντιμετώπισα το εξής πρόβλημα. Όχι μόνο δεν έβρησκα ΑΤΜ της τράπεζας που το όνομα της είναι "Τραπεζική Επιχείρηση Χόνγκ Κόνγκ και Σανγκάης", άλλα και μόλις βρήκα ενα ΑΤΜ αμέσως άρχισα να έχω πρόβλημα. Το πρώτο ΑΤΜ ύστερα απο κάποια ώρα μου ανακοίνωσε οτι δεν μπορεί να επικοινωνήσει με τα κεντρικά. Μετά απο κάποιες δοκιμές πήγα σε άλλο ΑΤΜ και μου ανακοίνωσε οτι ο κωδικός είναι λάθος. Σάστισα. Ξαναδοκίμασα, αλλα επέμενε. Τελικά άρχισα να δοκιμάζω αναγραμματισμούς του κωδικού μήπως τα έχω χαμένα χωρίς αποτέλεσματα. Τα υπόλοιπα ΑΤΜ άλλα μου έλεγαν οτι δεν μπορούν να επικοινωνίσουν με τα κεντρικά και άλλα οτι έχω λάθος κωδικό. Τελικά την επόμενη μέρα οταν πλέον είχα ξεμείνει βρήκα μια τράπεζα HSBC και σύντομα πληροφορήθηκα οτι όντως, η κάρτα μου έχει κλειδώσει. Να χαίρεσαι που δεν στην ρούφιξε κάνα μηχάνημα. Τα πράγματα είχαν στενέψει οπότε αναγκάστηκα να βάλω σε λειτουργία το σχέδιο εφεδρίας μου:

Να χρησιμοποιήσω την πιστωτική μου κάρτα για ανάλυψη χρημάτων. Είχα ακούσει για πολύ χοντρές προμήθειες της τάξεως των 20ευρώ (δεν ξέρω αν αληθεύουν και ούτε ήθελα να δοκιμάσω, άλλα ήμουν αδέκαρος) τελικά μόλις έβαλα την κάρτα συνειδητοποίησα οτι και ο κωδικός της ήταν λάθος. Εδω σταμάτησα τις δοκιμές μετά απο την πρώτη προσπάθεια. Τελικά ύστερα απο μια μεγάλη μέρα και τηλεφωνήματα στην Ελλάδα απο εναν απελπισμένο πελάτη τους, επιτέλους μου υποσχέθηκαν οτι θα το έχουν λύσει μεχρι την επόμενη μέρα. Φυσικά την επόμενη εγω απεφυγα να ρισκάρω και περίμενα να επιστρέψω στο Τσινγκτάο για να επιτρέψω σε ενα ντόπιο μηχάνημα να μου ρουφίξει την κάρτα!

Στην Σανγκάη φυσικά φάγαμε μακντόναλντς ύστερα απο κάποιες μέρες κακοπέρασης όπου μας κλέβαν με απίστευτες τιμές για κοροϊδίστικα γεύματα ενω στην συνέχεια πήγα και συνάντησα τον ΛιΤζενΓίοου ο οποίος αν θυμάστε είχε πάει στην Σανγκάη για να συνεχίσει τις σπουδές του!

Ο Ναός του Λευκού αλόγου

Ο ναός του λευκού αλόγου ή λαυκού αλόγου όπως λένε οι ντόπιοι, είναι μια στούπα που έχτισε ενας ινδός μοναχός προς τιμή του λευκού του αλόγου που τον έφερα μέσα απο την έρημο. Τίποτα το εντυπωσιάκο, άλλα το γεγονός οτι ο ουρανός είναι καταγάλανος, αξίζει μια αναφορά και σ'αυτό. Άλλωστε την δεύτερη μέρα του ταξιδιού, στην ουσία μόνο αυτό είδαμε εκτός απο την επονομαζόμενη αρχαία πόλη του ΝτούνΧουάνγκ. Η εν λόγο αρχαία πολή τελικά δεν ήταν τίποτα παρα ενα πλατό στο οποίο γυρίζαν μια τηλεοπτική σειρά. Αφού πληρώσαμε 4ευρώ το άτομο είσοδο, μπήκαμε, και βγήκαμε! Φωτογραφίες της ημέρας στον παρακάτω σύνδεσμο!

http://picasaweb.google.com/fotis.kalafatis/080626Dunhuang

Τα Μογκάο Γροττό και η το βουνό που τραγουδά!

Τα Μογκάο γκροττό, είναι σπηλίες που Βουδιστές καθώς ταξίδευαν στο δρόμο του μεταξιού έφτιαχναν και στην συνέχεια στόλιζαν με τοιχογραφίες αγάλματα και χειρόγραφα. Δυστυχώς δεν επιτρεπόταν να πάρω φωτογραφίες πουθενά σε αυτό το απίθανο μέρος, όμως με το χέρι στην φωτιά, λέω οτι είναι οτι καλύτερο αρχαιολογικό μνημείο είδα ως τώρα στην Κίνα.


Για την ακρίβεια, οχι απλά το καλύτερο, αλλά το καλύτερο πέρα απο σύγκριση! 1000αδές σπηλίες με απίστευτες τοιχογραφίες, τρομερά αγάλματα 1500 ετών, και δυο τεράστιοι βούδες -φσικά οχι μεγάλοι όσο του λεσαν- άλλα και αυτοί ήταν κάπου γύρω στα 30μέτρα!

Δυστυχώς δεν έχω υλικό να σας δώσω, παρα μόνο λινκς για κάνετε ενα βίρτουαλ τούρ .
http://www.world-heritage-tour.org/asia/china/dunhuang/cliff-of-caves-photos-inside-are-forbidden/sphere-flash.html?redirect=1

Στον επόμενο σταθμό είχαμε την απίστευτη εμπειρία να βρεθούμε στην έρημο (φυσικά η έρημος αυτή ξεκινάει ακριβώς έξω απο την πόλη) να αράξουμε σε μια όαση και στην συνέχεια να σκαρφαλώσουμε εναν ψηλό αμμόλοφο. Ε λοιπόν, την στιγμή εκείνη συνειδητοποίησα τι σημαίνει έρημος: Για κάποιο λόγο δεν έκανε ζέστη, το αεράκι φυσούσε δροσερά και ο ήλιος δεν χτυπο΄θσε κατακούτελα. Μόλις σηκωθήκαμε απο εκεί που καθόμασταν στα όμορφα και αφού περπατήσαμε 30μέτρα αρχίσαμε να σκαρφαλώνουμε τον αμμόλοφο ύψους 30-40μέτρων. Απίστευτα δύσκολο! Τελικά μετά απο 20 λεπτά, εφτάσα καταυδρωμένος, πραγματικά τρομοκρατημένος για το τι είναι η έρημος: Φαντάσου, οι συνθήκες ήταν όλες τέλειες αν εξαιρέσεις οτι είχε μπροστά σου τον αμμόλοφο. Τι θα συνέβαινε αν είχες να διασχίσεις 1χιλίομετρο (μην πώ άλλο νούμερο) ερήμου, αν διψούσες, ήσουν κουρασμένος τραυματισμένος και ο ηλίος χτυπούσε;
Στα παρακάτω βίντεο με την σειρά βλέπετε την όαση με την παγόδα της, το σκαρφάλωμα και το πως η άμμος υποχωρεί σε κάθε βήμα και μετά την θέα απο την κορυφή και το ηλιοβασίλεμα. Στο τέλος υπάρχουν και δυο βιντεάκια με διαδρομές μέσα στην έρημο, αυτή την φόρα μέσα απο οχήματα!

Κουράγιο!

()

Παρενθεσούλα, βίντεο απο την κατάβαση του "Βούδα του Γελαστού βουνού" στο Σιτσουάν.Νομίζω απο το βίντεο καταλαβαίνει κανείς την κλίμακα!

Πρώτη μέρα,

Το ταξίδι αυτό είχε ενα κεντρικό μοτίβο που ονομάζεται τραίνο. Τρελές διαδρομές με το τρένο. Η πρώτη μέρα ξεκινάει στο τσίνγκταο, όταν ο Ενρίκε που είχε εξαφανιστεί για 1 βδομάδα απο το πουθενά μου στέλνει ενα μήνυμα στο κινητό. "Μόλις κατέβηκα απο το βουνό. Πολύ κρύο. Είμαι στο Χιάν. Μεθαύριο πρωί παίρνω τραίνο για την πόλη ντούνχουάνγκ στον βορρά.Προλαβαίνεις να βρείς μια πτήση για αύριο να έρθεις Χιαν για να πάμε μαζί". Την στιγμή εκείνη ήμουν στο κέντρο. Μετά απο λίγα λεπτά σκέψεις, αποφάσισα να βρώ ενα πρακτορίο και να δω αν υπάρχει εισιτήριο. Μερικές ώρες αργότερα είχα ενα εισιτήριο και εναν ύπνο αργότερα ετοίμαζα βαλίτσες με προορισμό το Σιάν. Το βράδυ, ύστερα μια σύντομη πτήση και μια μπύρα, βρέθηκα να κοιμάμαι σε ενα χόστελ για 2ευρώ την βραδιά. Το πρωί, επιβιβάστηκα στο τραίνο με προορισμό το ντούνχουάνγκ. Η διαδρομή ύστερα απο 24 ώρες και εναν ανήσυχο ύπνο σε μια κουκέτα μας έφερε στην έρημο.

Τελικά στο τέλος της διαδρομής φτάσαμε στην μια μικρή πόλη στην μέση της ερήμου, που στα μάτια μου φάνηκε πιο πολιτισμένη απο την τυπική κίνα! Στην πόλη αυτή φτάσαμε, βρήκαμε ενα ξενοδοχείο και αρχίσαμε να οργανώνουμε τις μέρες μας. Χώρις πρόγραμμα ή εισιτήριο για το επόμενο σταθμό τα πράγματα ήταν απλά: Όλα με το πάσο μας. Άλλωστε το ξηρό και δροσερό κλίμα ήταν μια πολύ καλή αλλαγή απο το υγρό και ζεστό κλίμα του Τσινγκτάο. Η πολή εκτός απο την θέση της, έχει και μερικά αξιοθέατα σε δορυφορικά σημεία γύρω της, με πιο γνωστό απ'ολα τις σπηλιές των 1000 Βουδών. Τελικά μεσα σε μια μέρα καταφέραμε να δούμε τις σπηλιές όσο και την κοντινή όαση στην έρημο!

Τέλος χρονιάς!

Δεν σας εχω συνηθίσει σε φωτογραφίες μου. Ούτε θα σας συνηθίσω, μιας και την μηχανή την χειρίζομαι συνήθως εγω. Σήμερα είναι 5 Ιουλίου και μόλις χθες τελείωσε το εξάμηνο. Μόλις προχθες επέστρεψα στο Τσινγκτάο ύστερα απο μια μικρή παρένθεση για διακοπές. Το ξέρω, μάλλον το θα νομίζεται οτι είμαι στον δρόμο μονίμως και ταξιδεύω. Όμως και αυτό δεν είναι αλήθεια.
Σήμερα λοιπόν, 10 μήνες και 10μέρες απο την στιγμή που ήρθα ήρθε η ώρα να κάνω ενα μικρό απολογισμό. Μάλλον μια μίνι ανασκόπιση και μια παράθεση της τρέχουσας κατάστασης. Ήρθα Κίνα, άργησα να πάρω μπρος, άλλα τελικά πήρα, και τώρα είμαι εδω που είμαι, στο Τσίνγκταο σε μια προσπάθεια να συνεχίσω να μαθαίνω κινέζικα όσο ο χρόνος μου το επιτρέπει. Όπως φαίνεται, σε ενα χρόνο και κάτι ψιλά απο τώρα με περιμένει ο στρατός. Μέχρι τότε θα είμαι εδω γύρω προσπαθώντας να ενδυναμώσω τα κινέζικα μου.

Τις επόμενες 5-6 μέρες και οι τελευταίοι θα έχουν φύγει και τότε θα έχω μείνει εγω ο ένας, όπως ήμουν όταν ήρθα εδω. Στην πράξη, "το τώρα άργησε μια μέρα" και κοιτώντας πίσω βλέπω μια χρονία σχεδόν χάμενη παλεύοντας να πιάσω την άκρη σε μια γλώσσα. Και μόνο η σκέψη οτι αυτή η γλώσσα υπάρχει ενδεχόμενο να καταντήσει απλά ενα χαρτί στον πάτο ενος συρταριού, ξεσηκώνει ενα μεγάλο όχι. Αρκετό χρόνο σπατάλησα σε κάτι ανοησίες όπως τα γερμανικά και την πληροφορική, άσχετα με το αν τα χαρτία αυτά όπως λένε κάποιοι ίσως μου ανοίξουν κάποτε κάποια πόρτα. Τέτοια επένδυση χρόνου για ενα σκατόχαρτο; Αυτά είναι διαστροφή. Θα μπορούσε κάνεις να σπαταλήσει τον ίδιο χρόνο μαθαίνοντας ενα κομμάτι γνώσης το οποίο μετά θα μπορούσε να αξιοποιήσει με κάποιον τρόπο.

Τώρα που θα φύγουν όλοι, θα έχω ενα μήνα μπροστά μου στο Τσινγκτάο να διαβάσω, να γνωρίσω κινέζους και να σκεφτώ. Μέτα, έρχομαι Ελλάδα για 2 βδομάδες και με ελπίδα να μην τα ξεχάσω όλα, ξαναγυρνάω πίσω στο Τσινγκτάο.

Τις τελευταίες μέρες αυτές, βρέθηκα να ταξιδεύω σε μια περιοχή που ονομάζεται Γκανσού. Το γκανσού λόγο του μήκους του, είναι μια περιοχή αρκετά πλούσια σε διακριτά κλιματα. Εμείς όμως, είπαμε να πάμε στον Βορρά. Ο Βορράς του Γκανσού, είναι η έρημος γκόμπι.

Ως τώρα απο τις καλύτερες και πιο αληθινές εμπειρίες μου στην κίνα. Η ιστορία παρακάτω.

Ούπς!

Τελευταία εβδομάδα μαθημάτων και ο Φώτης την κάνει! Εκεί που καθόταν και έφτιαχνε το κινητό του, έλαβε ενα τηλεφώνημα απο τον απο καιρό χαμένο Ενρίκε. "Φώτη.Ακόμα θες να έρθεις μαζί μου στο Γκανσού; Χθες μόλις κατέβηκα απο το βουνό και έχω Κινητό.Μεθαύριο πρωί παίρνω το τρένο απο το Χιάν. Ελα να με βρείς εκεί"
Το ζύγισα στο μυαλό μου 47" και τελικά μέσα σε μια ώρα είχα βρεί ενα πρακτορίο και αγόρασα ενα εισιτήριο για να πάω Σιαν για την επόμενη μέρα! Σήμερα, που μιλάμε, μόλις σηκώθηκα απο το κρεβάτι και πρέπει να ετοιμάσω τις βαλίτσες γιατί το απόγευμα πετάω για Χιαν. Απο το Σιαν θα πάρω το τραίνο για το βορειότερο τμήμα της επαρχιας Γκανσού, μέχρι την πόλη ΝτούνΧουάνγκ. Πάω με ελπίδες να δω δυο πράγματα: Της βουδιστικές σπηλιές και την
Έρημο!

Θα γυρίσω σε μια βδομάδα όμως αύριο που εγω δεν θα είμαι εδω, υπάρχει μια ακόμα είδηση:
Ο Κρίστιαν, είναι ο πρώτος που φεύγει. Δεν θα τον δούμε ξανά. Θα ταξιδέψει με τον αδελφό του και θα φύγει κατευθείαν για Γερμανία. Ο Κρίστιαν, είναι ο πρώτος που την κάνει αυτό το εξάμηνο ύστερα απο σχεδόν ενα χρόνο εδω.

Ο Παράγκας πήρε ανανέωση συμβολαίου απο τον Πανακιναϊκό

Αν υπάρχουν νέα τότε αυτά σίγουρα είναι οτι σήμερα, επιτέλους, ύστερα απο αρκετή άκαρπη σκέψη, πλήρωσα για το εξάμηνο Σεπτέμβριου-Ιανουαρίου 2008 στο πανεπιστήμιο που ήμουν που σημαίνει οτι ο Φωτής θα είναι και για ακόμα λίγο παραπάνω στο Τσινγκταο, εως την κατάλυση της Ελληνικής Δημοκρατίας και την διάλυση του στρατού της.
Τώρα που πλήρωσα, μπορώ να πω τα παράπονα μου για τις φρικτές κλίματολογικές συνθήκες.

Ιούνιος. Ο μήνας της ομίχλης στα 5 μέτρα, των βροχοπτώσεων και την παντελής ελλείψεως ηλίου. Σήμερα και χθες βρέχει ασταμάτητα, ενώ σήμερα κυκλοφορούσα με την ζακέτα (την μόναδικη δηλαδή που μου απέμεινε) του Ιανουαρίου, και μακρυμάνικο. Τρελός ο καιρός. Η άνοιξη κράτησε μερικές μέρες χωρίς υπερβολές, ενώ τουλάχιστον είχαμε ενα όμορφο φθινόπορο, όσο όμορφο μπορεί φυσικά να είναι.
Αρκετά. Τώρα που πλήρωσα τελείωσε :-)

Ooops! Ασιατική Κουλτούρα μέρος ΙΙ: Η επιστροφή των Κθούλου!

Λοιπόν, δεν ξέρω πόσοι περιμένατε οτι θα συνέβαινε αυτό το πράγμα όμως συναίβει: Εδώ λοιπον, στην μακρινή Κινούπολη, ο Φώτης σε μια κρίση κουλτουριασμού κακοποίησε ανεπανόρθωτα τον υπολογιστή του. Ανεπανόρθωτα οχι τόσο σε φυσικό επίπεδο, όσο σε επίπεδο υπόληψης. Παρακαλώ, ο Ντέλ του Φώτη, μιας και δεν έχει κοπέλα, έγινε Ντέλυ.

Κάτι σαν την Ντόλυ του του Λούκυ Λούκ που φαντάζομαι οτι στην Κίνα θα λεγόταν 路克罗 (Λουκέ!λούο;) Κάτι σαν λουκάνικο δηλαδή!

Στις φωτογραφίες το αστυνομικό αρχείο του βιασμού...

Σε μια καλοκαιρίνη κίνα όπου επικρατεί η ομίχλη και η βροχή, το διάβασμα δεν κυλάει πλέον. Ο κορεσμός έχει επέλθει. Ευτυχώς που το τελευταίο διάστημα εχω καταφέρει και επιτέλους γνωρίζω κάποιους κινέζους με τους οποίους αρχίζω ενα δεύτερο κύκλο στις σπουδες μου: Το κύκλο εισόδου στην κουλτούρα. Μέχρι τώρα το κοντινότερο που είχα πετύχει ήταν με τον ΛιΤζενΓιόου τον Μασάκι και τον Γιόσουκε, το προηγούμενο εξάμηνο να πάρω μια μικρή γεύση. Το εξάμηνο αυτό που οριακά του μένουν 2 εβδομάδες για να ολοκληρωθεί, ήταν πλέον άγονο. Άγονο ως προς γνωριμίες, άλλα τουλάχιστον πρόλαβα να ανεβάσω το επίπεδο μου σε μια στάθμη που μου επιτρέπει να επιδιώξω την επόμενη φάση του διαβολικού μου σχεδίου:

Επικοινωνία με κινέζους. Στα κινέζικα όπως και ταινίες και τηλεοπτικές όπερες στα κινέζικα. Εισχώρηση στην κοινωνία του. Κλοπή των μυστικών σχεδιών τους κατάληψης του κόσμου και αντί αυτού αποίκηση του πλανήτη Γη με κλόνους Φώτη.

ΧΑΧΑΧΑΧΑ ΧΑΧΑΧΑΧΑ (βροντερό Γέλιο)

ΧΑΧΑΧΑΧΑ ΧΑΧΑΧΑΧΑ (εξίσου ηχηρό, όμως γίνεται άποσβεση του ήχου καθώς απομακρυνόμαστε απο την σκηνή)

Οβερ.

Η ασιατική κουλτούρα

Σας είχα αναφέρει πως είχα βρεθεί μια φορά με τον ΛίΤζενΓιοου και την Σιαοαν με την δεύτερη να ετοιμάζει φωτογραφίες για το αγόρι της που την περίμενε στην Ταϋλάνδη; Έ τώρα ήρθε ο καιρός να κάνουμε και μεις το ίδιο. Τώρα που όλοι γυρνάνε πίσω στις χώρες τους, υπάρχει αυτή η επιθυμία να κάνουμε και τα τελευταία πράγματα που δεν είχαμε κάνει. Τελικά το σημερινό πρόγραμμα περιείχε φωτογράφηση σε "φωτογραφικό θάλαμο" για 4,5ευρώ 10 πόζες απο μια σούπερ μηχανή που κάνει την επιδερμίδα να φαίνεται πιο λευκή, τα σπυράκια λιγότερα, τις βλεφαριδες πιο πυκνές και πιο μακριές, ενώ τα μάτια πιο λαμπερά και πιο μεγάλα.

Στο άθλημα που όλοι οι ασιάτες ανεξερέτως επιδίδονται με επικεφαλή πάντα την Γιαπωνία, η καλύτερη, η πιο γλυκιά πόζα, μετράει. Το αποτέλεσμα εκτυπώνεται σε 10άδες μικρά αυτοκολλητάκια τα οποία τα κολλάνε στα πορτοφόλια τους, στους υπολογιστές τους, τα mp3 τους, τα γραφεία, τους τοίχους και προπάντων τα κινητά τους. Δεν υπάρχει κινητό πέρα απο αυτό που μόλις αγόρασες το οποίο πάνω δεν έχει μια φωτογραφία τέτοιου τύπου του καλύτερου φίλου-φίλης σου, ή του αγοριού σου! Στο τέλος της φωτογραφίσης, σε ειδικό μηχάνιμα προσθέτεις αστεράκια, καρδούλες, καρεδάκια και οτι μπορείς να φανταστεις ωστε να το κάνεις Σίφενκεάι. Σε ελεύθερη απόδωση: Πέρα ως πέρα γλύκα!

Σε άλλα σχετικά νέα, η φωτογραφία εδώ είναι εξάχουσας σημασίας. στον γάμο δεν μετράει η τελετή, όσο οι φωτογραφίες που θα παρθούν μετά. Σε κάθε οικοδομικό μπλόκ έχει και μια εταιρία λούξ φωτογραφήσεων. Τι σημαίνει αυτό; Πας εκεί, σε ντύνουν με απίστευτα ρούχα σε απίστευτα σκηνικά και σε βγάζουν φωτογραφίες. Είναι πανάκριβες άλλα και περιζήτητες. Πάς εκεί, σου δείχνουν καταλόγους με προηγούμενες δουλείες, με τα υποψήφια κουστούμια, θεματικά μοτίβα και σκηνικά και επιλέγεις την επόμενη μεγάλη ανάμνηση σου. Μετά θα έχεις για πάντα να θυμάσε πως ήταν όταν ήσουν η πριγκήπισσα Σίσσυ, ή μια χορεύτρια της κοιλιάς!

Καληνύχτα! Ελπίζω να διασκεδάσετε τις φωτογραφίες που σας στέλνω! 

Καληνύχτα

Ο Φώτης σας εύχεται μιμα χαρούμενη και γεμάτη Ειρήνη ή Μαρία ή Χρύσα ή Γεωργία, ή Μπάμπη, ή Νικόλα, ή Αρμένη, ή όπως τέλωσπάντων λένε τον/την σύντροφο σας...

Όνειρα, γλύκα

Radio out.

 

 

ΥΓ. Θα κάνετε καιρό να ακούσετε.Ακούτε; 

Αλιλούιααααααααα

Και απίστευτο, κι όμως αληθινό! Παιδία, παιδάκια και παπάκια, σήμερα παρασκευή βράδυ δεν βγήκα έξω αλλα αντιθέτως έκατσα και έκλεισα τα χρέη μου. Κοιτάξτε μπρός κοιτάξτε πίσω, τώρα δεν χρωστάω τίποτα και πουθενά. Όλα τα περασμένα, δεν είναι πλέον ξεχασμένα και μπορείτε να δείτε πίσω στις καταχωρήσεις του Φλεβάρη, το οικογενιακό ταξίδι που ήταν μετά την Ταϋλάνδη άλλα άργησε τόσο να βγεί στους κινηματογράφους. Η αλήθεια είναι οτι ακόμα έχω κάποια βίντεο που ίσως σας ανεβάσω εν καιρό, άλλα για την ώρα, μην υπολογίζετε σε αυτά! ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ

Και έτσι για να σας γλυκάνω το χάπι, σας δίνω και μερικές ιδιαίτερες φωτογραφίες απο τους τελευταίους σταθμούς(δηλαδή αυτούς των τελευταίων μηνών)

Ορίστε κυρίες και κύριες, το πανόραμα των πανοραμάτων!

Πάνω: Σανγκάη

Πάνω: Γουτσεν 

Πάνω: Σιτσουάν

Πάνω: Σιτσούαν

Πάνω: Ο Βούδας του Λεσάν

Zp!

Η φωτογραφία αυτή βρέθηκε σε μια ολυμπιακή έκθεση στην... Κίνα. Α ρε θανάση!

Σήμερα ο καιρός για άλλη μια φορά ήταν καλός. Άλλη μια φορά; Ε ναι λοιπόν: Να τι θα πεί Τσινγταο: Το καλύτερο κλίμα στην Κίνα. Τι σημαίνει αυτό;

Άνοιξη μικροσκοπικής διάρκειας με απίστευτες βροχές και μετά ξαφνικά μπαίνει το καλοκαίρι. Καλοκαίρι; Σχήμα λόγου. Βροχές και μπουφαν τις νύχτες ενω -οχι υπερβολές εδω- συνήθως μια ομίχλη που κρύβει την θέση του ήλιου, ενω δεν βλέπεις πέρα απο τα 4 μέτρα την νύχτα, ενω 200μ την ημέρα. Φυσικά αν ήταν απλά αυτό ολα θα ήταν εντάξει, όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο στρωτά. Μπορεί την μια στιγμή να φοράς κοντομάνικο και την άλλη μπουφάν. Ωραία, τώρα που τα είπα όλα, ας πάμε στην σημερινή μέρα.

Σήμερα, ας πουμε ήταν μια απο αυτές τις κουλές μέρες που έχουμε εδω και 3 μήνες 1 φορά κάθε μια-δυο βδομάδες. Αυτό σημαίνει ήλιος χωρίς ομίχλη. Πήρα το κοντομάνικο μου και μιας και ήταν Παρασκευή, είπα να παω να διαβάσω χαλαρά. Βρέθηκα να περπατάω στην παραλιακή οδό πίσω απο τα Σταρμπακς μου και τέλος κατέληξα σε ενα παρκάκι να κάθομαι στο γρασίδι. Η τσάντα μου στα πόδια μου πανω σαν φορητό γραφείο, πάνω της τα βιβλία και πάνω απο τα βιβλία εγω να διαβάζω... Αφού πέρασα αρκετοί κινέζοι, αφού βγήκα αρκετές φωτογραφίες ήρθε και το πολιτισμικό μάθημα της ημέρας.

Σύντομα μια παρέα μεσήλικων κινέζων ήρθε και έκατσε στο παραδίπλα δεντράκι απο κάτω. Μετα απο λίγο ενας τους σηκώθηκε και μου ήρθε και μου στήθηκε δίπλά. Στο τέλος πλησίασε και με χαιρέτησε. "Χελόου!". Τυπικός κινέζος. Ήρθε κοντά, εντομεταξύ απο πίσω οι φίλοι και η οικογένια του περίμεναν να δουν πως θα εκβεί η απόπειρα! Ο τύπος όπως και ολοι θέλει να μου μιλήσει και να πάρει και το τρόπαιο του, την πολυπόθητη φωτογραφία.

Όμως αυτός δεν είναι όποιος και όποιος. Δεν είναι ούτε παιδαρέλι, ούτε σκουπιδίαρης. Οικογενιάρχης που ήρθε χθες για εσωτερικό τουρισμό στην πόλη, απο την καταβόρια πατρίδα του, κουβαλάει μια υπόληψη και ωρημότητα κινέζικου τύπου. Ανοίγει το σακάκι του και βγάζει ενα πακέτο τσιγάρα. Αμέσος γονατίζει και κάθεται διπλά μου. Εγω στην θέση μου σταυροπόδι. Αμέσως η γυναίκα του και οι δυο φίλοι(ίσως οι κουμπάροι) παίρνουν θάρρος και έρχονται κοντά. Ο κουμπάρος κρατάει μια φωτογραφική μηχανή. Το νόημα είναι θα βγούμε φωτογραφιά μαζι.

Μου προσφέρει τσιγάρο. Κουνάω το χέρι μου και το ευχαριστώ αλλα δεν θέλω. Τα κινέζικα μου δεν είναι αρκετά καλά προφανώς και συνεχίζει να επιμένει. Τα κινέζικα μου είναι αρκετά καλά για αυτό νομίζω. "Δεν κάνουν καλο στην υγεία του λεω αστειεύομενος. Όλως παραξένως, αυτός δεν παίρνει τσιγάρο, απλά θέλει έμενα να πάρω. "Ε ρε επιμονή ο τύπος. Κάτι μου λέει εκείνη την στιγμή να το πάρω". Δεν καταλαβαίνει απο οχι. Αμέσω ο φίλος του κάνει και κάνα δυο βήματα πιο κοντά. Μετά αρχίζει η τελετουργία. Μου ζητάει να μου το ανάψει. Επιμένω οτι δεν καπνίζω, άλλα είναι κάτι το οποίο δεν είναι διατεθημένος να το αφήσει να του μπεί στο κεφάλι. Το αγνοεί σαν να είναι άρρυθμός βήχας. "Έλα, πλησίασε το να το ανάψω". Εκεί σκέφτομαι οτι οι Έλληνες λέμε, οτι μόνο σε δυο κατηγορίες ανάβεις το τσιγάρο: Σε γυναίκες και σε μ***κες. Ο αναπτήρας στο δεξί, το αριστερό κόβει τον αέρα, το τσιγάρο "μου" ανάβει και επιμένει να το καπνίσω. Δεν θέλω να τον προσβάλω. Σε τελική ανάλυση το έκανε λίγο μεγάλο θέμα και αν το καλοσκεφτώ, μια ρουφηξιά θα είναι. Η φωτογραφίες βγαίνουν, η γυναίκα έρχεται και στέκεται πλέον μαζί μας, και μετά αρχίζει η κουβέντα. 10λεπτά αργότερα με αφήνουν στο διάβασμα μου και γυρνάνε στην σκιά του δέντρου τους, όπου και συνεχίζουν να διασκεδάζουν οικογενιακός.

Τι μου ξέφυγε;

Την στιγμή εκείνη (όταν πλέον έχουν φύγει) συνειδητοποιώ τι συνέβει μόλις τώρα. Μας τα χαν πει οι καθηγητές, άλλα μερικές φορές τα ξεχνάς ανάμεσα σε όλα τα άλλα πράγματα που μαθαίνεις.

Όλο αυτό ήταν απο τα πλέον τυπικά κεράσματα που σου κάνει ο Κινέζος. Την στιγμή εκείνη βάζει ολη την υπόληψη του στον αέρα και κερνάει τον άλλο συνήθως τσιγάρο η ποτό. Κάτι που δεν κάνεις πότε μα ποτέ, μα ποτέ, είναι να αρνηθείς. Την στιγμή εκείνη, αν το κάνεις, ο άλλος έχει "χάσει το πρόσωπο του". Αυτό σημαίνει ξεφτιλισμός αυτού που σου προσφέρει κάτι. Εννοίται πως οταν κάνεις μπίζνες στην Τσάινα (ή σόσιαλαϊζινγκ κατ'επέκταση) αυτά είναι απο τα πρώτα πράγματα που προσέχεις. Το τελετουργικό των επιχειρήσεων. Όλες οι ασιατικές χώρες έχουν. Το γερό ποτήρι κερδίζει, ενω αν δεν πίνεις, δεν έχει μπίζνες μαζί σου. Δεν υπερβάλω, μιλάω για κυριολεκτικά υπαρκτούς μηχανισμούς. Όλοι είναι έτσι και αν σκεφτείς οτι όλες οι συμφωνιές κλείνονται σε ενα μπάρ, καταλαβαίνεις για τι μιλάμε. Όλοι οι λαοί αυτοί είναι του ποτού. Όμως οι κινέζοι είναι οι χειρότεροι. Πολλοί κορεάτες συμμαθητές σπουδάζουν διεθνές εμπόριο. Αυτό σημαίνει μπίζνες με κινέζους. Μια κοπέλα του επαγγέλματος προχθές μου είπε "Αυτό φοβάμαι για οταν πάρω το πτυχείο. Οι κινέζοι πίνουν πολύ. Δεν ξέρω αν θα το αντέξω". Η τελετουργία περιέχει και άλλους κανόνες όπως του ότι όλοι περνάνει να σου κάνουν πρόποση και δεν μπορείς παρά να πιείς μονοκοπανιά για κάθε ενα απο τα μέλη στο "μίτινγκ" τα οποία με την σειρά τους θα περάσουν μπρος τα σου και θα τσουγρίσουν. Λένε οτι οι στάσεις τον λεωφορείων είναι γεμάτες απο "Business Executives" που ξερνάνε στα δεντράκια μετά απο την δουλεία. Άλλη το κάνουν στην τουαλέτα που γίνεται το μίτινγκ. Μετά επιστρέφουν και συνεχίζουν τις επαγγελματικές υποχρεώσεις τους.

Πού μείναμε; Το κέρασμα που μου προσέφερε δεν μπορούσα να το αρνηθώ. Την στιγμή εκείνη, αν το κάνεις, ο άλλος έχει "χάσει το πρόσωπο του". Αυτό σημαίνει ξεφτιλισμός αυτού που σου προσφέρει κάτι. Την στιγμή εκείνη ο τύπος είχε βάλει όλη την εκτίμηση τις οικογένιας τους και των φίλων του σε αυτή την πόζα όπου είναι αρκετά σοβαρός για να κάνει παρέα με εναν ξενό. Δεν είναι σύμπτωση που η γυναίκα περίμενε την έκβαση για να πλησιάσει. Μεγάλη αγωνία. Δεν είναι σύμπτωση που δεν ήταν διατεθημένος να "φανταστεί καν" την απόρριψη. Στα 40 του πιστεύω, για να έχεις "όνομα" έχεις μάθει πως να κάνεις αισθητή την παρουσιάσου και να εξασφαλίζεις την επιτυχία σου.

Όταν τελικά συνειδητοποίησα τι μου είχαν πει οι δάσκαλοι και ένιωσα τις τύψεις για τις στιγμές δυσκολίας που -ίσως- του έφερα, θα πήγαινα να του ζητήσω και δεύτερο τσιγάρο, άλλα μετά σκέφτηκα οτι μόλις που κατάφερα να τελειώσω το τσιγάρο στο χέρι αποσπόντας μου μόνο τρεις ρουφιξιές. Τι τα θες άλλωστε; Την έχει την φωτογραφία του.

Άλλο υλικό για τα μάτια...

Δύο δωράκια για τους καλούς οπαδούς της ομάδας:

Φωτογραφίες απο την βόλτα της τάξης μας στην παραλία και ενα βίντεο που θα σας ενθουσιάσει. Καραόκε, καθ'οδόν!

Αυτά για τώρα. Καληνύχτα!

Κοιτάξτε ποιος επέστρεψε!

Ναι κυρίες και κύριοι ο Γιόσουκε ο Γιάπωνας επέστρεψε στο Τσινγκτάο για τους επόμενους 2-3 μήνες. Αν και τώρα δεν μένει πλέον μαζί μας (τι "μας" δηλαδή, μόνο εγώ είμαι πλέον) βρεθήκαμε πριν κάποιες μέρες σε μια παραλία ύστερα απο ενα πρόχειρο προγραμματισμό.

Ο θεότρελος καιρός με έχει κουράσει. Την μια βρέχει σε 18βαθμούς, την άλλη έχει 30+. Το τελευταίο διάστημα τώρα δεν βλέπεις πέρα απο τα 4 μέτρα. Για τέτοια ομίχλη(υγρασία) μιλάμε. Ο λάμπες πίσω απο τα φυτά προκαλούν το X-Fileεδίστικο εφέ των ακτινών φωτός που πετάγονται μέσα απο τα φύλλα. Το θέαμα γίνεται ακόμα πιο τρομερό όταν ενα αυτοκίνητο έρχεται απο την αντίθετη κατεύθυνση ενώ μπροστά του εχει ανθρώπου. Βλέπεις ανθρωπόμορφες φιγούρες να τυλίγονται σε ενα απροσδιόριστο(και φυσικά απόκοσμο) φως, ακρίβως όπως στις ταινίες με εξωγήινους.

Θα έχετε παρατηρήσει (μάλλον οχι) οτι έχω σχεδόν ολοκληρώσει το χρέος μου για το οικογενιακό ταξίδι και πλέον αν πάτε προς τα πίσω στις ημερομηνίες θα δείτε οτι σας έχω όλο το ταξίδι με τους γονείς εκτός απο τον τελευταίο σταθμό ο οποίος όμως και αυτός εν καιρό θα μπεί!

 

Σε άλλες ειδήσεις παρατήρησα οτι στο youtube τα βίντεος που έχω ανεβάσει είναι πάνω απο 100(!) ενώ οι φωτογραφίες στα Albums αγγίζουν το 1GB που σημαίνει οτι δεν έχω χώρο για πολλές ακόμα, οπότε ίσως χρειαστεί να ανοίξω άλλη μια τοποθεσία...

Μετά την καταστροφή

Φαίνεται οτι πετύχαμε την Κίνα σε μια πολύ ιδιαίτερη φάση της. Λίγο οι Ολυμπιακοί, λίγο το Θιβέτ, και τώρα και ο σεισμός. Δεν ξέρω αν πάντα ο κόσμος ήταν έτσι, όμως στην Κίνα υπάρχει ενα πολύ έντονο κλίμα θρήνου, απο τα κτήρια, τα μπάρς μέχρι και τα σχολεία. Τελικά μπορεί να είνα 1000εκ. κάτοικοι και να χάσαν την ζωή τους 0,04εκ. που σημαίνει  4 ανα κάθε 100000 κατοίκους. Δηλαδή όντως κλίμακα σε αντίστοιχία με Ελλάδα: "44 Έλληνες χάθηκαν στον σεισμό".

Κί όμως, αν για εμάς είναι μικρό το νούμερο και οχι λόγος για εθνικό θρήνο, εδω στην κίνα, που νομίζαμε οτι οι άνθρωποι είναι νούμερα, φαίνεται αυτή την φορά να μετριούνται ενας ένας.

40000 νεκροί. Παντού στην πολή ανάμεσα στους ουρανοξύστες βλέπεις να πετάνε λατέρνες στο νυχτερινό φόντο, στα πεζοδρόμια να ανάβουν κεράκια και ο καθενας να μαζεύει λεφτά για τους πληγθέντες.

Καληνύχτα...

Τι μου έκανε εντύπωση αυτή την εβδομάδα...

Εκτός απο την απίστευτη ταλαιπωρία που τράβηξα για να μου αντικαταστήσουν το κινητό που αγόρασα πριν 3 μέρες με διαδοχικά ταξίδια ως την Ταιντόνγκ (το παλαιό κέντρο την πόλης) τα νέα περιείχαν και άλλα ενδιαφέροντα γεγονότα.

Καθώς τρώγαμε σε ενα απο τα κλασσικά εστιατόρια στην γειτονιά της πανεπιστημιούπολης, διαπιστώσαμε οτι ξαφνικά τα γκαρσόνια τραβήξαν τις κόκκινες βαριές κουρτίνες.

Ξαφνικά  3 τύποι προσπαθούσαν να ανοίξουν την πόρτα η οποία ως δια μαγείας είχε κλειδώσει. Τα γκαρσόνια κρυμμένα στις γωνίες παρακολουθούσαν του επιθεωρητές που ήρθαν να κάνουν έλεγχο έντρομα, ελπίζοντας να φύγουν. Στο τέλος κολλήσαν και μια μεγάλη αφίσα πάνω στο τζάμι της πόρτας ώστε να μην πέφτει βλέμμα προς τα μέσα! Τελικά ύστερα απο κάμποση ώρα συνομωτικά, μας αφήσαν να φύγουμε, αφού ελέγξαν οτι την στιγμή εκείνη οι επιθεωρητές ήταν παρακάτω... Περιττό να πω δεν είναι πρωτάκουστη η ιστορία ούτε πρόβλημα ενος καταστήματος. Πάνω κάτω αν εξαιρέσεις τα ΜακΝτόναλντς που έχουν τους δικούς τους μηχανισμούς ποιοτικού ελέγχου(α ρε Γιούτσο, που φτάσαμε, να ονομάζουμε τα ΜακΝτόναλτς ποιότητα) τα υπόλοιπα στην Κινά αποφεύγουν να λογοδοτούν στο καθεστός...

Σε άλλα νέα, σήμερα το μάθημα στα κινέζικα ήταν να μάθουμε 3 τραγούδια καραόκε ενώ σήμερα καθώς γυρνούσα σπίτι τα μεσάνυχτα(δηλαδή πριν λιγό), μέσα στην μέση το γηπέδου απέναντι απο το κτήριο μου, κάτω απο μια λάμπα, ενας μοναχικός κινέζος φοιτητές είχε στησει το αναλόγιο και εξασκούταν στο βιολί μέσα στην ψιλή βρόχη.

Αυτά. Ώρα για ύπνο.

Καληνύχτα

Και είδατε λοιπόν; Αυτή την φορά σας έφερα νεα. Μερικώς αυτό οφείλεται στον σεισμό...

Την εβδομάδα διακοπών, την πέρασα στο Σιτσουάν (με πρωτεύουσα το Τσενγκντου). Είναι όντως η περιοχή των σεισμών. Είμαι ζωντανος για τα πρακτικά, αν και ήμουν έτοιμος να κάνω την ηρωική μου εξαφάνιση...Άλλα τέλωσπάντων. Σε άλλα νέα, αγόρασα επιτέλους κινητό για να αντικαταστήσω το προηγούμενο που τα είχε παίξει, άλλα όπως καταλάβατε όλοι οσοι με πήρατε τηλέφωνο για να δείτε αν ζω(μαμα και μάνο) είναι χειρότερα απο το προηγούμενο.

Όταν το αγόρασα δεν καταλάβαινα τι μου λέγαν οι κινέζοι. Σκέφτηκα οτι φταίνε τα κινέζικα μου. Στην δεύτερη κλίση ήταν η Ξένια. Μιλήσαμε αγγλικά αλλα φταίει οτι μάλλον κοιμόταν και δεν καταλάβαινα. Στην τρίτη κλίση ήταν η αντέλ. Τα αγγλικά της έχουν βελτιωθεί άλλα η γαλλική προφορά της δημιουργεί προβλήματα όταν χρησιμοποιείς ενα κινητό που δεν έχεις συνηθήσει. Η επόμενη ήταν οι γονείς. Έ, εκεί παραπάει. Είπαμε. Αν δεν καταλαβαίνεις ούτε Ελληνικά, τότε τι καταλαβαίνεις; Τελικά συμπέρασμα; Φταίει το κινητό.

Κρίμα και είναι όμορφο το άτιμο!

Καληνύχτα!

Ο Βούδας του Λεσαν και το Τσενγντού

Τελικά η πιο ενδιαφέρουσα μέρα ήταν η χθεσινή και η σημερινή. Το πρώι μας σηκώσαν στις 6 για να πάμε σε μια μακρινή περιοχή -γύρω στην μια ώρα διαδρομή- μόνο και μόνο για να δούμε 2 κρατικά μαγαζία και μέτα να φάμε φαγητό που δεν τρωγόταν. Τελικά στις 5 φτάσαμε πίσω για να μας αφήσουν την ημέρα. Απολογισμός; 6 εως 5, δηλαδή  11 ώρες ταλαιπωρίας στο πούλμαν, χωρις κανένα λόγο προς το όφελος του ταξιδίου μας. Τελικά όμως στην συνέχεια περπατήσαμε στους δρόμους του κέντρου της πόλης, που για άλλη μια φορά επαληθεύει πως το Τσίνγκταο, δεν έχει τίποτα, μα τίποτα απολύτως. Είναι συγκλονιστικό αν φανταστείς οτι το Τσίγκταο κατοικείται απο ανθρώπους και δεν είναι αεροδρόμιο. Τι ζωή κάνουν; Τι τρώνε τι ψωνίζουν, πως διασκεδάζουν;
Πολύ ζωντανή πόλη όπως και ήταν οι πόλεις στο γιουνάν ή όπως και η απίστευτη Μπανγκόκ, με πολλές επιλογές και απίστευτο νέο κόσμο. Οι κινεζούλες της περιοχής με διαφορά οι πιο όμορφες τις κίνας με πρώτο πράγμα που παρατηρείς την επιδερμίδα τους που είναι πολύ καλύτερη. Ίσως η διατροφή τους με τα καφτερά, ίσως όπως ίδιοι λένε ο καθαρός αέρας -που είναι ψέμα, μιας και έχει άπειρα εργοστάσια- πάντως οι κοπέλες είναι δελεαστικά όμορφες!
Τελικά αφού περιπλανηθήκαμε αρκετά πήγαμε σε ενα τσαγεράδικο που είχε και θέαμα και μέσα στο διάστημα μιας ώρας είδαμε πολλά διαφορετικά θεάματα: Απο θέατρο σκιών, μαγικά κόλπα, κινέζικη επιθεώρηση έως το πολύ ενδιαφέρον θέατρω μασκών όπου οι χαρακτήρες μπροστά στα μάτια σου χωρίς όμως να μπορείς να τους πιάσεις στα πράσα, άλλαζουν προσωπία σε ρυθμούς πολυβόλου! Αργότερα φάγαμε σε ενα εστιατόρειο hot pot, αυθεντική συνταγή όπως είναι διάσημη η περιοχή για αυτό ενω τέλος δεν κοιμηθήκαμε πριν τις 2:30 αφού είπαμε να γιορτάσουμε σύντομα τα γεννέθλια της Μπόραμ που ήταν την ίδια ημέρα. Την επόμενη ύστερα απο τέσσερις ώρες ύπνου, σηκωθήκαμε για να πάμε στον τελευταίο μας σταθμός, τον τεράστιο Βούδα του Λασαν. 72μέτρα, σε καθιστή στάση, είναι ο πιο μεγάλος στον κόσμο. Απο τα πράγματα που πραγματικά ήθελα να δω στην Κίνα, και άξιζε! Απορροφημένος να βγάζω φωτογραφίες συνειδητοποίησα οτι δεν άφησα το όλο σκηνικό να μπεί στο κεφάλι μου ούτε για ενα δευτερόλεπτο. Έτσι είναι τα πράγματα τελευταία.

Έδω οι φωτογραφίες απο την 4η και 5η μέρα αντίστοιχα.

JiuZaiGou

 

 

 

 Η μεγαλή ατραξιόν του ταξιδιού ήταν η κοιλάδα Τζιόζαϊκού, που στα δικά μου αυτία χτυπάει ακριβώς όπως η λέξη Νίουζάϊκού, που σημαίνει μπλουτζίν. Τελικά πήγαμε και εκεί. Οι πρώτες προειδοποιήσεις ήταν σχετικές με το υψόμετρο και την έλλειψη οξυγώνου. Δυο ώρες διαδρομής αργότερα είχαμε συνειδητοποιήσει οτι δεν είχε πολλά πράγματα να δεις εκτος απο ενα πράσινο δάσος. Κανονικά όλη η πλαγιά θα ήταν γεμάτη με κλιμακωτές λίμνες απίστευτων χρωμάτων, άλλα αυτή ηταν ξερή περίοδος οπότε υπήρχε μόνο μια μικρή περιοχή στης κορυφή. Τελικά ύστερα απο την κούραση φτάσαμε στο σημείο που πήγαμε τόσα χιλιόμετρα να δούμε, πραγματι εντυπωσιακό, όμως κατα την άποψη μου δεν άξιζε την ταλαιπωρία της ανάβαση, πόσο μάλλον το τάξιδι ως εκεί και απο κεί πίσω.

Αν το καλοσκεφτείς κιόλας τελικά τι κάναμε στο ταξίδι αυτό; Ταξιδεύαμε κάθε μέρα πάνω απο 10ώρες με τον πούλμαν, δεν τρώγαμε, δεν κοιμώμασταν, ανεβοκατεβαίναμε βουνοπλαγιές που δεν είχαν και τίποτα παραπάνω απο τα εγχώρια βουνά και αντε να βλέπαμε και μια λιμνούλα, ή μειωνότητα την ημέρα. Στην πράξη ξεκάθαρα χάσιμο χρόνου είδικα αν σκεφτείς οτι αυτές ήταν οι διακοπές μας, όποτε μόλις γυρίσαμε ξαναμπήκαμε στα μαθήματα χωρίς να εχουμε ξεκουραστεί, άλλα αντιθέτως όλοι μας κομμάτια.

Αρκετά όμως με την γκρίνα. Οι φωτογραφίες απο την κορυφή νομίζω θα σας ανταμείψουν για την υπομονή που κάνατε ως τώρα -και ελπίζω περισσότερο απ'οτι αντάμειψε εμας το πραγματικό θέαμα! Μερικές απο τις φωτογραφίες της ημέρας εδω.

 

Γενικά θα παρατηρήσετε οτι πλέον δεν βάζω πολλές φωτογραφίες στο ίντερνετ. Δεν είναι επειδή βγάζω λίγες, άλλα επειδή ο χώρος μου εξαντλείται που σημαίνει οτι πρέπει να κάνω οικονομία τώρα τελευταία....ήδη έχω λιγότερ απο 8% ελεύθερο χώρο...

...

Τελικά αφού φάγαμε και αναγκαστίκαμε να τραγουδίσουμε ή να πιούμε 6 ποτήρια απο το τοπικό ποτό τους, γυρίσαμε σπίτια μας κλαίγοντας τα λεφτά που δώσαμε τόσο άσκοπα...Φυσικά στο ενδιάμεσο, δεν ανέφερα οτι με εξανάγκασαν να τραγουδίσω ως ο ιδιαίτερος προσκεκλημένος... Τελικά με τα 1000ζόρια τους τραγούδισα το "ήταν ενα μικρό καράβι" το οποίο μάλιστα είχα εξαναγκαστεί άλλη μια φορά να τραγουδίσω οταν πήγαινα με το πούλμαν στο όρος Τάισαν. Φυσικά κάπου στην τρίτη στροφή κόλλησα αφού δεν ήξερα να το συνεχίσω οπότε αφού μου ζήτησα κινέζικα τραγούδια και τους έπεισα οτι δεν ξέρω τίποτα, με αφήσαν να καθήσω ξανά, πληρόνωντας το μισό τίμημα, δηλαδή 3 ποτήρια απο το ιδιαίτερο άλλα οχι τόσο ενδιαφέρον ποτό τους...
Η επαφή με τις μειωνότητες όμως δεν τελειώνει εδώ. Βρεθήκαμε σήμερα μάλιστα στον οικισμό μιας μειωνότητας η οποία καπως σχετιζόνταν με το θιβέτ. Απίστευτο σκηνικό, απίστευτα σπίτια απίστευτοι άνθρωποι, άλλα και αυτοί όπως όλοι στην κίνα, είναι εμπορεύσιμο προϊόν. Ή τουλάχιστον, αυτοεμπορευματοποιούνται. Αφού μας βάλαν στο ποιο ιερό μέρος του σπιτιού, μας ζητήσαν να μην βγάζουμε φωτογραφίες, να μην χαμογελάμε, να μην φοράμε καπέλο άλλα να στεκόμομαστε σε στάση προσευχής, αρχίσαν ενα κύριγμα για την βοήθεια που μπορεί να σου προσφέρει ο προστάτης μποντισάτβα τους. Νούμερο 1, προστασία στους γονείς. Αυτό είναι και το νούμερο ένα κοινό στοιχείο της κινεζικής κουλτούρας, αν εξαιρέσουμε την εισαγώμενη του βουδισμού, που όμως σε περιπτώσεις όπωςς και αυτήν, προσαρμόστικε στα δεδομένα της κοινωνίας που πήγε. Δεύτερη προστασία, τα παιδία σου του μέλλοντος γιατι αύτα είναι οι συνεχιστές της γραμμής σου. Τρίτο, συμπληρώνεις ελεύθερα τι θες. Τελικά στο τέλος προσέθεσε οτι αν θες να συμμετάσχεις στην απόδοση αυτών των ευχών πρέπει να πληρώσεις 10ευρώ. Το ιδιαίτερο είναι οτι στο ενδιάμεσο με είχε αγγίξει η όλη ατμόσφαιρα, και ήμουν έτοιμος να πληρώσω κιόλας άλλα δεν το έκανα αφού στο τέλος αφού όλοι συμφωνήσαμε, αποδείχθηκε οτι δεν είχαμε ιδέα σε τι συναινούσαμε.
Στην περιοχή αυτή είναι πολύ διάσημο ενα λευκό γιάκ, το οποίο και το χρησιμοποιούν σαν μεταφορικό μέσο, τουριστικό αξιοθέατο και φυσικά για το κρεάς του. Η γεύση θυμίζει απίστευτα μοσχαρίσιο, και δεν είναι παράλογο μιας και οι κινέζει το ονομάζουν άλογο-αγελάδα...
Το ως τώρα ταξίδι εκτός απο πρωινά ξυπνήματα, απαίσια γεύματα σε μια καθυστερημένη επαρχεία, δηλαδή χωρις την δυνατότητα που είχαμε στο γιουνάν να προτιμούμε μακντόναλτς, περιέλαβε τεράστιες διαδρομές με το λεωοφρείο μέσα απο εναλλασσώμενα τοπία, ποτάμια, ατελείωτες εκτάσεις, βοσκοτόπια με ελεύθερα άλογα, χιονισμένα βουνά στο ορίζοντα, φαράγγια, οικισμούς σε λόφους., Ο καιρός μας δημιουργεί πρόβλημα με σποραδικές σύντομες βροχοπτώσεις, οι οποίες σήμερα μας συνόδεψαν και στην ορειβασία μας...

  Α ναι, ανέφερα οτι έχει τρομερές εναλλαγές κλιμάτος: Πώς σας φαίνονται 30 βαθμοί και στο βουνό απο πάνω σου να υπάρχουν χιόνια;
Σήμερα λοιπόν το πρόγραμμα έκλεισε με την κυρίως ατραξιόν της ημέρας: Ορειβασία. Φυσικά με την κινέζικη διάσταση του θέματος. Τελικά έχω απογοητευτεί πλήρως. Σήμερα το βουνό ήταν ενα όμορφο πράσινο δάσος και αιώνια δέντρα, χιόνια και χαμηλή περιεκτικότητα οξυγόνου στον αέρα κάτι που είχε άμεσες επιπτώσεις στους ανθρώπους μας. Τελικά ύστερα απο δυο ώρες ανάβαση φτάσαμε στην κορύφη και είδαμε αυτό για το οποίο εν τέλει ήρθαμε: Την λίμνη των 1000 χρωμάτων. Πρίν μπω σε λεπτομέριες για την απίστευτη αυτή λίμνη που όμως δεν νομίζω οτι άξιζε τόσος δρόμος (αν σκεφτείς κιόλας οτι κάνουμε σύνολο 600 χιλίομετρα μόνο για αυτήν και 2 ώρες ορειβασία) θα διορθώσω την εικόνα λέγοντας, οτι κανονικά όλη η πλαγία μέχρι την κορυφή είνει συνεχείς τέτοιες λιμνούλες, που  τώρα λόγο της περιόδου απλά έχουν στερέψει. Τι είναι αυτές οι λίμνες λοιπόν; Ενα απίστευτο θέαμα, απο σκαλωπάτια ασβεστολιθικού πετρώματος, που έχουν γεμίσει νερό όχι περισσότερ απο 50εκ σε βάθος και το νερό χύνεται απο το ενα στο άλλο ενω τα χρώματα είναι απλά, ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ. Φαίνεται όμως οτι αυτό δεν είναι μοναδικό προϊόν της περιοχής και τα ιαματικά λουτρά σε κάποια περιοχή στην Τουρκιά είναι ακριβώς τα ίδια. Φυσικά πιστεύω οτι αν βλέπαμε το θέαμα την σωστή εποχή, ίσως να άξιζε την ταλαιπορία μιας και δεν νομίζω οτι η τουρκία έχει μια συνεχη σκάλα 3χιλιομέτρων απο λίμνες που καθεμία έχει αυτά τα τρομερά χρώματα...
Αν σκεφτείς κιόλας οτι χθες πήγαμε σε μια άλλη περιοχή για να δούμε τα ίδια παράξενα νερά -αν και οχι σε αυτή την κλιματική μορφή- καταλαβαίνεις οτι η περιοχή του Σιτσουάν πραγματικά έχει καμάρι της αυτά τα νερά!
Την στιγμή αυτή γυρνάμε με το λεοφορείο προς το Τσενγτού που ήταν και η πόλη στην οποία φτάσαμε με το αεροπλάνο. 450χιλιόμετρα την χθεσινή περιοχή και προφανώς 150 απο την τωρινή...
Το πρόγραμμα περιέχει και εναν τεράστιο βούδα κάτι που με μεγάλη ανυπομονησία περιμένω... Αυτά για τώρα, ώρα να σταματήσω να γράφω και να αρχίσω να χαλαρώνω...Είμαι απλά κομμάτια...

Φωτογραφίες εδώ!

Το εργοστάσιο ΛάνγκΜάνγκ

  Άντε ημερολόγιο και πάλι ύστερα απο τόσο καιρό! Τη στιγμή αυτή είμαι για άλλη μία φορά σε ενα τουριστικό πούλμαν σταματώντας στα γνωστά κρατικά πρατήρια τουριστικών προϊόντων. Φυσικά το πράγμα δεν ξεκίνησε ακριβώς έτσι και στην πράξη είναι η πρώτη μέρα που είχα αυτό το τραβολόϊ όποτε η αλήθεια είναι πως το διασκεδάζω για την ώρα -ύστερα απο την τρίτη στάση-. Βάλτε το γεγονός οτι κανένας δεν  το διασκεδάζει μιας και όλοι είναι φρέσκα ψάρια στην κινέζικη μέθοδο "φτηνών ταξιδιών" και εγώ η παλιά καραβάνα έχω άλλο εναν λόγο να γελάω πλισω απο τα μουστάκια μου! Ποιά μουστάκια δηλαδή!Σήμερα το πρωί πλύθηκα κανονικά και χθες το βράδυ έριξα ενα ξύρισμα πιστός στην βασική μου παιδία. Το ξενοδοχείο μόλις που διαθέτει μια πετσέτα για τον καθένα, κάτι το οποίο έρχεται σε αντίθεση με την εμπειρία που ως τώρα μας συνήθισαν τα κινέζικα πανδοχεία, όπου και το φτηνότερο, διαθέτει οδοντόβουρτσα, οδοντόκρεμα, παντοφλίτσες χάρτινες, σαμπουάν και τα λοιπά, μιας χρήσεως για τους καταναλωτές ταξιδιώτες.Όμως όπως φαίνεται το φτηνό δεν έχει όρια και προφανώς σήμερα βρεθήκαμε στο φτηνότερο.
Η αλήθεια είναι πως το ταξίδι μας στο Σιτσουάν, ήταν κάτι το οποίο διόλου δεν προγραμμάτισα και οτατν έφτασα εδώ δεν είχα ιδέα τι να περιμένω, όμως αυτό που το περιγράφει είναι, απίστευτη φύση, απίστευτες καιρικές μεταβολές απο περιοχή σε περιόχη και τέλος μια λέξη που περιγράφει το όλο σκηνικό είναι: Κίνα δεύτερης ταχύτητας. Την στιγμή αυτή ταξιδεύουμε σε μια απο τις υποανάπτυκτες περιοχές της Κίνας, απ'αυτές που δεν έχουν υποδομή, δεν έχουν τεχνολογία, λεφτά και παιδία. Εδω ο κόσμος δεν μιλαέι μανδαρινικά οπότε δεν μπορείς και να επικοινωνήσεις, ενω η περιοχή εκτός απο το να διαφημίζει τα Πάντα που έχει και τους χρυσμύτιδες πιθήκους, έχει να πλασάρεις και κάμποσες μειωνότητες απ'αυτές που υπο άλλες συνθήκες δεν θέλει στις πόλεις της...

Είναι ακριβώς η ίδια ιστορία με τα ζώα: Όλοι θέλουμε να σώσουμε τον ασιατικό ελέφαντα όμως δεν τον θέλουμε σπίτι μας. Η κυβέρνηση, φαίνεται έχει μετατρέψει αυτές τις περιοχές και τις κοινότητες τους σε ζωολογικούς κήπους για τους τουρίστες. Η ζωή τους είναι ο τουρισμός και εδω έρχεται το ερώτημα του αν πραγματικά προστατεύεται και διασώζεται ο πολιτισμός τους που σίγουρα είναι απίστευτα ιδιαίτερος ή αν εντέλη αυτή η κατάντια δεν είναι διάσωση κανενός πράγματος εκτός απο μια παρωδία...

 

 

 

Για μένα, είναι μια ευχάριστη έκπληξη ειδικά τώρα που το θιβέτ δεν έχει ανοιχτές πόρτες πλέον για τους ξένους. Και δεν είναι οτι η περιοχή δεν έχει σχεση, φαίνεται πολιτισμικά πολλές μειωνότητες να μοιράζονται στοιχεία κουλτούρας και υπάρχουν και θιβετανικές μειωνότητες.
Χθες βρεθήκαμε σε μια μειωνότητα και μπήκαμε στα σπίτια τους -φυσικά κυβερνητικό πρόγραμμα- για μόλις 18ευρώ το άτομο: απίστευτο κλέψιμο αν σκεφτείς οτι μια οικογένια φιλοξένησε πάνω απο 60 ταξιδιώτες για 2 ώρες, που σημαίνει 1000ευρώ σε μια βραδία ειδικά σε μια περιοχή σαν και  αυτή, όπου ο μεγαλύτερος μισθός στην πρωτεύουσα δεν ξεπερνάει το 1/3 του αντίστοιχου στο τσινγκτάο, ο οποίος με την σειρά του είναι 1000ευρώ τον μήνα μιλάμε για ενα αστρονομιό ποσό! Η μόνη μου σκέψη είναι οτι πάνε στην κυβέρνηση για να συνεχίσει το διασωστικό έργο της περίφραξης. Αν μη τι άλλο, η Κίνα εκτός απο υδατο-φράγματα ξέρει να φτιάχνει παντώς είδους φράγμα. Τελικά δεν ήταν και τόσο ενδιαφέρον μιας και δεν τόσο γραφικό όμως μας ανγκάσαν να φάμε με τα χέρια μσοχάρι που σφάξαν για εμάς και μας πότισαν ποτά. Ένα απο τα χαρακτηριστηκά της μειωνότητας αυτής, άλλα και άλλων στην περιοχή αυτή, είναι οτι όταν ψάχνεις κοπέλα, τραγουδάς ενα τραγούδι το οποίο πρέπει να αγγίξει την καρδία της... Φυσικά στις περιοχές αυτές όλοι ξέρουν να τραγουδούν και λένε οτι οταν ακούνε τους καλούς τραγουδιστές απο άλλες περιοχές δεν τους θεωρούν καλύτερους απο τους μέσους καθημερινούς ανθρώπους της μειωνότητας...

Φωτογραφίες της πρώτης ημέρας εδώ!

Αξιότιμο κοινό,

Αν αυτό δεν είναι είδηση, τότε τι είναι; Αν κοιτάξεται πίσω στις καταχωρήσεις προς τα τέλη γεννάρη, θα δείτε οτι ως δια μαγείας υπάρχει το μισό ταξίδι με τους "Γονείς&Σια". Δεν είναι πως τόσο καιρό το είχατε παραβλέψει, απλά, τόσο καιρό δεν είχα χρόνο να σας γράψω. Πως και βρήκα; Μέχρι και την Κυριακή έχουμε διακοπές οπότε είπα να σας δώσω κάτι. Έτσι λοιπόν, σήμερα όλη μέρα δεν έκανα τίποτα άλλο παρά να τακτοποιώ φωτογραφίες και να ανεβάζω καταχωρήσεις...Εντομεταξύ, σε 7ώρες απο τώρα φεύγω για την επαρχεία του Σιτσουάν! Δεν ξέρω γιατί, άλλα ολοι λένε οτι είναι ενα πολύ απίστευτο μέρος και έτσι και εγώ ελπίζω να δω απίστευτα πράγματα τα οποία θα σας τα περιγραψώ μια απίστευτα μακρινή χρονική στιγμή ενω στο τηγάνι θα βράζει το λάδι.

Για την ώρα, καληνύχτα και καλή όρεξη.

-Φώπης

Καλά είπαμε, οχι και Φώπης...

Τσούφου

        Το Τσόυφου είναι το χωρίο του μπαρμπά κουμφούκιου. Ο κουμφούκιος έζησε και πέθανε μετά απο κάποιο διάστημα, εντομεταξύ όμως έφαγε μπόλικο ρύζι και εκτόπισε τεράστιες μάζες αέρα με τα 1 εως 2 πνευμόνια του. Ως προς το αν ήταν 1 ή 2 οι επιστήμονες αδυνατούν να απαντήσουν με βεβαιότητα, ή τουλάχιστον εγω αδυνατώ να απαντήσω με βεβαιώτητα για το καταπόσον οι επιστήμονες αδυνατούν να απαντήσουν. Ίσως να ξέρουν. Εγώ δεν ξέρω.

 

Όπως και να χει, εμείς βρήκαμε το τεράστιο μέρος που δίδασκε και θάφτηκε. Πολύ όμορφο μέρος κινεζικής αρχιτεκτονικής με ωραία δέντρα,ποταμάκια, ανθισμένα λουλούδια -παρ'ότι μας έπιασε μια μινη βροχή- πουλιά και πολύς κόσμος!

 

Το ταξίδι δεν είχε ενδιαφέρον ως προς αυτά που είδαμε -δεδομένο οτι πλέον έχουμε χορτάσει με τα χρώματα της δυτικής Κίνας- άλλα ήταν ενα καλό διάλειμμα απο το διάβασμα που έχει γίνει μια πηγή άγχους και μια εμονή που καθόλου δεν ταιριάζει στο χαρακτήρα μου (και κάλα).

Για δεύτερη μέρα, καληνύχτα!

Φωτογραφίες, εδώ!

Ανοιξη στο Τσινγκτάο Μέρος 2

Και εκεί που μιλάγαμε για άνοιξη, μας την έφερε ο καιρός και πάλι. Ασταμάτητα βροχές -σε μια περιοχή που δεν έχει ποτέ βροχές, μια περίοδο που πουθένα δεν θα έπρεπε να εχει βροχές-.

Μιλάμε για ενα Κρύο, υγρό και ανθισμένο φθινόπορο...

 

Και τέλος, άλλη μια παρατήρηση σχετική με το ταξίδι:

Κατα την διάρκεια του παρατήρησα κάτι πολύ ενδιαφέρον: Στις εταιρίες στην Κίνα και στον ασιατικό κόσμο έχουν πρόγραμμα ασκήσεων σε διάφορες ζώνες της ημέρας. Δεν είχα δει πότε τι ακριβώς περιλάμβανει και πώς γίνεται, πέρα απο όλους τους υπαλλήλους να είναι μαζεμένοι και να φωνάζουν εμψυχωτικά φασιστικά μηνύματα. Τελικά αυτές τις μέρες είδα το πλήρες πρόγραμμα και είναι αλήθεια πως έμεινα με ανοιχτό το στόμα:

Ασκήσεις χεριών, τραγούδι, αερόμπικς και συνδιαστικές φιγούρες όλων των υπαλλήλων μαζί, είναι η μέθοδος που ακολουθείται για να ενισχύσει το ομαδικό πνεύμα και τον συντονισμό της ομάδας!

Επικεφαλής, ενας υπάλληλος ντυμένος κανονικά με σακάκι που δείνει τον παλμό! Επάγγελμα; Δώστε του μια λέξη εσείς!

 

Και μιας και ήρθε η ώρα για να πάω για ύπνο, αναφέρω (περισσότερο για να μην τα ξεχνάω εγω) οτι δεν έχω μιλήσει ακόμα για το οικογενιακό ταξίδι, και δεν έχω αναφερθεί στην δεύτερη μέρα του ταξιδιού στο ΤσούΦού που είναι το χωριό που έζησε, δίδαξε και θάψαν τον κουμφούκιο (όχι οτι υπάρχει και κάτι να πώ, εκτός φωτογραφίες, ταφόπλακες, χορταριασμένες σκεπές και ποδήλατα) δεν βρήκα κάτι...

Α ναι... Ενα όμορφο σύμπλεγμα απο αρχαίας αρχιτεκτονικής που φαίνεται τόσο τυπικό κινέζικο, και όμως στην ουσία, δεν είναι τόσο εύκολο να το το βρείς μπροστά σου!

Καλυνύχτα!

Σταθμός 1: 泰山

Το όρος Ταϊσάν, είναι ενα απο τα 5 σπουδαία βουνά της Κίνας, όμως δεν συγκρίνεται όπως λένε με τα άλλα 4. Απλά είναι ψηλό, και Κουμφουκιανιστικό. Κοντά στο χωριό του Κουφούκιου, θυμίζει ενα τοπίο βγαλμένο απο Dragonball. Στην Κίνα, όταν λένε σκαρφάλωμα στο βουνό, εννούνε, ανέβασμα με σκάλες. Καμία σχέση με τα μονοπάτια στο βουνό. Συνδέοντας το παραπάνω με τον νεό δρόμο στο Έβερεστ καταλαβαίνεις τι κάνουν οι κινέζοι!

 

 

Ύστερα απο ενα 40λεπτό περπάτημα φτάνουμε σε ενα σημείο που λέει εδώ αρχίζει το σκαρφάλωμα. Μια μικρή αψίδα σηματοδοτεί το σημείο. Πίσω απο την αψίδα κρυμμένη η πραγματικότητα:

 

 

  Μια ατελείωτη σκάλα, που χάνεται απο τα πόδια σου στο ορίζοντα, για να ξαναεμφανιστεί σαν όρθιος τοίχος στο βάθος και να καλύψει όλο το οπτικό σου πεδίο! Στην κορυφή που αγγίζει το βλέμμα σου μόλις κουνίσεις το κεφάλι, στέκεται μια αψίδα. Όπως ονομάζεται: Νότια Ουράνια πύλη.

Τελικά η αναβάση διαρκεί γύρω στις 2 ώρες. Όταν φτάσαμε στην κορυφή εκτός απο ενα ξεπάγιασμα, βρήκαμε ενα μικρό κόσμο: Μοναστήρια, ξενοδοχεία, εστιατόρεια και μαγαζάκια. Αυτή είναι η dragonballική Κίνα. Φωτογραφίες απο την μέρα αυτή εδώ. Αφού περιπλανηθήκαμε αρκετή ωρά, κατεβήκαμε χρησιμοποιώντας το τελεφερικ αυτή την φορά.

Το βουνό ήταν μια μεγάλη απογοήτευση μιας και δεν είχε τίποτα το ιδιαίτερο αν εξαιρέσεις αυτή την απίστευτη σκάλα που ανέβαινε στο ουρανό και δείχνει την μανία των κινέζων: Πλακάκοστρώνουν ακόμα και την παραλία! (Ούπς, και ποιοί άλλοι το κάνουν αυτό)

Ταξιδάκι Τέλος

Πάνε οι παλιές οι καλές οι μέρες. Τώρα τα ταξίδια κρατάνε μόλις 48 ώρες. Άλλη μια πανεπιστημιακή εκδρομή.

Οι φωτογραφίες πάμπολλες, όμως οχι απο ενδιαφέρον για το τοπίο, άλλα περισσότερο για να δοκιμάσω την κάμερα μου. Όπως θα δείτε, είναι περισσότερο πρόσωπα, παρά αξιοθέατα! Το πρόγραμμα περιείχε 2 στάσεις, σε δυο τοπικά σημαντικούς σταθμούς.

Την πατρίδα του Κουμφούκιου και το Όρος Ταϊσάν.

 

Και φυσικά σε αντίθεση με την τελευταία φορά, τώρα ξέραμε τι να κοιτάμε απο το παράθυρο του λεωφορείου!

Μακντόναλντς και KFC.

Τελικά το φαγητό αποδείχθηκε καλύτερο απ'την τελευταία φορά, όμως και πάλι η συμβολή ενος χάμπουργκερ ήταν πάντα ευπρόσδεκτη...

Τα παιδιά των ΛουΛουΛιων!

   

Και τώρα αγαπητό κοινό σας αφήνω άλλη μια φορά για να πάω στο κρεβάτι μου και αύριο να φύγω για το μέρος που με περιμένει:

Το όρος Ταισαν το ένα απο τα 5 σπουδαία βουνά της Κίνας, που όμως όπως όλοι οι κινέζοι λένε δεν είναι ωραίο άλλα χρειαζόντουσαν ένα για να είναι στα δυτικά και το βρήκαν καλή γυμναστική!

Εντυπώσεις και αποτυπώσεις,

Σύντομα!

(και καλά!)

 

 

 

 

 

Άνοιξη στο Τσινγκτάο μέρος ΙΙ

Και έδω οι φωτογραφίες που νομίζω θα θέλατε να δείτε: Τι κάνει το πανεπιστήμιο τόσο ωραίο αν δεν είναι τα ενδιαφέροντα μαθήματα(αναλυτικό υλικό όπως παράγει μια macro-enabled φωτοραπτική μηχανή);

Τα χρώματα δεν έχουν υποστεί επεξεργασία.

Άνοιξη στο Τσινγκτάο Μέρος Ι

Και τώρα εδώ ακολουθεί μια μικρή εισαγωγή στο τι σημαίνει άνοιξη εδώ. Αντί μάθημα σήμερα πήγαμε μια σχολική εκδρόμη μιας και το επομένο τετραήμερο έχουμε διακοπές -μέχρι να αρχίσουμε- (μέσο)εξεταστική απο δευτέρα...

Στην φώτο βλέπετε την πραγματικότητα και οχι εφέ παρακαλώ. Και φυσικά δεν είναι αυτό το ενα δέντρο, όλα έτσι είναι! Τις φωτογραφίες απο την εκδρομή στο πάρκο στο κέντρο της πόλης θα τις βρείτε εδώ...

Μια βόλτα στην Παραλία

Πρίν κάποιες μέρες δεν άντεξα άλλο και τελικά βρέθηκα να κάνω μια βόλτα στην παραλία αντι να διαβάζω (φυσικά μέσα απο λιγότερο απο μια ώρα είχε τελειώσει η βόλτα και είχα επιστρέψει στο διάβασμα) και ξαναθυμήθηκα τι σημαίνει να είσαι στο Τσινγκταο. Τόσο καιρό κλεισμένος στο σχολείο και στα Σταρμπακς, είχα ξεχάσει πως είναι να κυκλοφορείς ανάμεσα σε κινέζους.

Καθώς πλησίασα προς την παραλία υποψιάστηκα το σκηνικό, οπότε έβαλα ενα απο τα τυπικά στοιχήματα που βάζω. "πόσες φωτογραφίες λές να μας ζητήσουν σήμερα;" Η Ξένια είπε 0 ή 3, εγώ είπα 1 ή 2.

Πρώτα ήρθε μια κοπέλα να ζητήσει φωτογραφία.

50 μέτρα πιο κάτω ήρθε μια δεύτερη.

Τώρα που είναι πιο καλός ο καιρός ο κόσμος πηγαίνει στην παραλία για να θαυμάσει τον ωκεανό και προφανώς τα παράξενα ψάρια που ξεβγάζει στην ακτή. Μόλις βρεθήκαμε σε ενα λιγότερο ερημικό μέρος της παραλίας ξαφνικά ήρθε μια παρέα απο 3 αγόρια(θα λέγα γυρω στα 20) που έπαιζαν πιο κάτω για να με βγάλουν φωτογραφίες και να βγούν και μαζί μου! Μόλις το είδαν άλλες παρέες στο βάθος, άρχισαν να μαζεύονται σμήνη! Στο τέλος δεν ξέρω πόσες φωτογραφίες βγήκα άλλα ο αριθμός είναι πάνω απο 40, αφού το πλήθος γύρω μου ξεπερνούσε τους 100! Ούτε ξέρω και με πόσους πόζαρα, αφού κάποιοι μου ζητάγαν να ποζάρουν μαζί μου(φυσικά εγώ ήμουν καθηλωμένος στο ίδιο σημείο) ενω άλλοι απλά κολλούσαν πάνω μου και βγαίναν πόζα! Όλοι αυτοί πηγαίναν και ερχόντουσαν σαν μέλισσες. Τελικά κάποια στιγμή ήταν τόσο απίστευτο το σκηνικό και μάλλον πλήρωνα για το κακό κάρμα που εχω δημιουργήσει βγάζοντας τόνους φωτογραφίες, οπότε και γω αποφάσισα να βγάλω το κινητό απο την τσέπη και κακήν κακών να βγάλω μια ακεντράριστη πόζα του κομματιού που χωρούσε ο φακός μου, της κυρίας μάζας που στεκόνταν απέναντι μου, άλλα κυρίες μου και κύριοι δεν υπερβάλω, πέρα απο αυτούς υπήρχαν άλλοι τόσοι και διπλάσιοι αν ο πανικός τις στιγμής δεν αποτύπωσε φαντάσματα στην όραση μου! Εδώ είναι λοιπόν η μοναδική πόζα που πρόλαβα να τραβήψω πριν εξαφανιστώ!

Το ταξίδι μας στο όρος Λαοσαν

 

Το λαοσαν είναι το τοπικό μεγάλο όρος, το οποίο είναι διάσημο, ταοϊ(ουρ)ιστικό θέρετρο. Δεν είχα κάτι σημαντικό να σας δείξω οπότε σας δείχνω πω πέρασε η ώρα . Παρ'ολα αυτά η Ξένια εμφανίζεται σε παραπάνω φωτογραφίες απο την μια που σας επισύναψα.

 

Τις επόμενες μέρες ο καιρός είχε μια καμπή, προς αυτό που ονομάζουν εδω άνοιξη. Πέρα απο την απίστευτη βλάστηση που ανθίζει, αρχίζει και μια φάση ομίχλης που κρύβει τα πάντα απο τα 5-10μέτρα!

 

 

Απίστευτο. Στην φωτογραφία, δεν βλέπετε προχωρημένη φάση, άλλα ήταν η καλύτερη φώτογραφία που είχα!

 

Η Κόκκινη Φλόγα, ή οπως την ονομάζουν τελωσπάντων

Και όπως βλέπετε υπάρχουν και μέρη που δεν έχω πάει ακόμα. Αυτό είναι το ένα "διάσημο γλυπτό" που είναι ακριβώς δίπλα στα στάρμπακς "μου" αλλά επειδή πάντα βαριόμουν να πλησιάσω, δεν του έβγαλα ποτέ μια φωτογραφία. Τώρα που ο καιρός άρχισε να καλυτερεύει απ'την άλλη σιγά σιγά γέμισα φωτογραφίες που πρέπει να σας δώσω...

Κορεάτικο φαγητό στην εστία...

 

Οι κορεάτες που παρεπιπτόντως έχουν πολλά πιάτα που δεν τα ψήνουν, συνηθίζουν να τρώνε στο δωμάτιο τους. Μια μέρα λοιπόν βρεθήκαμε στο δωμάτιο μιας "φρέσκιας" κορεάτισας, εγώ, η Μόνα, η παλιά μας γνώριμος Μαοΐνγ, και φάγαμε χειροποίητο κορεάτικο φαγητό. Το τελευταίο διάστημα η μοίρα μας φέρνει πολύ κοντά στο κορεάτικο. Ξεκίνησε με κορεάτικα εστιατόρια και τώρα έγινε κορεάτικο σπιτικό. Πολύ συχνά η κάρεν μαγειρεύει (απο τα απίστευτα φαγητά της) και μας καλεί να φάμε...

Τώρα ύστερα απο τόσο διάστημα σας γράφω οτι γιατι πραγματικά βρήκα χρόνο, άλλα γιατι νιώθω τύψεις που δεν σας δίνω τίποτα, απο τα λίγα έστω που ζω...

Φώτογραφίες εδώ

Τέλος για σήμερα

Και έτσι λοιπόν, σας αφήνω για σήμερα, να πάω να κοιμηθώ λιγάκι και να ξαναξυπνήσω για να διαβάσω για αύριο!

Για μια γεύση σας δίνω μια φωτογραφιούλα, που αρχικά τηνέβγαλα για τα χρώματα, και μετά συνειδητοποίησα το περιεχόμενο.

Τι φαντάζεστε οτι κάνει ο τύπος στην γωνιά;

α)Κρυφοκοιτάζει μέσα απο τον τοίχο

β)Κρυβοκοιτάζει ανάμεσα απο τα τούβλα στον τοίχο

γ) ποζάρει

δ) δεν απαντώ άλλα ξέρω

ε) δεν απαντώ και δεν ξέρω

Σχολική έξοδος

Και μετά έρχεται η έξοδος της ταξης μας για να γνωριστούμε κάτι το οποίο δεν δούλεψε και ιδανικά αφού ήρθαν μαζί μας και οι δάσκαλοι...

Το πρόγραμμα είχε φαγητό, μετά πήγαμε σε μια συναυλία μιας δυτικής μπάντας που προφανός απο κάπου πρέπει να αρχίσει (ίσως κιολας ο παραγωγός τους υποσχέθηκε μεγάλη συναυλία με καπνό) και έτσι τους έφερε στο Τσίνγνκταο. Τελικά κοινό ήταν μόνο οι τοπική κοινότητα δυτικών που είχε πιει αρκετά ώστε να ανεβοκατεβαίνει στην σκηνή λες ήταν η δική τους συναυλία! Φυσικά αυτοί και η τάξη μας που βρέθηκε απο σπόντα εκεί... Φωτογραφίες απο το συμβάν εδώ!

Και κάπου εδώ, έρχεται μια είδηση

Αγαπητό κοινό, πέρασε αρκετός καιρός και πλέον με την βλεφαροπλαστική που έκανα, έρχονται και νέες ευθύνες.

Επρέπε να βρώ όνομα. Καιρό το γυροφέρναμε και τελικά το όνομα κατοχυρώθηκε. Ο δάσκαλος της καλλιγραφίας, αφου διαλογίσθηκε πάνω του 7ολόκληρα δευτερόλεπτα, αποεφάνθει. Βούτηξε το πινέλο στο μελάνι, και ξεκίνησε να σχεδιάζει.

Ένταξει, όχι οπως στις ταινίες μια και εδώ το χαρτί το είχε ήδη γεμίσει με σχέδια που έκανε για το μάθημα, όμως στο κέντρο τις αριστερής πλευράς διακρίνετε 3 ιδεογράμματα:

佛特斯 Φό; Τ(όπως ακόυγεται οταν λές "φτού" χωρίς το "φ" και το "ου") και Σ.

Φό-Τ(ε)-Σ(ι)

Το Φό το έχουμε ήδη αναλύση σε προηγούμενο μάθημα

Τ, για "ιδιαίτερο/σπέσιαλ"

και Σ για "εξευγενισμένος με τρόπους" (το δίνουν οι Κινέζοι στα παιδία τους μπας και σταματήσουν να φτύνουν όπου βρούν)

Μίνγκσι

Η Μίνγκσι είναι η δεύτερη κορεάτισα της παρέας η οποία ήρθε και πήγε στην τάξη Β, ενώ τα κινέζικα της, είναι τόσο καλύτερα απο τα δικά μου, που κάθε φορά που είμαστε μαζί με πιάνουν τα κλάματα...

Ζεί στο ίδιο κτήριο με εμένα και ήρθε στην "μικρή κορέα" να ενωθεί με μεριές ακόμα δεκάδες χιλιάδες κορεάτες σε αυτή την πόλη, να κάνει τα μαθήματα της και να γυρίσει στους δικούς της.

Η Κάρεν

Η Κάρεν που βλέπετε στην φωτογραφία (την οποία παρεπιπτόντως μόνη της τράβηξε, αφού πόζαρε καλά κάλα) είναι η νέα συγκάτοικός την Αντελ και της Λίνα στην θέση της Πία που ήδη εχει πάει στην Ταϋλάνδη. Μην ξεχνάτε οτι απο εκείνο το σπίτι πρώτα πέρασε ο Τζουλιάν ο γάλλος τον οποίο και αντικατέστησε η Αντέλ. Η Κάρεν είναι στο τελευταίο επίπεδο (ίδιο με του Τζουλιάν) και τα Αγγλικά της είναι καλά σαν του Γιόσουκε, ο οποίος τώρα είναι πλέον στην Ιαπωνία... Δεν σταματάει να γελάει, ενω έχει αυτό που θα έλεγε κάνεις τον αέρα μια μοιραίας γυναίκας, κάτι το οποίο δεν γνωρίζουν οι αυστηροί γονείς της. Ναι, οι κορέατες και οι μανιάτες είναι απο την ίδια φάρα!

Η Κάρεν όπως και όλη η νεα φουρνία κορεατών που ήρθαν, κάνει εκτός απο πρωινά μαθήματα, και απογευματινά, ενω μετά τις 8 συνοδεύει εμας και τους κορεάτες υποικόους της στα καραόκε ανάκτορα όπου επιδίδεται σε ξελαρυγγιάσματα εντυπωσιακών επιδόσεων. Με άλλες λέξεις, το κατέχει το άθλημα!

Τα γενέθλια του Ενρίκε

Και τελικά ήρθαν και αυτά. Είχαμε βρεθεί για διάβασμα σε μια καφετέρια και εκεί μας είπε ο Ενρίκε οτι είχε γενέθλια μερικές ημέρες πιο πρίν. Δεν ήθελε να μας ανησυχήσει και έτσι μας το είπε πολυ ανεπίσημα, και καθυστερημένα. Τελικά στο "διάλειμμα" ο Ντενύ πήγε και πήρε μια τούρτα. Για βραδυνό βρεθήκαμε να τρώμε σε ενα κορεάτικο και να γιορτάζουμε τα γενέθλια του οι 5 μας. Ντενύ, Ενρίκε, εγώ και δυο κορεάτισες, η Κάρεν και η Μίνγκσι.

Ο Ενρικέ πλέον είναι 33 άλλα τα νούμερα λίγο μετράνε σε εναν πρώην περουβιανό τραπεζικό υπάλληλο που αποφάσισε να παρατήσει την τράπεζα για να πάει να γίνει δημοτικός υπάλληλος σε ενα χωριό στην Ιρλανδία και πήρε μια μακροοοοουλλλλή άδεια απο το γραφείο για να έρθει να σπουδάσει στην Κίνα!

Όμως δεν είναι μόνο διάβασμα...

Με τέτοιο διάβασμα, παρασκευή βράδυ, πρέπει να πας να ξεδώσεις βρε αδελφέ! Κλάμπινγκ; Τι; Αυτά είναι για τους καμμένους. Αγαπητό κοινό,

σας το είπα μια φορά,

σας το είπα και δεύτερη, όμως δεν το καταλάβατε:

Καραόκε. Η μοναδική μορφή διασκέδασης για τον μισό πλανήτη. Μέχρι τώρα δεν είχα πάει πολλές φορές, άλλα τώρα που η παρέα έχει γεμίσει με κορεάτες, και τώρα που έχουμε πλέον όλοι βαρεθεί τις επιλογές διασκέδασης, το καραόκε φαντάζει διασκέδαση... Υπάρχουν 3 είδη τραγουδιών: Κινέζικα, Κορεάτικα και Αγγλόφωνα, απο τα 3 είδη,δεν θα έλεγα οτι τα αγγλόφωνα είναι αυτά που κυκλοφορούν στην δική μας μεριά του κόσμου!

Ποιός;

Ε ναι λοιπόν, υπάρχω ακόμα. Τελικά έπρεπε να συναχωθώ  για να μην πάω για διάβασμα, ώστε να βρω λίγο χρόνο να σας γράψω. Δεν χάσατε και τίποτα βέβαια. Συνοπτικά το πράγμα έχει ως εξής: Κάθε μέρα μετά το μάθημα, σύμφωνα με την παράδοση, πηγαίνω στο κέντρο και κατεβαίνω στα Στάρμπακς. Έκει, πιάνω ενα τραπεζάκι, ανακατευθύνω με το μακρύ μου χέρι ενα σποτ φωτάκι και αφήνω την τσάντα του φορητού μου, που απ'οταν την αγόρασα (και αυτό σημαίνει απο την ημέρα που πήγα με τον Τάσο να την αγοράσω στην Ρόδο) δεν την ξαναχρησιμοποιήσα με τον φορητό, αλλά αντί αυτού, κάθεται 24 ωρες το 24ωρό στην πλάτη μου με την κινητή βιβλιοθήκη μου μέσα και ενιώτε, τα ψώνια που κάνω στο σούπερ μάρκετ. Αφού λοιπόν αφήσω την τσάντα, πιάνω το πορτοφόλι και πηγαίνω στο ταμίο. Οι επιλογές μου είναι πολύ περιορισμένες μιας και δεν πίνω καφέ: Ζεστή σοκολάτα (Μεσαία ή μεγάλη- άλλωστε μικρή δεν υπάρχει, όπως και στις πιτσαρίες, που η ονοματοδώτηση ξεκινάει απο το "μεσαία") ή "Ερλ, γκρέϊ τίι". Ναι στην χώρα του τσαγιού, τα στάρμπακς δεν έχουν τίποτα το τοπικό, άλλα καταφέρνουν και στην ίδια την Κίνα και σου σερβίρουν δυτικό τσάϊ! Φυσικά δεν είναι προς τιμήν τους αυτό, μιας και δεν συγκρίνεται, άλλα έλα που είναι το πιο φτηνό πράγμα στο μαγαζί... Ευτυχώς όμως στο ίδιο πνεύμα είναι και η σοκολάτα που έχει αληθινή γεύση.

Αφού λοιπον παραγγείλω το κατιτίς μου, επιστρέφω στο θρανίο μου και διαβάζω. Το τυπικό πρόγραμμα ξεκινάει στις 2-2:30 και τελειώνει στις 8μμ. Στην συνέχεια ανάλογα με το, με ποιον εχω πάει  και την διάθεση για φαγητό, είτε τρώω έξω Ιαπνωνικά νούντλς, είτε κορεάτικο, είτε γυρνάω σπίτι με ενα KFC στο χέρι για να το φάω στο δωμάτιο μου. Διάβασμα...

Στην ερώτηση...

Στην ερώτηση που χάθηκα, είμαι ζωντανός, άλλα τα διαβάσματα αυτή την στιγμή δεν σταματάνε ούτε για λεπτό οπότε καθυστερώ να σας δώσω κάτι, όμως ελπίζω να βρεθεί μια μέρα που θα πώ: "ώπ! για αύριο δεν έχω τι να διάβασω" οπότε και θα κάτσω να σας γράψω τα πάντα. Κατα τ'άλλα αποφάσισα (μόλις αυτό το δευτερόλεπτο) κάθε μέρα να αφιερώνω 10λεπτά για να προχωρώ το ημερολογίο απο το σημείο που σας άφησα, άλλα δεν θα το ενημερώνω κάθε μέρα στο ίντερνετ, αφού αυτό χρειάζεται χρόνο. Πάντως έχω κάποιο υλικό έτοιμο που στην πρώτη ευκαιρία θα ανεβάσω.

Είχα και προβλήματα με τον υπολογιστή αυτές τις μέρες (και το σαββατοκύριακο έφυγε κάνοντας φορμάτ) οπότε καταλαβαίνεται οτι όσος χρόνος υπήρχε πήγε εκεί...

Πάλι στα παγωμένα νερά

Και πάνω που είχα στρώσει το μηχανάκι στο προηγούμενο επίπεδο, τώρα πρέπει να ξαναπροσαρμοστώ στο καινούριο:

Τώρα όμως τα πράγματα είναι πιο εξασφαλισμένα. Επέλεξα να πάω στην Τάξη 3, δηλαδή να προχωρήσω μιας και ήμουν ακριβώς στο ίδιο σταυροδρόμιο με την άλλη φορά: Μιας και είμαι στα μισά της μιας τάξης απ'την άλλη, να πάω στην πίσω ή στην μπρός. Μετα συνειδητοποίησα πως καλύτερα να πατώνεις στα ψηλά πατώματα παρά στα χαμηλά, οπότε πήρα βαθιά ανάσα και βούτηξα προς τα πάνω! Βέβαια τα πράγματα ήταν καλύτερα τώρα μιας και σε αντίθεση με την προηγούμενη χρονιά, καταλάβαινα ενα μεγάλο μέρος απο αυτά που μου λέγαν, όμως απ'την άλλη τώρα βλέπεις πως κάπου σταματάει το κομμάτι της προφορικής επικοινωνίας (και αυτό είναι κάπου τώρα) και αρχίζει να πρέπει να καλλιεργήσεις την κατανόηση κειμένων που ως τώρα συμβάδιζε με τα προφορικά. Ξαφνικά λοιπόν πρέπει να διαβάζω ΧΧΧ κείμενα την ημέρα που το προηγούμενο εξάμηνο δε προλάβαινα να ολοκληρώσω ανάγνωση ενος σε 5ημέρες! Τώρα πως θα τα καταφέρω, ούτε εγω ξέρω. Βάλε δίπλα το listening το οποίο ήδη απο το προηγούμενο εξάμηνο δεν το πάλευα χωρίς ενα 3-4ωρο προετοιμασία στο σπίτι για το επόμενο μάθημα(!) και τώρα βλέπουμε τι τρέχει,

και τι δεν τρέχει αρκετά γρήγορα ώστε να προλάβει!

Φυσικά αυτό σημαίνει οτι πάλι νέα δεν θα έχετε και σας εχω εκκρεμότητα το ταξίδι στην Κίνα, το οποίο θα σας το παρουσιάζω σιγά σιγά, όταν ξαναβρώ εναν ρυθμό...

ΥΓ. Αγόρασα και ενα καινούριο λεξικό για το PDA μου με προηγμένα χαρακτηριστηκά, οπότε τώρα ξέρω τι συμβαίνει...

Τις προηγούμενες μέρες στην επαναληψη μου του προηγούμενου εξαμήνου, εντόπισα γύρω στις 2000 λέξεις που δεν ξέρω ακόμα και ήδη στο σημερινό μάθημα, εντόπισα 200 ακόμα... ΠΩΣ ΘΑ ΤΑ ΜΑΘΩ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΜΟΥ ΛΕΤΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ;

Γάλαααααα και Ταϋλάνδη

Τώρα που μου άφησε ο ΛιΤζεν το ψυγείο του φεύγοντας εκτός απο λογαριασμό ηλεκτρικού και νύχτες απο την αϋπνία χάρη στην φασαρία που κάνει το ψυγείο, μου έδωσε και την δυνατότητα να αρχίσω να κυνηγάω φρέσκα προϊόντα. Πρώτος και τελευταίος στόχος, το γάλα το οποίο μου'χε λείψει με τα κορν φλέικς για πρωινό, άλλα τώρα πια δεν νιώθω άνετα να πλένω ουτε μπόλ οπότε ίσως δεν δείτε ποτέ φωτογραφία...

Το καλύτερο γάλα που βρήκα, φυσικά δεν είναι κινέζικο, άλλα έρχεται απο την Αυστραλία. Τώρα δεν θέλω να ξέρω πόσο καιρό κάνει να φτάσει εδώ, όμως στο ψηγείο διατηρείται 7 ημέρες...Σε άλλα θέματα αύριο γίνονται εγγραφές οπότε θα πρέπει να ξυπνήσω σχετικά νωρις να πάω για να πετάξω μια τζίφρα!

Και επιτέλους, σήμερα τελείωσα την ταϋλάνδη! Ελπίζω να σας έδωσε υλικό για το επόμενο ταξίδι. Στις επόμενες μέρες -οταν ξαναβρώ χρόνο- θα αρχίσω να σας αναλύω για το ταξίδι στην Κίνα, μέχρι να φτάσω πλέον στο σήμερα!

Για την ώρα, καληνύχτα!

Γιόσουκε PK

Και που να ρθεί η συνέχεια...

Επέστρεψε Ιαπωνία και ο Γιόσουκε και η Έλενα μεθαύριο γυρνάει Γερμανία οπότε επίσημα το κάστ απο το κτήριο έχει αλλάξει τελείως..Για να δούμε ποιοί θα είναι οι νέοι πρωταγωνιστές! Τεχνικά αυτή την στιγμή λίγοι έχουν μείνει κάτι που σημαίνει οτι θα υπάρξει μια ριζική αναπροσαρμογή στην καθημερινότητα μου, απο το με ποιούς κάνω παρέα (αφου πλέον στο κτήριο θα μένουν μόνο ο Ενρίκε και η Ξένια, άλλα 9 πατώματα διαφορά και οχι σε κοινό κομμάτι του κτηρίου) μέχρι το τι τρώω και με ποιούς τρώω: Αφού όλοι όσοι με τους οποίους τρώω δεν είναι πλέον εδω, θα αναγκαστώ να βρώ νεους διατροφικού συνεργάτες.

Μην αναφερθώ στο διάβασμα...Φυσικά αυτό σε πρακτικό επίπεδο, σημαίνει νέα επισόδια στο μπλόγκ τα οποία θα σας κρατάνε συντροφιά τις κρύες νύχτες του 2008.

Επιτέλους ώρα ήταν

Ξαφνικά τις τελευταίες ημέρες έχουμε πέσει σε ενα κύμα καλοκαιρίας! Δεν ξέρω αν αυτό σήμανε το τέλος του χειμώνα, ή είναι απλά άλλο ενα ακραίο καιρικό φαινόμενο σαν και αυτά που ζείτε στην Ελλάδα τώρα, άλλα ξαφνικά η κορυφή της θερμοκρασίας την ημέρα, έφτασε τους 12 βαθμούς! Μάλιστα αν σκεφτεί κανείς οτι τον Ιανουάριο δεν ξεκολλούσε απο τους -5, ε, τώρα ζούμε καλοκαίρι. Κατα τ'άλλα έχει μια απίστευτη ομίχλη, σε σημείο που κοιτάς τον ήλιο και δεν βλέπεις σχεδόν τίποτα απο την άλλωτε λαμπρή παρουσία του, ενώ σήμερα φυσάει κιόλας αρκετά...

Τις τελευταίες μέρες δεν σας συνέχισα την ιστορία για το ταξίδι, άλλα πρέπει να με συγχωρέσετε. Σήμερα όμως σας έχω κάτι τις έτσι για να έχετε λόγο να αναενώνετε την συνδρομή σας! Όποτε, κυλίστε προς τα πίσω, για να βρείτε το κομμάτι που δεν έχετε διαβάσει μιας και μερικές φορές η χρόνος δεν κυλάει γραμμικά! Σήμερα λοιπόν, το ταξίδι περιέχει επίσκεψει στην... Wat Phra Kaeo και το Μεγάλο παλάτι!

Αναμείνατε στο ακουστικό σας...

Σήμερα λοιπόν πήρατε μια γεύση απο την αρχαιολογική Ταϋλάνδη. Θα παρατηρήσετε οτι η οργάνωση των καταχωρήσεων είναι λίγο προβληματική. Επειδή προσπαθώ να χρησιμοποιώ τις πραγματικές ημερομηνιές των συμβάντων, την στιγμή αυτή διαβάζετε την καταχώρηση αυτή που νομίζεται οτι είναι η πιο πρόσφατη, άλλα στην ουσιά η πιο πρόσφατη είναι ήδη παρελθοντική και αναφέρεται στο ταξίδι της Ταϋλάνδης. Λίγο μπλεγμένο, άλλα είναι πιο καλό για το αρχείο. Μείνετε συντονισμένοι (ή συντονιστείτε) γιατι το ταξίδι στην Ταϋλάνδη περιέχει πολά και εντυπωσιακότατα events τα οποία θα δείτε στην συνέχεια...

Κοιτάζοντας το πόσο υλικό έχω, υπολογίζω για τις επόμενες 6-7 μέρες να συμπληρώνω υλικό της ταϋλάνδης, και μετά να μπώ στο υλικό της Κίνας το οποίο κυριώς ήταν στιγμές οικογενιακής γαλήνης (αγοραστικής φύσεως) άλλα δεν έλειψαν και τα αξιοθέατα για τα μάτια και τα αυτία.

Ως την επόμενη φορά,

ΓΕΙΑ ΣΑΣ

Πάει και ο ΛιΤζενΓιοού: Ο Φιλός των μουγγών

Ο Γιόσουκε έμαθα οτι επιστρέφει στις 22 για να τα μαζέψει και να φύγει για Ιαπωνία στις 26, όμως πλέον έφυγε και ο ΛιΤζενΓιόου. Ήρθε χθες να μας χαιρετήσει (όμως έλειπε ο Γιόσουκε και είμασταν μόνο εγω και ο Μασάκι εδώ) πήρε τις αποσκευές που του περίσεψαν απο την τελευταία φορά και έφυγε για Σανγκάη.

Με τον ΛιΤζενΓιόου τον περισσότερο καιρό απο τότε που γνωριζόμαστε ουσιαστικά τον περάσαμε αποκλειστικά και εντατικά μαζί-γιατί μέχρι να βρεθούμε στην ίδια παρέα, πέρασε όλο το εξάμηνο- : Η ιστορία ξεκινάει κατα τα μέσα Νοέμβρη. Κάθε μέρα στην τάξη μαζί, το μεσημέρι φαγητό μαζί, μετά στα Στάρμπακς για διάβασμα και μετά βραδυνό μαζί. Τέλος λεωφορείο για να γυρίσουμε στα δωμάτια μας. Το ίδιο πρόγραμμα μέχρι να πάμε Ταϋλάνδη, όπου η σχέση αναβαθμίστηκε: Όχι μόνο είμασταν όλη μέρα μαζί, άλλα και την νύχτα. Τελικά συνεχίστηκε κατα τον αποκλισμό μας στην Σανγκάη και τελικά όταν εγώ πήγα να βρώ την οικογένεια, πήγε και αυτός στην Σεούλ για να βρεί τους δικούς του. Εντομεταξύ όσο είμασταν στην Σανγκάη, πήρε την μεγάλη απόφαση να άλλαξει πανεπιστήμιο και ένα απο τα πρωινά που το αεροπλάνο δεν έλεγε να πετάξει παραδέχθηκε πως ο λόγος είναι οτι η Σανγκάη δεν θέλει να τον αφήσει να φύγει και έτσι πήγε και γράφτηκε σε ενα πανεπιστήμιο. Τελικά όταν γύρισα Τσίνγκταο, γύρισε και αυτός, μόνο και μόνο για να μας χαιρετήσει και να φύγει για Σανγάη.

Με τον Όσιο ΛίΤζενΓιού, έμαθα κατιτις κινέζικα. Κάθε μέρα απο το πρωί ως το βράδυ χωρίς να παραπονιέται, επαναλάμβανε τα ίδια και τα ίδια, μου συμπλήρωνε τις λέξεις που έψαχνα και του πέταγα στα αγγλικά και γενικά έκανε το προσωπικό δάσκαλο, χωρίς λόγο -που να καταλαβαίνω- και χωρίς όφελός. Στην Ταϋλάνδη, μιας και δεν είχαμε μαθήματα, το πράγμα πήρε την κάτω βόλτα. Η ικανότητα του στα Κινέζικα, δεν ήταν τόσο μεγάλη όσο η δική μου..

ανικανότητα στα κινέζικα, οπότε τελικά τον παρέσυρα κάτω σαν πέτρα! Η καθημερινή μου ατάκα ήταν "Συγνώμη ΛιΤζενΓιόου" (για την ζημιά που σου έκανα)

Την στιγμή αυτή που μιλάμε, τα επίπεδα μας έχουν εξισωθεί στο μηδέν. Στατιστικά οι πιο πολυχρησιμοποιημένες φράσεις στο ταξίδι ήταν: "ΜπουΓιάο":δεν θέλω

"ΜπουΚεεεϊιιιιιι":Αυτό δεν γίνεται/μα τι λες τώρα/απαράδεκτο/μη αποδεκτό/οχι!(λέξη πασπαρτού δηλαδή). "Ντα Μπίαν": Είμαι/είναι στην τουαλέτα και κάνω/κάνει χοντρά

Στην πράξη το απίστευτο είναι οτι όλο αυτό το διάστημα, δεν είχα το επίπεδο για να  μιλήσουμε πραγματικά και αυτό είναι κάτι το απίστευτο: Τόσες ώρες μαζί/οι δυο μας, συνειδητά και τις περισσότερες απο αυτές μόνο οι δυο μας, και δεν μπορέσαμε να μάθουμε πράγματα ο ένας για τον άλλο εκτός απο τις συνήθειες που παρατηρούσαμε...

Είδατε παράξενα πράγματα σε αυτή την ζωή;

 

ΥΓ. Τώρα με ποιόν θα διαβάζω; *κλαψ*

Επιστροφή στην Σανγκάη

Όμως το ταξίδι έχει ακόμα μια βόλτα απο το εορταστικό τμήμα της Σανγκάης γύρω απο του Γιού κήπους. Εδώ δεν έχω πολλά να πω πέρα απο το απολύτως εντυπωσιακό μικρό παρκάκι που θυμίζει ταινίες συμπυκνωμένου χυμού κινεζίλας 100%! Μόνο εικόνες, άλλα νομίζω πολύ όμορφες!

 

Και αγαπητό κοινό, αυτό είναι το τέλος του ταξιδιού οικογενιακού ταξιδιού στην Κίνα. Αφού περάσαμε απο το Πεκίνο, πήγαμε στο Χιαν. Απο εκεί βρεθήκαμε στο Χόνγκ κόνγκ ενω διασχίζοντας την Καντόνα  πήγαμε στο Γκουϊλίν. Απο το Γκουλίν βρεθήκαμε στην Σανγκάη και στην συνέχεια στο Χάνγκτζου και το Γούτσεν. Τελικά απο την Σανγκάη, κάποιοι φύγαν για Ελλάδα, ενω κάποιοι άλλοι γυρίσαν στο Τσινγκτάο όπου βρήκαν στοίβες απο άπλυτα ρούχα να τους περιμένουν!

Διακοπές στο Ζάναντου

Τελικά ύστερα απο μια σύντομη στάση στην Σανγκάη κάναμε μια μικρή εκδρομή στην πόλη Χάνγκτζου που υπο κανονικές συνθήκες θεωρείται απο τις πιο όμορφες πόλεις της Κίνας, άλλα λόγω παγετού, δεν μπορέσαμε να την απολαύσουμε! Το ξενοδοχείο όμως, σίγουρα ήταν το καλύτερο που είδαμε σε όλο τα ταξίδι: Ήταν το μόνο που τα είχε όλα! Αξέχαστο κομμάτι του ταξιδιού λοιπόν.

 

 

 

 

Επίσκεψη σε μια φάρμα τσαγιού και στην συνέχεια βρεθήκαμε σε εναν κοντινό ναό, ο οποίος όμως παντού στην περιφέρεια του είχε σκαλισμένους βούδες στους βράχους. Μάλλον απο τα πιο όμορφα πράγματα που είδαμε στο ταξίδι αυτό. Αφού μας έφαγε το κρύο φύγαμε και απο κει. Ο τελευταίος σταθμός, πριν την επιστροφή στην Σανγκάη ήταν ενα γραφικό χωριό. Παρ'ότι κάτσαμε ελάχιστο χρόνο, περπατήσαμε στα σοκάκια ενος υποτιθέμενα διατηρειταίου χωριού, που κατα την γνώμη μου, με έπεισε αρκετά ως προς τον ρόλο του. Τελικά και απο κεί φύγαμε για να γυρίσουμε στην Σανγκάη.

Τέλος οι φωτογραφίες. Φωτογραφίες απο το Χάνγκτζου τον ναό και την φάρμα τσαγιού εδώ. Απο το γραφικό χωριό ΓούΤσεν, εδώ.

Shanghai

 

Επόμενος σταθμός η γνωστή πλέον Σανγκάη(αλήθεια πριν έρθω Κίνα η Σανγκάη για μένα ήταν απλά το όνομα του παιχνιδιού που παίζαμε στο Art Cafe συνεργατικά με την ΜειΛι...) πόλη την οποία την περίοδο των διακοπών αυτών έφαγα με το κουτάλι. 3 φορές βρέθηκα να την γυρίζω μια εκ των οποίων οχι σε τόσο ευνοϊκές συνθήκες (βλ. επιστροφή απο Ταϋλάνδη).

Δεν υπάρχουν πολλά να πει κάνεις για την Σανγκάη, εκτός απο το ότι είναι άλλη μια κινεζική πολή -λίγακι πιο καθαρή απο την τυπική κινεζική μεγαλούπολη- άλλα φυσικά και αυτή έχει την δόση βρώμας της!

Δεν υπάρχουν πολλά να πει κάνεις για την Σανγκάη; Κάτσε ρε φίλε!

Στην πράξη νομίζω οτι κάτι άλλο τρέχει. Ίσως λίγο το ταξίδι που ήταν σε ταχύτητες αστραπής (όταν φτάσαμε στο Μπούντ που είναι το χάιλαϊτ της Σανγκάης, χωρίς υπερβολές, ο οδηγός μας είπε έχετε 5 λεπτά να κατεβείτε και  να πάρετε φωτογραφίες-ετσι και έγινε) ίσως λίγο ο υπερκορεσμός απο χρώματα, εικόνες και πράγματα της περιόδου, ίσως και η κούραση εκείνου του διαστήματος -που ήδη είχα κλείσει 33μέρες στον δρόμο- μου έβγαλαν αυτή την απάθεια. Ξαφνικά βλέπω τι σημαίνει να είσαι ταξιδιώτης: Να κρατάς πάντα μια φρέσκια ματιά, ακόμα και οταν κάθε μέρα βλέπεις θαύματα. Φόβαμαι οτι σε αυτό απέτυχα. Ελπίζω να είναι μια παροδική φάση και στον επόμενο σταθμό να έχω λίγο παραπάνω ενθουσιασμό. Απ' την άλλη, ίσως είναι κιόλας οτι ολα αυτά τα βλέπω μετά την Μ-α-γ-ε-υ-τ-ι-κ-ή Ταϋλάνδη οπότε στην σύγκριση των φρέσκων αναμνήσεων, δεν υπάρχουν συμβιβασμοί... Δεν ξέρω.

Όπως φαίνεται και το τάξιδι θέλει τέχνη, όχι λιγότερη απο οτιδήποτε άλλο.  Όμως όπως θα δείτε στην συνέχεια, ακόμα για τα κάμμενα κύτταρα του εγκεφάλου μου σε μια Σαγκάη, υπαρχουν ακόμα λίγες αποχρώσεις που διεγείρουν ερεθίσματα!

 

Επόμενος σταθμός: Γκουϊλίν

  Στο Γκουϊλίν για το οποίο τόσα είχαμε ακούσει, βρεθήκαμε να διασχίζουμε τον ποταμό με όχι τόσο καθαρό καιρό κάτι το οποίο αφαιρεί απο το τοπίο αρκετά άλλα τι να κάνεις! Αφού φτάσαμε σε ενα μικρό γραφικό-πλην εμπορευματοποιημένο χωριό- αποβιβαστήκαμε. Όταν ο "θ.Λεντής" πήρε φωτογραφία με το κινητό του εναν γέρο που στεκόταν και είχε κορμοράνους στους ώμους, ο γέρος, άφησε κάτω τα πουλιά και άρχισε να κατευθύνεται προς τον θ.Λεντή, ζητώντας λεφτά για την φωτογραφία! Αυτά είναι! Τελικά αφού διασχίσαμε το χωριό το λεωφορείο μας, μας παρέλαβε για να μας πάει σε μια σπηλιά και μετά να μας γυρίσει στο ξενοδοχείο για τον τελευταίο μας ύπνο.

Οι φωτογραφίες, πάλι εδώ.

 

 

 

Hong Kong

  Χόνγκ κόνγκ. Ο παράδεισος των ηλεκτρονικών. Στο Χόνγκ Κόνγκ την υπερανεπτυγμένη πρώην Αγγλική αποικία, πήραμε μια μικρή γεύση απο την Κίνα του μέλλοντος:

Πατρίδα του Τσάκι (οχι της διαβολόκουκλας, άλλα του Τσάκι Τσαν), πατρίδα του Μπρούς Λί και του Jay Chou, το Κινεζικό Χόλιγούντ, παρέα με την Ταϊβάν το σημείο απο όπου ξεκινάνε όλες οι τάσεις: Τεχνολογία, Ποπ Μουσική κουλτούρα και μόδα, όλα πηγάζουν απο τα δυο αυτά οχι-τόσο-κινέζικα μέρη και μετά κατακλίζουν την Κίνα! Καθαρό,χαοτικό, θεαματικό, μικροσκοπικό και πολύμορφικό και καθόλου ευγενικό ως προς την τσέπη σου(τουλάχιστον οχι σε σχέση με την Κίνα...)! Το πρώτο μέρος που το να είσαι δυτικός δεν σημαίνει απαραίτητα οτι είσαι κάποιος. Στους δρόμους άπειροι μη-ασιάτες μικροπωλητές στον ρόλο του Κινέζου!  Τέλος, το μέρος στο οποίο αγόρασα την νεα μου ψηφιακή μηχανή παρέα με την οποία συνέχισα το ταξίδι!

Παρακάτω οι φωτογραφίες για όλους αυτούς που θέλουν την γεύση του στο στόμα και οχι στην τσέπη.

Το Χόνγκ Κόνγκ το ζήσαμε την Κινεζική πρωτοχρονία αν και εκ των πραγμάτων χάσαμε τις εορταστικές εκδηλώσεις ενω λόγω και των εορτών απλά βρεθήκαμε να περιπλανιώμαστε στους δρόμους της πόλης μόνοι ψάχνοντας να βρούμε μαγαζί να αγοράσουμε τα ηλεκτρονικά μας!

Αν και τελικά την τελετή πρωτοχρονιάς την είδαμε την επόμενη άπο την τηλεόραση -μιας και ήδη είχαμε φύγει- και οχι απο το παράθυρο του ξενοδοχειού μας όπως ελπίζαμε, θα έλεγε κανείς οτι ήταν μια καλή στάση ξεκούρασεις για τους επόμενους σταθμούς που θα ερχόντουσαν σε ρυθμούς πυροβόλου. Ο Έλληνας ξεναγός μας είχε ήδη αφήσει οπότε πλέον είμασταν στο έλεος των ντόπιων!

Χι'αν

Στην περιοχή αυτή που το διάστημα που πήγαμε το χιόνι είχε πνίξει φυσικά δεν παραλείψαμε να δούμε τους Μπι-Μα-Γιόνγκ. Κρυμμένοι καλά κάτω απο ενα στέγαστρο στρατιωτικής μορφής, πιθανώς εκεί για να μην τους πιάνουν οι δορυφόροι και μάθει ο εχθρός ακριβώς πόσοι είναι. Φωτογραφίες απο την πρώτη μέρα στην παρακάτω διεύθυνση. Όμως η μεγάλη έκπληξη ήταν η δεύτερη μέρα, όταν αφού είδαμε το αδιάφορο τείχος της πόλης και μάθαμε μπόλικα περιττά πράγματα για το φένγκσουέι και την HSBC, πριν πάμε στο αεροδρόμιο η ξεναγός μας είπε να μας περάσει μια βόλτα μέσα απο μια τοπική αγορά.

Εκεί τα είδαμε όλα. Πως είναι μια αγορά απο αυτές που εκτός απο φρούτα πουλάνε και κρέας; Πως τα πάει το χιόνι με τον πολύ κόσμο και το φρέσκο κρέας; Οι φωτογραφίες ευτυχώς για τα μάτια σας και μόνο!

Στα γρήγορα σκουπίσαμε τα παπούσια μας και πάλι βρεθήκαμε στο αεροδρόμια, αυτή την φορά προς το χόνγκ κόνγκ!

Α ναι...

Φυσικά να μην ξεχάσω να αναφέρω τα γνωστά ψώνια στα οποία η κυβέρνηση μας υπέβαλε (αν και αυτή την φορά λόγο της αναβαθμισμένης μας θέσης στο ταξίδι) δεν ήταν τόσο πολλά, άλλα όσά ήταν,΄

ήταν καλά.

 

 

 

Με άλλες λέξεις: Τα τιμήσαμε!

Πεκίνο ΙΙΙ

Τελικά την επόμενη βρεθήκαμε στην απαγορευμένη πόλη, σε εναν ναό που νομίζω οτι ονομαζόταν ναός της άγριας χήνας και ξεκινήσαμε τα ψώνια στο εμπορικό κέντρο του πεκίνου! Αυτό αποτελεί και το τέλος του ταξιδιού εκεί. Φωτογραφίες απο την ημέρα αυτή, στον σύνδεσμο.  Επόμενος σταθμός είναι το Σιάν στο οποίο είδαμε μερικά ενδιαφέροντα πράγματα. Φυσικά μιας και δεν είμαι ο "ιστορικό-φιλος" τύπος, αναφερόμενος σε ενδιαφέροντα πράγματα δεν εννοώ του Πύλινους στρατιώτες!

Πεκίνο ΙΙ!

 

Τελικά στο πεκίνο συνάντησα το οικογενιακό γκρούπ το οποίο συνόδευε ενας Έλληνας τουριστικός οδηγός και μια κινέζα η οποία ήταν ειδικά εκεί για το μέρος του ταξιδιού στο πεκίνο. Απο τις αχνές πλέον μνήμες και με την βοήθεια των φωτογραφιών που δεν λένε ψέματα σας ανακατασκευάζω την πορεία μας το πρώτο βράδυ φάγαμε πάπια πεκίνου ανάμεσα σε άλλα. Ήταν απο τις ελάχιστες ευκαιρίες που φροντίσαμε να αξιοποιήσουμε και να φάμε κινέζικο! Αν δεν κάνω λάθος δεν ξεπέρασαν τις 3 φορές στο σύνολο. Στο ταξίδι βρεθήκαμε να τρώμε πίτσες με Ελληνικό ελαιόλαδο, Ιαπωνικά νούντλς, Κορεάτικο και Βραζιλιάνικο μπάρμπεκϊου και Μονγκολικά κρέατα. Μπριζόλες, μακαρονάδες Μακντόνλαντς και Πίτσα Χάτ, ήταν το βασικό κομμάτι του γευστικού ταξιδιού!

 

  Την επόμενη μέρα για δεύτερη φορά βρέθηκα στο Σινικό τοίχος κάτι το οποίο αυτή την φορά είχε διαφορετική γεύση: Κρύο, κρύο, κρύο. Το πεκίνο την περίοδο αυτή που βρεθήκαμε δεν ήταν καθόλου φιλικό. Με τα όποια δέντρα του να έχουν παρατήσει όλα τα φύλλα τους και το χιόνι να παραφυλά μας πάγωσε τα κόκκαλα.

Αυτή την φορά βρεθήκαμε στο Μπανταλίνγκ που είναι το πιο εύκολοπροσαβάσιμο τμήμα του τοίχους απο δυο όψεις: Είναι πλήρως ανακατασκευασμένο οπότε είναι όσο πιο φιλικό γίνεται και είναι όσο πιο κοντά στο πεκίνο γίνεται. Απ' την άλλη συνήθως είναι γεμάτο με χιλιάδες τουρίστες οπότε δεν αποτελεί και τόσο όμορφο θέαμα, αν και αυτή την φορά δεν υπήρχε ψυχή παρά μόνο κάτι τελειωμένοι Έλληνες και και μερικοί μικροπωλητές που είχαν βάλει στόχο της ζωής του να μην γυρίσουν σπίτι αν δεν πουλήσουν κάτι. Τελικά πουλήσαν λίγα μενίρ.

Στην συνέχεια βρεθήκαμε στους Τάφους των Μίνγκ, ενα απο τα πράγματα που δεν το νιώσαμε: Οι τάφοι όπως και η απαγοητευμένη πόλη δεν ήταν τίποτα παραπάνω απο μια ευθεία διαδρομή μέσα απο μια μια πόρτα και έξοδος απο μια άλλη.  Αν δεν μας λέγαν οτι είναι ταφικό μνημείο ή ανάκτορο δεν θα παίρναμε είδηση την διαφορά απο την πλατεία ομόνοιας...

Φωτογραφίες απο την μέρα εδώ.

Τελικά η μέρα έκλεισε με μια απίστευτη παράσταση Κουνγκφού -την οποία σας εχω παρουσιάσει αναλυτικά ήδη -με ωραία ακροβάτικα και απίστευτε χορογραφίες!

Μια μέρα στο Τσινγκτάο!

Τελικά όπως ήρθαν τα πράγματα βρέθηκα στο Τσιγντάο αρκετά για να κάνω τις δουλειές μου, να πάρω το ψυγείο του ΛιΤζενΓιόου και να τον αποχαιρετήσω ενώ αυτός θα γυρνούσε Κορέα για την πρωτοχρονιά. Στην ουσία αυτό είναι και το τέλος του κοινού μας ταξιδιού, αφού μετά απλά ξαναγυρνάει για 1-2 μέρες για να μας αποχαιρετήσει και να πάρει τα τελευταία πράγματα του!

 

Το επόμενο πρωί ετοιμάζομαι και φεύγω πάλι για πεκίνο!

Επιστροφή στο Τσινγκτάο!

Σήμερα φαίνεται οτι πετάμε. Ήδη είμαστε μέσα στο αεροπλάνο κάτι το οποίο πολλαπλασιάζει τις ελπίδες μας για να φτάσουμε στο Τσίνγκταο στην ώρα μας...[]

Την στιγμή αυτή πετάμε, οπότε αυτό είναι άλλη μια ένδειξη οτι ίσως φτάσουμε! Δύσκολες οι μέρες αυτές στα χαρτιά, άλλα στην πράξη δεν ήταν τόση ταλαιπωρία, όσο γκαντεμιά. Την πρώτη βραδιά κοιμηθήκαμε στα χιόνια, την δεύτερη όμως μετακομίσαμε σε άλλο ξενοδοχείο δίπλα στο αεροδρόμιο. Με τα μισά λεφτά, σε ενα λιγότερο αισθησιακό δωμάτιο, είχαμε επιτέλους θέρμανση. Στην Σανγκάη η θέρμανση δεν είναι κέντρικη όπως στο Τσίνγκνταο οπότε βασιστήκαμε στα κλιματιστικά, όπως κάνουν και όλοι.
Τον περισσότερο καιρό το περάσαμε στο ξενοδοχείο ειδικά αφού έξω χιόνιζε και προσπαθούσαμε να κρατήσουμε τις δυνάμεις μας για τις επερχόμενες ώρες. Όταν γυρίσω στο qingdao θα πρέπει μέσα σε ενα απόγευμα να παω να αγοράσω πράγματα απο το σούπερμαρκετ ενω κουβαλάω τις βαλίτσες, να παω να εξαργυρώσω τα ακυρωμένα εισητήρια ενώ κουβαλάω τις βαλίτσες να γυρίσω σπίτι να ανοίξω βαλίτσες και να μοιράσω πράγματα με τον ΛιΤζενΓιόου, να βάλω κάμποσα πλυντήρια μιας και δεν εχώ καθόλου εσώρουχα,να φτιάξω νεες βαλίτσες να κοιμηθώ και να ξαναπετάξω. Ελπίζω η αυριανή πτήση να πηγαίνει πεκίνο.

Όλες αυτές τις μέρες κουβαλάω όπου πάω στο κεφάλι μου το καπέλο που αγόρασα για τον παππού. Μιας και δεν χωράει πουθένα και μιας και είναι και εύθραυστο πρέπει να το φοράω αφού τα χέρια μου είναι γεμάτα με τις αποσκευές. Στο αεροδρόμιο μας -που έχει γίνει πλέον δεύτερο σπίτι, όλοι μας γνωρίζουν, οι καθαρίστριες μας χαιρετάνε, οι γωνίες έχουν την μυρωδιά μας-λεμε τώρα-- όταν δεν είναι απασχολημένος ο κόσμος να κοιτάει τα δικά του προβλήματα και να κλαίει την μοίρα του, τα γέλια που ακούς είναι φανερά. Στην πράξη όμως δεν μπορώ να ξέρω αν κοροϊδεύουν το δικό μου καπέλο ή το τζόκεϋ του Λι. Μάλιστα στην ουρά αναμονής δύο παιδάκια είδαν το καπέλο μου που είχα κρυμένο στο αριστερό μου χέρι και άρχισαν αν το συζητάνε και να γελάνε. Η μητέρα τους οταν της είπαν να δει το καπέλο, γύρισε το κεφάλι, άλλα προφανώς οχι αρκετά ωστε να δεί το δικό μου καλά κρυμμένο, άλλα μόλις είδε του Λι αναγνώρισε σε αυτό το αντικείμενο γέλωτα και συφωνόντας/επαυξάνοντας γέλασε μαζί τους. Τα συμπεράσματα δικά σας για πιο απο τα δυο είναι πιο γελοίο.
Απ'την επιγραμματικά μπορούμε να πούμε οτι η τύχη μας μας έχει αφήσει. Έκτος απ'οτι έχασα όλες τις SD κάρτες,μαζί και τις καινούριες που αγόρασα για τους γονείς, αυτές είχαν μέσα τις φωτογραφίες του ταξιδιού στην ταϊλάνδη. Ακόμα έχω τις 2000 που έβγαλα με το κινητό μου, άλλα ήλπιζα να σας δείξω και λίγες με καλύτερη ποιότητα. Κρίμα. Βάλε σε αυτό τις απανωτές ακυρώσεις των πτήσεων και το ενδεχόμενο να μην φτάσω πεκίνο για να συναντήσω τους γονείς μου, το γεγονός οτι δεν έχω ρούχα για χειμώνα, οτι τα παπούτσια μου μονιμώς ήταν σφουγκαράκια και έχετε την σύνθεση του "παράπονου του παραπονεμένου".

Για την ακρίβεια η τεχνική μου στην επένδυση παπουτσιών με σακκούλες καλλιεργήθηκε σε τέτοιο βαθμό που πλέον νομίζω οτι έχω το κατάλληλο υλικό άλλα και εξειδίκευση στο θέμα για να γράψω την επιτομή του "χτίζοντας το υποβρύχιο παπούτσι: Ένας οδηγός για δύτες,μετανάστες και γκαντέμιδες".
Συνοπτικά -μιας και δεν θέλω να σας αποκαλύψω ολα τα μυστικά σε ενα τέτοιας φύσεως κείμενο (χωρις σκληρό εξωφυλλο δηλαδή) σας αναφέρω οτι η βέλτιστη διάταξη είναι η εξής: Κάλτσα μακριά.Απο πάνω σακούλα, απο πάνω της πάλι κάλτσα και απο πάνω της πάλι σακούλα. Η δεύτερη σακούλα στριφογυρισμένενη μέσα απο την 2η κάλτσα. Έτσι αποφεύγετε ερεθισμούς στο δέρμα, ενώ επειδή η σημαντική σακούλα τρίβεται μόνο και 100% βαμβακερή κάλτσα, δεν σκίζεται όπως θα συνέβαινε σε άλλη περίπτωση. Η εξωτερική σακκούλα απλώς βρίσκεται εκεί για να εξασφαλίσει οτι η εξωτερική κάλτσα δεν θα πολύβραχεί -πράγμα αναπόφευκτο- άλλα θα βρέχει οτι τόσο ώστε την νύχτα πάνω στο κλιματιστικό να μην προλάβει να στεγνώσει.
Πλέον σπουδαίος ο δεύτερος λειτουργικός λόγος είναι οτι συμπληρώνει το λούκ του κακομοίρογλου όποτε και αιτιολογεί τους λεκέδες πάνω στην μοναδική μακρυμάνικη μπλούζα που έχεις, άσε που αν πετύχεις και κανα φιλάνθρωπο, σου εξασφαλίζει και λίγα ψιλά για να φας τίποτα. Λέμε τώρα. Τέλος -σχεδον- σε μια προσπάθεια επικρότησης της Νευτώνιας φυσικής και της πεποίθησης "αίτιο-αποτέλεσμα" κάτι το οποίο δεν επιδιώκουμε να καταρρίψουμε ούτε να προκαλέσουμε, η παρουσία τους αιτιολογεί τον squeeky ήχο που κάνουν τα παπούτσια ούτως η άλλως. Τέλος, μέτα την αναβάθμιση στις στυλιστικά επιλεγμές σακκούλες, αποτελούν το σήμα κατατεθέν του προϊόντως. Είναι όπως θα λέγαμε σε παραβολή οτι η ferrari δεν χρειάζεται ρόδες γιατι πέταει, άλλα τις κρατάει για να βάζει πάνω το λογότυπο ενα πράγμα...
Τέλος ταξιδιού λοιπόν, τουλάχιστον πρώτου μέρους. Ήλπιζα τις 4 μέρες που θα είχα στην διάθεση μου να προλάβω πέρα απο το να ετοιμαστώ να γράψω και να σας ανεβάσω φωτογραφίες και ημερολόγιο άλλα φαίνεται οτι χρόνος δεν υπάρχει στο ενα αυτό απόγευμα, οπότε τελικά θα πρέπει να περιμένετε μέχρι να γυρίσω. Ένας μήνας. Συγγνώμη.
Η Ταϊλάνδη ήταν απίστευτη, η Σανγκάη ήταν απαίσια και οι φωτογραφίες θα είναι της ίδιας κα'ης ποιότητας όπως πάντα!

Η Οδύσσεια του Καπέλου

Το καπέλο είναι φτιαγμένο για να φοριέται, όμως τι συμβαίνει οταν δεν έχει αρκετό ήλιο;

"Τα πράγματα έχουν τσαλακωθεί λιγάκι. Εδω και δυο μέρες οι πτήσεις μας για Τσίνγκταο ακυρώνονται και τώρα η επόμενη θέση είναι για τις 31 του μήνα, δηλαδή αύριο. Αυτό σημαίνει οτι αν πετάξουμε, θα έχω στην διάθεση μου λιγότερο απο ενα απόγευμα για να ετοιμάσω τα πράγματα μου για να πάω να συναντήσω τους γονείς στο Πεκίνο. Αυτή την στιγμή είμαι στην Σανγκάη. Δυστυχώς φύγαμε απο την απίστευτη Μπανγκοκ και ήρθαμε στην λάσπη. Την πρώτη βραδιά, την βγάλαμε σε ενα μοτέλ σε κεντρικό σημείο, με 25ευρώ το άτομο, όμορφο, άλλα χωρίς θέρμανση. Βάλε στο παιχνίδι και το γεγονός οτι η ντουσιέρα έχει τζαμαρία που την χωρίζει απο το δωμάτιο -παρ'οτι είναι σε ξεχωριστό δωμάτιο- και καταλαβαίνεις οτι ο σχεδιασμός είναι για να σου εξάπτει τις ερωτικές επιθυμίες. Τέλος το οτι δεν έχει θέρμανση, ομοίως υποδηλώνει οτι πρέπει να κοιμηθείτε αγκαλίτσα! Τελικά δεν ενδώσαμε, και προτιμήσαμε  να κοιμηθούμε με τα ταξιδιωτικά μας ρούχα, το παλτό μας γάντια και διπλές κάλτσες. Δεν υπερβάλω. Έτσι μας βρήκε και το πρωί. Επαναλαμβάνω οτι για την Ταϊλάνδη απλά φέραμε ενα σετ απο χειμερινά ρούχα, αυτά που φορούσαμε οταν ερχόμασταν και θα ανεχόμασταν για λίγες ωρες οταν φεύγαμε. Έτσι και έγινε, χωρίς να υπολογίζουμε τον χιονιά που μας παγίδευσε στην Σανγκάη. Φυσικά το δεύτερο πρόβλημα είναι οτι σε μια βδομάδα είναι η πρωτοχρονιά και σύμφωνα με το έθιμο, όλοι οι Κινέζοι και Κορεάτες, ανεξαρτήτου αποστάσεως, πρέπει να ταξιδέψουν στα πάτρια εδάφη για να γιορτάσουν εκεί. Έτσι λοιπόν οταν βλεπεις στον πίνακα ανακοινώσεων μόνο κόκκινες λέξεις που μεταφράζονται ως "ακυρώθηκε" καταλαβαίνεις οτι την επόμενη μερά το αεροδρόμιο θα είναι πάλι τίγκα. Χθες περιμέναμε 2 ώρες στο τσεκ-ιν και μόλις φτάσαμε σε αυτό, μαθάμε οτι εντομεταξύ η πτήση μας είχε ακυρωθεί..."

Όμως δεν είναι πως δεν είδαμε και λίγη Σανγκάη στο ενδιάμεσο. Φωτογραφίες εδώ...

Η επιστροφή απο την Ταϋλάνδη.

Έτσι λοιπόν έρχεται η ώρα να κάνουμε το τελευταία βήμα του πρώτου μέρους αυτού του ταξιδιού: Να επιστρέψω στο Τσινγκτάο μέσω Σανγκάης ώστε στην συνέχεια να πάω Πεκίνο με τα χειμωνιάτικα μου και να συναντήσω τους γονείς για το οικογενιακό ταξίδι! Έτσι ξεκινάω απο την μπανγκόκ προς Σανγκάη, όμως εκεί τα πράγματα στραβώνουν ελαφρώς. Ακολουθούν τα αποσπάσματα απο το ημερολόγιο των ημερών εκείνων.

"Ήδη στην Σανγκάη. Αφού αλλάξαμε αεροδρόμιο και διαπιστώσαμε πως χιονίζει, έχουμε πολλά πράγματα, είμαστε πολύ κούρασμενοι και δεν έχουμε χρόνο για να πάμε κάπου αποφασίσαμε να σκοτώσουμε τον χρόνο στα KFC."

Και εδώ κάπου αρχίζει μια μικρή ιστορία που κρατάει λίγο πολύ 4 ημέρες...

Σύνοψη και σκέψεις για την Ταϋλάνδη

Αλήθεια τι είδα εκεί; Εκτός απο μια απίστευτη Ταϊλάνδη μια χώρα γεμάτη ευκαιρίες, δεύτερη στην λίστα μετά την Κίνα και στην πράξη η δεύτερη χώρα που βλέπω μετά την Κίνα, κάτι που με κάνει να πιστεύω οτι ίσως τελικά μόνο η ευρώπη -και εκ των συζητήσεων- η Κορέα η Αμερική και η Ιαπωνία στερούνται αυτής της ανάπτυξης και συνεπώς των ευκαιριών που γεννιούνται σε αυτές τις συνθήκες. Τι άλλο γνώρισα; Την xiaoan και τον panyi ή αλλιώς pipan ή Πάνγια, ή όπως τον λέμε τέλωσπάντων.  Στα 30 του, δεν μιλάει αγγλικά αλλά δουλεύει ως game tester στην μεγαλύτερη εταιρία βιντεοπαιχνιδιών στην Μπανγκόκ (να κάτι που ανθίζει σαν αγορά στην ανατολή, ενω στην Ελλάδα δεν υπάρχει ούτε για δείγμα). Μας φιλοξένησε όλο το διάστημα, με απίστευτη φιλοξενιά και υπομονή και μα γύρισε στην ταϋλάνδη με το αυτοκίνητο του, κυρκιολεκτικά σοφέρ χωρίς να παραπονεθεί και να δεχθεί λεφτά για καύσιμα, φαγητό η οτιδήποτε. Στην πράξη του υποχρεωθήκαμε τόσο πολύ μιας και για χάρη μας περασε τέτοια ταλαιπωρία που δεν μπορούμε να το ξεπληρώσουμε. Η xiaoan η δική μας φίλη, της οποίας φίλος είναι ο Π.Παν (πίτερ πάν) αν και η ίδιαδεν οδηγούσε, σε όλα τα υπόλοιπα όμως μας έκανε και αυτή τέτοια φιλοξενία που τελικά φύγαμε απο κει και συνολικά πληρώσαμε 4ευρώ μια φορά σε ενα εστιατόριο, 5ευρώ για ενα καράβι και 2 βραδιές σε ξενοδοχείο στο τέλος 20 και 20 ευρώ αντίστοιχα. Συνολικό κόστος; 45ευρώ το άτομο, αν εξαιρέσουμε τα άπειρα πράγματα που αγοράσαμε, απο 15 t-shirts, τσαντάκια, παντόφλες, νούντλς, μέχρι αναμνηστικά απο 2 για κάθε συγγενή, φίλο και γνωστό. Να αναφέρω οτι γυρίσαμε στην κίνα εχοντας ψωνίσει και "ποιοτικό" απορρυπαντικό για τα ρούχα; Όχι υπερβολές, σοβαρολογώ
Τι έμεινε σαν γεύση απογοήτευσης;  Ότι δεν είδα αρκετούς ναούς, μιας και ο χρόνος δεν αξιοποιήθηκε αρκετά (αυτά τα ψώνια παντόυ...), οτι δεν είδα άλλες περιοχές πέρα απο την μπανγκόκ και την περιφέρεια της, οτι δεν είδα βουνό, πίθικους, και ούτε την περίφημη Ανγκορ Ρατ στην Καμπόντια. Αν θελήσω τώρα να επεκτείνω και σε πράγματα που δεν τα σκέφτομαι άλλα με ψάξιμο τα βρίσκω, δεν είδα αρκετή νυχτερινή ζωή, εννοώντας εξόδους, δεν είδα το σύστημα συγκοινωνιών που πρέπει να είναι χαώδες και δεν είδα καμία πολιτισμική παράσταση, άλλα αυτά επαναλαμβάνω, δεν θα χαιρόμουν κι αν τα έβλεπα!

Παραλίες μέρος δεύτερο

    Τελικά το πρωί ύστερα απο ενα απίστευτο "πολυτελές" πρωινό στην παραλία μπροστά, επιβιβαστήκαμε στο αυτοκίνητο και αρχίσαμε τον δρόμο την επιστροφής τον οποίο τώρα θα κάναμε σε δυο μέρη. Ο λόγος; Το μέρος ήταν απίστευτο και δεν θα βρήσκαμε καλύτερο όμως έπρεπε να φύγουμε γιατί είχαμε 40 ώρες μέχρι την πτήση μας και έπρεπε να είμαστε στην Μπανγκόκ για να πάμε να αγοράσουμε τον φορητό που ήθελε ο ΛιΤζεν άλλα και σουβενίρ. Έτσι λοιπόν σκεφτήκαμε να πάμε σε μια πιο κοντινή παραλία στην μπανγκόκ ώστε να μπορούμε να φύγουμε και αυθημερόν να είμαστε στην μπαγκόκ για τα ψώνια. Έτσι και έγινε. Βρεθήκαμε σε ενα δεύτερο νησί όχι τόσο εξωτικό όσο το πρώτο και σαφώς επηρεασμένο απο το πόσο κοντά ήταν στην μπαγκόκ για εκδρομή σαββατοκύριακου, οπότε τελικά με τα ίδια λεφτά μείναμε σε μπακγκαλός πολύ κατώτερης ποιότητας σε μια παραλία που θύμιζε ελληνική παραλία, γεμάτη τουρίστες δηλαδή.

 

 

Και αυτό καλό ήταν. Απο την κούραση κοιμηθήκαμε 2 ώρες κάτω απο τον ήλιο στην παραλία -κάτι που δεν καταλαβαίνω, πως και δεν καήκαμε- και μετά απο ενα ντούς άρχισαμε να ετοιμαζόμαστε για την βραδυνή έξοδο. Η αντίστροφή μέτρηση είχε αρχίσει για το ταξίδι παρ'όλα αυτά είδαμε λίγα αξιομνημόνευτα πράγματα ακόμα. Ωραία τουριστικά εστιατόρια και καφετέριες με μαξιλάρια στην παραλία πάνω, επαγγελματικά ακροβατικά με φωτιά και όσο τρώγαμε στην μεσ το σκοτάδι στην παραλία κάθε λίγο και λιγάκι κάποιος άναβε ένα χάρτινο -μάλλον- μεγάλο φαναράκι το όποιο σύντομα μετατρεπόταν σε φωτεινό αερόστατο να ταξιδεύει στον ουρανό μέχρι υποθέτω μερικές ώρες αργότερα να πέσει στην θάλασσα, ή να καεί στο αέρα. Όμορφο θέαμα που δεν είχα δει ποτέ.

Τελικά το επόμενο πρωί σηκωθήκαμε είπαμε ενα αντίο στην παραλία που άδεια ήταν πολύ πιο όμορφη και αφού κάναμε το πρωινό μας ξεκινήσαμε την επιστροφή μας στην Μπαγκόκ όπου μας περιμέναν δύσκολες ώρες ώς την στιγμή που το αεροπλάνο μας θα μας επιστρέψει στην Κίνα "μας". 

Νύχτα...

Και τελικά νύχτα πέφτει στο νησί των Ελεφάντων. Ο "Ράμπο" προφανώς θα κοιμάται, ή θα χει αϋπνίες απο τους σφάχτες που του προκαλέσαμε τόση ώρα στην πλάτη του, όμως εμείς ακόμα έχουμε να ζήσουμε θαυμαστά και τρομέρα πράγματα. Η Σιαοαν μας οδήγησε σε ενα ακόμα εστιατόριο χτισμένο σε μια προβλήτα προς εναν ποταμό του νησιού. Μόλις ολοκληρώσαμε το γεύμα έκανε νόημα στον σερβιτόρο και αυτός μας μοίρασε σωσίβια και ενα άλλο γκαρσόνι εμφανίστηκε με μια βάρκα σχεδόν σαν γόνδολα και μας καλωσόρισε στο μικρό στενο και ασταθές κατάστρωμα. Αργά αργά απομακρύθηκε απο την προβλήτα και σύντομα δεν ακούγαμε πλέον τα μαχαιροπίρουνα να χτυπάνε στα πιάτα.Λίγα λεπτά αργότερα δεν ακούγαμε ούτε την μουσική απο το διπλανό μαγαζί. Λίγο παραπέρα δεν βλέπαμε ούτε τα φώτα απο το εστιατόριο.

Ξαφνικά βρεθήκαμε να ταξιδεύουμε μέσα στο ποτάμο, μακρια απο την κατοικημένη ζώνη που ούτως η άλλως δεν ήταν και πολύ πυκνοκατοικημένη, και μόλις στρίψαμε παρεά με τον ποταμό πίσω απο την πρώτη συστάδα δέντρων βρεθήκαμε εμείς, τα αστέρια, το νερό να χτυπάει στην βάρκα, οι άνετες βαριές αναπνοές των γεμάτων (και απο άποψη φαγητού) ανθρώπων με τα βατράχια και τα τζιτζίκια στην όχθη. Τελικά όταν μέσα στο φυσικό σκοτάδι αρχίσαμε να διακρίνουμε τα δέντρα, ανακαλύψαμε ποιός αντιγράφει ποιόν.

Σμύνη οι πυγολαμπίδες στα δέντρα στην όχθη (επιλεγμένα πάντα) να χτυπάνε bitάκια σε μια μαγευτική εικόνα μεταξύ χριστουγεννιάτικου δέντρο και πολυκατοικίας νεράϊδων. Τελικά η μόνη λεζάντα που μπορώ την συνδέσω κάπως και δεν ξέρω γιατί, είναι "Lion King" και ύστερα απο πολύ σκέψη πρέπει να έχει να κάνει με την σκηνή μύησης του Αρτζούνα. Έε, εννοούσα του Σίμπα.

Με διαφορά η πιο απίστευτη μέρα με δυο μαγικές εικόνες (την παραλία και το ποτάμι) στην Ταϋλάνδη και ίσως οι νούμερο 1 στα βιβλία μου...

Φωτογραφίες δεν έχει. Βάλτε την φαντασία σας να δουλέψει ή φτιάξτε βαλίτσες!

Δυστυχώς

 

Κοιτάζοντας τις φωτογραφίες δεν δείχνουν το τοπίο και αυτό είναι γιατι όσο κολουμπούσα στα ζεστά νερά, δεν κουβαλούσα την μηχανή. Προτίμησα λοιπόν τις αναμνήσεις αυτές να τις κρατήσω για το δικό μου αρχείο και απλά με εσας να μοιραστώ την διαβεβαίωση οτι πραγματικά τέτοια τοπία δεν βλέπεις στην Ελλάδα, και ακόμα και οι ταινίες τα αδικούν. Ταινίες ε; Οχι τίποτα, αρχικά είχαμε στο πρόγραμμα να πάμε αντί αυτού, εκεί που γυρίστηκε η ταινία γαλάζια λίμνη (ή the beach ή μήπως και οι δυο;)...

Και μόνο για διακοπές σε παραλία, μόνο και μόνο για αυτό το πράγμα,  ξεκάθαρα αξίζει κάποιος να έρθει απο την Ελλάδα και αυτό το λέει κάποιος που δεν είναι πολυ φίλος της παραλίας.

Oliphant!

Ε ναι λοιπόν για σας και μόνο, το κάναμε και αυτό. Συμπέρασμα, να προτιμήσετε το νέο A8 της AUDI αλλά μάλλον τα λόγια δεν χρειάζονται. Το μόνο οτι κάθε φορά που χτύπαγε ο οδηγός με την δελφινιέρα τον ελέφαντα, ένιωθες τύψεις που πληρώνεις για να συντηρείς αυτό το πράγμα.

Ήταν μια βόλτα δυο ωρών με τον ελέφαντα, όπου μέσα απο ζούγκλα -άλλα οχι απ' αυτές στις οποίες μεγάλωσε ο Μόγγλης- είδαμε πως κάνει ελέφαντας μπάνιο, πως δεν είναι και τελικά τίποτα το τρομερό, ενώ είδα και πάμπολες φορές πως κάνει εκκενώσεις προς το έδαφος.Όμως αυτά για τον ταξιδιώτη δεν μετράνε αν δεν είναι πάνω του ή τουλάχιστον στον δρόμο του και όσο είναι στην πλάτη του θηρίου και μακριά απο την εξάτμηση, όλα είναι κάλα.

Φωτογραφίες λοιπόν; Μοιραστήκαμε στους δυο ελέφαντες εγώ και ο Λι στο έναν και οι Ταϊλανδέζοι μας στον άλλο. Δυστυχώς δε όλες είναι απο το χέρι μου, οπότε δεν υπάρχει τίποτα που να δείχνει εμάς πάνω στο παχύδερμο και μάλιστα στο Ταξίδι προς την Κίνα έχασα όλες τις SD κάρτες μου οι οποίες εκτος των άλλων περιείχαν μέσα και όλες τις φωτογραφίες απο την μηχανή του Λί, που σημαίνει οτι λίγο έλειψε και θα είχατε καλύτερης ποιότητας υλικό. Τι να κάνεις όμως; Για όποιον θέλει τώρα να εμβαθύνει περισσότερο στην κουλτούρα των παχύδερμων ας παρακολουθήσει και την σειρά απο εκπαιδευτικά βίντεο που εκδώσαμε. Κυκλοφορούν δυο βιντεο-τεύχη:

1002 τρόποι για να ταΐσετε τον Ντάμπο αν δεν έχετε φυστίκια

Διαδρομές σε ξένες καμπούρες (α ρε!)

Το καλύτερο όμως, για το τέλος

 Και τωρά κυρίες και κύριοι, ας αφήσουμε τις συγκρίσεις μεταξύ Ελλάδας και Ταϋλάνδης και εστιάσουμε στα πράγματα που η Ελλάδα, δεν έχει (οχι οτι εχει ναούς ή ναούς του χρήματος, άλλα λέμε τώρα):

Ελέφαντες  κυρίες και κύριοι και παράλιες αγαπητά παιδιά.

Αίρεση, αίρεση! θα φωνάξουν μερικοί άλλα πριν ξεσπαθώσετε το πολυβόλο, διαβάστε για τις μαγικές παραλίες της Ταϋλάνδης, τις οποίες μόνο απο σπόντα επισκέφθηκα μιας και η Ελληνίκη μου καταγωγή δεν μου επέτρεψε να δείξω ενιδαφέρον για κάτι που έχουμε και εμείς.

Η Ταϋλάνδη λοιπόν φημίζεται για τις απίστευτες "τροπικές" παραλίες της, άλλα μάλλον δεν έχει πολυπέραση στην χώρα μας αφού υπάρχει και το πατριωτικό στην μέση βρε αδελφέ! Το ταξίδι μας ξεκίνησε προς μια απο αυτές, για την ακρίβεια ενα νησί που μας υποσχέθηκε η Σιαοαν ότι δεν είναι Φαληράκι όπως οι κοντινές παραλίες της Μπανγκόκ. Αυτό σημαίνει, όχι πουκέτ, όχι ναρκωτικά για το σαββατοκύριακο και οχι σεξ για άλλη μια φορά.

 

 

Βρεθήκαμε στο πίσω κάθισμα να κάνουμε μασάζ στον Πάνϊά ο οποίος κρατούσε το τιμόνι μη του πέσει για 6-7 ώρες. Φυσικά στην Μπανγκόκ, την πόλη υπόδειγμα του κυκλοφοριακού, 2 ώρες δεν είναι τίποτα, όμως 6-7 ώρες είναι πρόβλημα. Το ταξίδι απ'οτι έμαθα οταν φτάσαμε (και ξυπνησα) θα πρέπε να κρατήσει λιγότερο, άλλα επειδή διαρκώς χάναμε τον δρόμο (παρ'ότι είχαμε και GPS) πήρε τις διαστάσεις που πήρε. Η αυγή μας βρήκε να περιμένουμε το Φέρρυ μπότ για να περάσουμε απέναντι στο επονομαζόμενο "νησί των Ελεφάντων".

Αφού κοιμηθήκαμε (και επιτέλους επιτρέψαμε και στον Πάνϊα να κοιμηθεί για πρώτη φορά) για την επόμενη μια ώρα σίγουροι πως δεν έχουμε λόγο να ξυπνήσουμε καρφωμένοι σε δέντρο, καταλήξαμε στην μικρή προβλήτα του νησιού. Το αυτοκίνητο μας το είχαμε ακόμα μαζί μας και έτσι ξεκίνησε μέσα σε κούραση το επόμενο στάδιο της αναζήτησης στέγης.

Τελικά αφού χτυπήσαμε λίγες ακριβές πόρτες, με 20ευρώ την βραδία το άτομο, κλείσαμε 2 δίκλινα δωμάτια σε ενα σύμπλεγμα μπάγκαλος σε μια απο τις παραλίες!

Κοιμηθήκαμε για κάνα 2ώρο και στις 12 το μεσημέρι σηκωθήκαμε για να τιμήσουμε την Ντίσνεϋ που μας μεγάλωσε, με μια Ντάμπο-βόλτα...

Shopping 迷 (σόπινγκ φρίξ)

 

Και έτσι ψωνίσαμε, ψωνίσαμε, ψωνίσαμε και ψωνίσαμε. Μέχρι να φύγουμε απο εκεί είχαμε αγοράσει τόνους σουβενίρ, μπλουζάκια κοντομάνικα, πετσέται και υπολογισται... και στο τέλος η Σιαοαν μας χάρισε και μια βαλίτσα της για να κουβαλίσουμε τα σουβενιρ πίσω!

Όμως η ταϋλάνδη δεν ήταν μόνο η Μπανγκόκ και μόλ της, οπότε στο επόμενο επισόδειο θα δούμε επισοδιακές στιγμές, στις μαγευτικές παραλίες της Ταϋλάνδης (όσο το συγκρίνω αυτό με τον χειμώνα της κίνας, ψυχοπλακόνωμαι)

Τα λέμε σύντομα

(και καλά...)

Η Μπανγκόκ των Malls

Και μετά ερχεται η σημερινή μέρα. Ξυπνήσαμε. Η Σιαοαν για δεύτερη μέρα πήγε δουλειά και εμείς κάτσαμε σπίτι να αράξουμε. Να κοιμηθούμε υπερωρίες δηλαδή, να μπανιαριστούμε και να σεφάρουμε στο ίντερνετ. Σηκώθηκα απο το κρεβάτι και μπροστά στα πόδια μου βρήκαμε το φαγητό που μας είχαν αφήσει οι Ιθαγενείς. Μια φάση σαν τους ινδιάνους. Προσέξτε καθε τι τρόφιμο μέσα στο σακκουλάκι του!Καρυδό.. το ένα, Ρυζο... το άλλο, να και το μάνγκο και να και τα δημητριακά. Ίσως σε γάλα βούβαλου, άλλα δεν ήμαστε άλλου είμαστε στην Ταϋλάνδη! Τεχνικά η Σιαοάν μας περιποιείται σε ενα τρομακτικό βαθμό και ο φίλος της ο Πάν-Γι που δεν μιλάει αγγλικά,κινέζικα,κορεάτικα -άλλα έκπληξη, ούτε Ελληνικά- το έχει πάρει τόσο πατριωτικά να μας κάνει να νιώσουμε σαν βασιλιάδες, που αρχίζουμε να φοβόμαστε οτι μας θέλει για παντρειά. Τον ένα για τον εαυτό του και τον άλλο για την αδελφή του.
Αστειάκι...Ο Πάν-για είναι στρέϊτ όμως όπως λέει και η Σιαοάν "εγώ όταν έψαχνα αγόρι, έλεγα δεν με νοιάζει να είναι όμορφος, αρκεί να είναι άντρας". Η Μπανγκόκ έχει ενα τεράστιο(τεράστιο, σημαίνει αρκετό για καθορίζει αποτελέσματα εκλογών, αν υπήρχαν βέβαια χαχαχαχα) ποσοστό ομοφυλόφιλων και απίστευτα νούμερα τρανσέξουαλ.Όταν ρώτησα την σιαοαν γιατί, τόσο πολλοί στην μπανγκόκ, η απάντηση της ήταν γιατί πρώτα άρχισαν να έρχονται οι Γερμανοί.
Αν ρε Γερμανοί διαφθορείς των ηθών! Όντως αυτό το είχα ακούσει για το Πουκέτ που έχει μια τεράστια βιομηχανία σεξ και οι περισσότεροι τουρίστες πάνε για σεξ και παιδεραστία -είδικα γερμανοί- όμως νόμιζα πως ήταν ενα φαινόμενο. Δυστυχώς για άτομα σαν και εμένα, όλες οι ψηλές κοπέλες, στην πράξη είναι Κρητικά κοπέλια. Τι να κάνεις...
Αχ, αυτή η μπάνγκοκ. Εδώ κατάλαβα τι δεν έχει Αθήνα: Δεν έχει διασκέδαση, δεν έχει νεολέα, δεν έχει ομορφιά, δεν έχει χαμηλό κόστος ζωής, δεν έχει υποδομή, δεν έχει τεχνολογία, δεν έχει Malls. Αλίμονο. Όταν είδα για πρώτη φορά το Δε μόουλ, είχα εντυπωσιαστεί, όμως δεν είχα καταλάβει ακριβώς την χρησιμότητα του. Εδω λοιπόν βλέπεις τι σημαίνει Μόουλ. Συνδεδεμένα 5 όροφα κτήρια, που μπροστά τους το Δε μόουλ φαντάζει τρύπα, να πουλάνε τα πάντα σε ενα περιβάλλον που θές να ζείς. Ενα ελάχιστο 30 εστιατορείων και όχι κιόσκια όπως στο the mole, άλλα κανονικά μαγαζιά, απο αυτοκίνητα μέχρι έπιπλα, καταράκτες μέσα, γυμναστήρια επιτέλους σπάνε το σπέλ: Ώχ! Μου θυμίζει την ατάκα ενος κινέζου δημοσιογράφου: "όταν έφυγα απο την Κίνα και πήγα στην Ουάσινγκτον, είδα τα θαύματα τους και αναρωτήθηκα αν ποτέ η Κίνα θα φτάσει ποτέ το επίπεδο αυτό. Τελικά όταν επέστρεψα μετά απο 10χρονια είδα οτι η Κίνα είχε προφτάσει!"
Θα μπορέσει ποτέ η ελλάδα να έχει τέτοια εμπορικά κέντρα, υπολογιστές αντί για βιβλία κοκ;

Γιατι εκεί είναι το θέμα. Όταν σε κάθε στάση λεωφορείου βλέπεις μια οθόνη, οταν οι τοίχοι στα εμπορικά κέντρα είναι οθόνες(σχήμα λόγου αυτό), όταν το τραίνο αλλού περνάει σε υπερυψωμένες γέφυρες (skytrain) και ποτέ στο επίπεδο του δρόμου αναρωτιέσαι τι τρέχει με την χώρα σου. Όμως σε μια δεύτερη σκέψη, δεν είναι μόνο η Αθήνα έτσι, είναι ολη η ευρώπη, τουλάχιστον οτι έχω δει... Καθως τριγύριζα στην Μπανγκόγκ η μόνη σκέψη στο μυαλό μου ήταν, ωχ, και αν μου ζητήσουν να έρθουν Ελλάδα, τι έχω να τους δείξω; Πέρα απο την προσωπική μου αδυναμία να οργανώσω μια ξενάγηση για κάποιον άλλον, τι έχει η Ελλάδα; Ωραιές παραλιές; Η πιο όμορφη της Ρόδου, δεν αγγίζει το Φαληράκι την Μπανγκόγκ. Όμορφη πόλη; Ζωντανή πόλη; Ανεπτυγμένη πόλη; Εντυπωσιακά αξιοθέατα; Μόνο τον παρθενώνα μπορώ να σκεφτώ και το πάντα μαζί του πάει και η σκέψη του "εντάξει, σημαντικός είναι, μεγαλεπίβολος είναι, άλλα νομίζω οτι και άγαλμα του Μικύ Μάους να έβαζες στο ίδιο σημείο, θα φάνταζε επιβλητικό, Μεγάλος είναι για αρχαίους -χωρίς όμως να βάλουμε στο καρέ τις πυραμίδες" " αλλά βρέ παιδάκι μου, δεν είχαν να του περάσουν ενα χέρι μπογιά; Θυμίζει το δημοτικό που πήγαινα που ήταν εκ προθέσεως μπετονέ. Κάτι σαν out of bed look που γίνεται out of τσουβάλι. Αλήθεια, πόσες φορές αναρωτήθηκα αν όλα αυτά τα αρχαία ήταν εκ γεννετής αρχαία, ή κάποτε είχαν χρώμα; Στις αναπαραστάσεις τα βλέπεις πολύχρωμα. Πολύχρωμα βλέπεις και τα μνημεία και κτίσματα στην Ταϊλάνδη. Εδω οι ναοί και τα αρχαία, δεν ξέρω, σου πιάνουν το μάτι. Ίσως γιατί σε αντίθεση με τα δικά μας, ποτέ δεν πέρασαν στην αρχαιότητα, άλλα μονίμως ήταν ζωντανά κομμάτια της κουλτούρας οπότε και με λέξεις απλές, κάθε 20-30 χρόνια του φρεσκάριζαν και την μπογιά... Όμως είναι εντυπωσιακά και ας λένε όλοι οτι φταει πως τα δικά μου τα βλέπω(ε-βλέπ-α) κάθε μέρα, άλλα δεν με πείθουν!

Και δεν είναι οτι η μπαγκόκ δεν έχει την δόση βρωμιάς της: Την έχει και με το παραπάνω. Αν έβαζες τον μέσο όρο κατευθείαν θα καταλάβαινες τι τρέχει σε αυτά τα μέρη. Σε μια τόσο τεράστια πόλη -νομίζω 18εκ κάτοικοι- έστω και ενας στους 10 να έχει αρκετά λεφτά μιλάμε για μια Αθήνα απο έχοντες. Να λοιπόν πως στηρίζεται 30 πλάκες,20  μοναστηράκια και 30 θησία.Απ'την άλλη, εχει τεράστιες εκτάσεις χαμόσπιτα και κάδους. Όμως τι να το κάνεις, οι κάδοι της μπανγκόκ είναι όμορφοι, πολύχρωμοι και ζωντανοί και τους το συγχωρείς που βρωμάνε και λίγο, άλλωστε στο αυτοκινητό σου εσύ με τον κλιματισμό, λίγο ενοχλείσαι!

Καλές συνήθειες

Η Ταϋλάνδη είναι μια εμπειρία βαθιά χωμένη απ'όλες της πλευρές στις απολαύσεις! Δεν είναι μόνο οι τιμές, είναι τα γλυκά, τα ρούχα, τα φαγητά, τα φαγητά τα δυτικά, ο κόσμος, η διασκέδαση, το τοπίο, τα χρώματα, είναι και τα ψώνια σαν ψώνια καθεαυτά. Δεν είναι οτι έχω κάποια προτίμηση στο θέμα, όμως στην Μπανκόκ, υπάρχουν μόνο δυο ειδών: Οι υπέθρειες αγορές και τα εμπορικά κέντρα. Δεν υπάρχει κατάστημα, η δρόμος με καταστήματα. Η αλήθεια είναι όμως, μεσ' το καλοκαίρι βολεύει να είσαι σε μια κλιματιζόμενη βιόσφαιρα, και σίγουρα αυτό είναι και το πρότυπο ζωή που αρχίζει να περνάει παντού. Παγοδρόμια στην έρημο, αυτοκίνητα με κλιματισμό, σπίτια με κλιματισμό, όλα σου φωνάζουν, οτι δεν θα χρειαστεί να ξαναβγείς εκτεθιμένος -τουλάχιστον χωρίς το σκάφανδρο- στην επιφάνεια του πλανήτη. Δεν το βλέπω απίθανο, σύντομα να φτάσουν αυτές οι σφαίρες τέτοια μεγέθη που να μην συνειδητοποιείες οτι είσαι μέσα σε ενα θερμοκήπιο. Ήδη είσαι σε ενα εμπορικό κέντρο, το οποίο στεγάζεται σε 6 κτήρια, και εσυ πηγαίνει απο το ένα στο άλλο σαν να αλλάζεις δωμάτιο!

Λέτε σύντομα φυσούνες όπως αυτές που μερικές φορές ενώνουν το αεροπλάνο με το αεροδρόμιο να σε συνοδεύουν μέχρι μεσα στο νερό ωστέ να μην γεμίζουν άμμο τα πόδια σου; Βολικό νομίζω θα ήταν.

Wat Phra Kaeo η χρυσή πόλη

     Η επόμενη βόλτα είναι μια βόλτα στα απίστευτα μνημεία που υπάρχουν στο κέντρο της πρωτεύουσας του βασιλείου! Υποθέτω οτι αν έχεις χρόνο η Μπανγκόκ είναι μια απίστευτη πόλη για να την γυρίσεις, μιας και σε κάθε στροφή υπάρχει κάτι άξιο να δεί κανείς, όμως εμείς λόγο και του γεγονότως οτι είχαμε πολύ συγκεκριμένα πράγματα στο μυαλό μας, δεν μπήκαμε στην διαδικασία να εξερεύνησουμε την ζώνη αυτή! Όμως τουλάχιστον πήγαμε στα απίστευτα παλάτια, που μπροστά τους η απαγορευμένη πόλη φαντάζει απαγοητευμένη πόλη.

Τί λέτε λοιπόν για μια πόλη σε χρώμα χρυσού, με διαμαντάκια να λαμπυρίζουν πάντου και όλα αυτά τριγύρω σου; Δεν έχω λόγια, απλά φωτογραφίες απο αυτή την επίστευτη εκδρόμη στην καρδία του βασιλείου της Σιάμ (καλά τα λέω;) Αν αυτές οι φωτογραφίες δεν χάλασαν την όρεξη, άλλα αντίθετα σας την άνοιξαν. Παρακαλώ να πλένετε τα χέρια σας πριν τρύψετε τα μάτια σας! Δυστυχώς οι φωτογραφίες είναι στο όριο της απαίσιας, άλλα θέλω να λέω στον εαυτό μου οτι είναι αρκετά καλές ώστε να σας ξυπνήσουν την επιθυμία να βρεθείτε εδώ, άλλα οχι αρκετά για σας την σβήσουν!

Στην πράγματικότητα όμως, είναι απλά κακές...

Οι κακές φωτογραφίες λοιπόν!

Και για να πάρετε μια γεύση μια βίρτουαλ περιηγησούλα σε λίγα απο τα μέρη...

Διακοπές αρχαιολογικού χαρακτήρα

Απόσπασμα απο τα ταξίδια του Φούλιβερ: "Λίγο μπάκγκρουντ. Το ταξίδι μας είναι διακοπές στην Ταϊλάνδη και αν καταφέρω να πείσω και τον ΛιΤζενΓιόου, να κάνουμε και ενα ντου στην Καμπότζη, αφού έκει υπάρχει η Ανγκορ Ράτ,απο τα πιο σπουδαία μνημεία της ανατολής! Στα σχέδια μας που θα ξετυλιχθούν σε 11 μέρες έχουμε πρόθεση να δούμε την Μπανγκόγκ λίγη παραλία και μερικές αρχαίες πόλεις. Αν καταφέρουμε να δούμε και ενα Τροπικό δάσος, θα είναι τέλεια. Με τον ΛιΤζενΓιόου ξεκινάμε αυτό το ταξίδι με ιδιαίτερες συνθήκες. Ο ΛιΤζενΓιόου δεν μιλάει αγγλικά, άλλα ξέρει λεξιλόγιο και καταλαβαίνει λιγα, ενω εγώ δεν μιλάω κινέζικα, καταλαβαίνω εξίσου λίγα και ξέρω ακόμα πιο λίγες λέξεις απ'οσες λέω... Ώρα για επιβίβαση, τα λέμε αργότερα...[]"

 

Ένα απο τα σημαντικότερα κομμάτια του Ταξιδίου λοιπόν ήταν να δούμε απο αυτούς τους αρχαίους ναους που κάνουν την περιοχή τόσο φημισμενή (κάλα, και εγω δεν το ξερα, άλλα λέμε τώρα). Που νομίζετε οτι γυρίζονται όλα τα ΚΟΜΙΚ της Ντίσνεϋ; Που νομίζεται οτι ξεθαύει ο Ιντιάνα Τζόουνς τα αρχαία κειμήλια του; Που νομίζεται οτι οι Αζτέκοι κάναν θυσίες; Ε, τέλος πάντων, μπορεί τα μέρη να μην είναι τα ίδια (η στην ίδια ήπειρο) άλλα σίγουρα η εικόνα των πέτρινων ερηπείων ναων που πάνω τους έχει φυτρώσει βρύα, ή τα κλαδιά και οι ρίζες που σκίζουν την πέτρα, είναι παρόντα μοτίβα στην περιοχή. Δυστυχώς όμως, δεν είχαμε την ευκαιρία ουτε στην Ανκορ Ρατ να πάμε, ούτε στις "ντόπιες" αρχαίες πόλεις όπως η "Αϊουτάϊια"(φωνιεντική λέξη με μόλις ενα σύμφωνο σε σχήμα Τ για να κρατάει τα δύο μισά ενωμένα), άλλα μόλις προλάβαμε να επισκεφθούμε ενα "πολιτιστικό πάρκο" φαινόμενο όχι σπάνιο στην Ασιά.    Συνοπτικά ισχύει το εξής: Που να τρέχει στο παρθενώνα, στην Ολυμπία και στην Μινωική Κρήτη; "Μην ανησυχείς, θα σου φτιάξουμε ενα ωραίο πόρτ πουρί καλέ τουρίστα και θα τα δείς, όλα". Έτσι λοιπόν και στην περίπτωση αυτή είχαν ανακατασκευές -και καλά πιστές- όλων των πιο διάσημων τύπων ναών που έχει η Ταϋλάνδη, απ' την κορφή ως τα νύχια. Δυστυχώς μόλις το έμαθα αυτό, έπεσα σε μεγάλη θλίψη μιας και ήταν απομιμήσεις, όμως σε τελική ανάλυση φίλοι μου, απο την απομάκρυνση απο το ταμείο κανένα λάθος δεν αναγνωρίζεται. Αφήστε που σε φωτογραφίες, όλα απομίμιση είναι!

Έτσι λοιπόν αφήσαμε το αυτοκίνητο, νοικιάσαμε ποδήλατα και ξεχυθήκαμε στους δρόμους, προσποιούμενοι οτι το κουδουνάκι στο τιμόνι, είναι στην πράξη τηλεμεταφορεάς απο τον Βορά της Ταϋλάνδης, στο Νότο και απο κει στην Δύση. Φωτογραφίες τις λίγες φωτογραφίες εδω γιατί όταν έμαθα οτι δεν είναι αυθεντικά, μεγάλη θλίψη με έπιασε οπότε επέλεξα να κρύψω την μηχανή και να σταματήσω να βγάλω, άλλωστε είχα την ελπίδα οτι θα είχαμε τον χρόνο να βρεθούμε σε άληθινα μέρη, άλλα τελικά ο χρόνος έφτασε μόνο για να πάρουμε μια γεύση απο την Μπαγκόκ και συνειδητοποιήσαμε οτι αν θέλουμε κάτι απο άλλη πόλη, ίσως θα έπρεπε να ξανάρθουμε! []Ασε που τα μέρη για ψώνια ήταν τόσο δελεαστικά που σπαταλήσαμε 3-4 ολόκληρες μέρες απλά -στο σχεδόν πάντα- ψωνίζοντας (τουλάχιστον με τα μάτια, μιας και πάντα λέγαμε "εδω πρέπει να ξαναέρθουμε να αγοράσουμε αυτό το τζίν, εδω πρέπει να έρθουμε για το ΤηςΕΡΤ" κοκ)

Για την ώρα σας καληνυχτίζω. Πάλι το παράκανα...

Η πλωτή αγορά

Ένα απο τα must αξιοθέατα στην Ταϋλάνδη (μα καλά, γιατί δεν μου κολλάει το ύψιλον; Το ϊ φαίνεται πιο σωστό) είναι η πλωτή αγορά. Η αγορά αυτή λοιπόν δεν είναι η μόνη -πλωτή αγορά- στην Ταϋλάνδη, άλλα τώρα δεν ξέρω και γω πως έγινε διάσημη και επιλέχθηκε σαν ατραξιόν. Πιθανότατα ο σύνδεσμος μανάβηδων να επέλεξε να κατευθύνει όλους τους τουρίστες σε μια περιοχή, ώστε να μπορούν να πουλάνε τα προϊόντα τους σε πραγματικούς πελάτες στις υπόλοιπες ανενόχλητοι. Ο λόγος; Το μέρος είναι πήχτρα. Πας βολτίτσα με την βαρκούλα που νοικιάζεις (μαζί και τον οδηγό) για μόλις 400 νυχτερίδες (μπάτ), δηλαδή 80γιουάν ή αλλιώς 8ευρώ για ενα σκάφος που θα καταλάβεις για 2 ώρες, σε μια τουριστική περιοχή, θα συμπεριληφθεί ο οδηγός και θα είσαι εσυ και άλλοι 3 φίλοι σου μέσα. Φυσικά αυτά ύστερα απο σκληρά παζάρια που μόνος ενας έμπειρος π(α)ζαρας μπορεί και εκτελεί.

Έτσι λοιπόν αρχίζει η βόλτα μέσα απο τα πολύχρωμα υδάτινα μονοπάτια της αγοράς φρούτων (α ρε κλισέεεεε) και μπορείτε το υλικό να το δείτε εδώ ενω βιντεοϋλικό, παρακάτω:

Και τώρα ήρθε η ώρα να πάω και εγώ για ύπνο

Ύστερα απο ώριμη 10' σκέψη, αποφάσισα οτι δεν έχω περιθόρια να σας γράψω τα πάντα μέσα στις επόμενες μέρες όποτε θα αφιερώνω κάποιο λίγο χρόνο την ημέρα για να σας παρουσιάσω σταδιακά το ταξίδι. Υπολογίζω οτι σε 10 μέρες θα έχω τελειώσει, κάτι το οποίο είναι καλό μιας και δεν αναμένω να έχω πολλά νεα στο ενδιάμεσο!

Καλό διάβασμα (γκουχ)

Το σπίτι της ΣιαοΑν

   Μέχρι την στιγμή εκείνε δεν είχαμε βρεθεί στο υπο-διακόσμηση σπίτι. Το απόγευμα τελικά, αφού ψωνίσαμε τα βασικά και το κρεβάτι, πήγαμε για πρώτη φορά.

Κανονικά ο τιτλός θα έπρεπε να είναι "Επενδύστε τώρα σε ακίνητα στην Ταϋλάνδη". Βρεθήκαμε σε ενα ολοκαίνουργιο διαμέρισμα 35τμ σε ενα πολυτελές σύμπλεγμα το οποίο αγοράστικε μόλις 12000ευρώ!Δώδεκα,χιλιάδες ευρώ κυρίες μου. Τα κομφόρ; Ψιλικατζίδικο στο ισόγειο για τους ενήκους, θυρωρός, θυρωρός και στην πολικατοικία, φυσικά πάρκινγκ και -κρατηθήτε, εδω κουνάει- κανονικό γυμναστήριο μόνο για τους ένοικούς και -ξακρατηθήτε, εδω ταρακουνάει- πισίνα για τους τυχερούς αυτούς ενήκους! Που λές λοιπόν νουνέ, αγοράζεις ενα τέτοιο σπίτι και ξεχνάς το Σούνιο!

 

 

 

 

Φυσικά τα πράγματα είναι λίγο περίπλοκα για τον νονό μου μιας και δεν επιτρέπεται ως ξένος να αγοράσεις ιδιοκτησία, άλλα μπορείς να το κάνεις σε συνεργασία με εναν ντόπιο.

Η πίσω και η μπρός αυλή όπως φαίνεται απο τα παράθυρα!

Επόμενος σταθμός ο 700χρόνων Ναος της θεάς Πάλι

Τα απίστευτα γλυπτά, δεν αποτελούν μουσιακά κομμάτια, άλλα διακοσμητικά χώρου! Αν μη τι άλλο, είμαστε περίφανοι που βρεθήκαμε σε ενα μέρος που οι Ταϋλανδοί ψωνίζουν γλυπτά για τους κήπους, άλλα όπως μάθαμε όχι μόνο: Απο την Σιαοαν που δεν είχε δικό της κήπο στο νεο τις διαμέρισμα μάθαμε οτι συνηθίζουν να στολίζουν το μπάνιο με πέτρες και αγάλματα! Τώρα τι να που τα πυθάρια και τα αετόματα που βάζουμε εμείς ε;

κυρίες και κύριοι, τα Swensen's ή όπως τελος πάντων τα λένε...

Το παγωτό βγήκε απο την Κόλαση. Με μόλις 5ευρώ, φάγαμε 8 μπάλες και όλα τα αξεσουάρ σε γεύσεις που επιλέξαμε, και για πρώτη φορά απ'οταν ήρθα στην Κίνα, αληθινό παγωγό, αληθινή σοκολάτα. Γενικά το παγωτό αυτό μέχρι το τέλος θα γίνει η καθημερινή μας συνήθεια, ως που λίγο πριν φύγουμε η Σιαοαν δεν άντεξε και δήλωσε οτι δεν θέλει ξανά γιατι παχαίνει.

Στην φωτογραφία αριστερά, βλέπετε το ρόφημα που υποθέτω οτι ήταν γλυκόριζα, ενω στην μεσαία φωτογραφία το αγόρι της Σιαοαν και πολύχρωμα κομμάτια φρούτων που τα ντύνουνε με κάτι σαχαρώδες-ζελεδοειδές σε πολλά χρώματα και μιμούνται άλλα φρούτα. πχ, γέμιση μπανάνα που μοιάζει καρότο. Μάνγκο, που μοιάζει με μπανανούλα κοκ  

Ο υπολογιστής των ονείρων του Λι

Τον υπολογιστή αυτό τον πρωτοείδαμε στην Κίνα. Το πρώτο απίστευτο χαρακτηριστικό του είναι η τιμή του. Μόλις στην ζώνη μεταξύ 200 και 300ευρώ αποτελεί ακριβώς την φτηνότερη λύση. Δεύτερο, το μέγεθος του. Δεν είναι ούτε 15", ούτε 12", είναι 7"

Ελαφρύ σαν πούπουλο, είναι ενας υποφορητός  που αγοράζεται αντίθετα στην φυσική διαίσθηση, σε υποτιμή φορητού. Συνοπτικά λοιπόν ο Λι θέλει να πάρει αυτό το μηχανηματάκι που κοστίζει τίποτα και είναι οτι πρέπει για web, ενω πληρή και τις προϋποθέσεις του να είναι ultraportable. Μαγικό λοιπόν. Όμως στην Κίνα το συγκεκριμένο μοντέλο που ψάχνει, είναι out of stock οπότε τώρα πρέπει να κοιτάξει στην αγορά της Ταϋλάνδης.

Αντίστοιχα και εγώ ύστερα απο μια τηλεφωνική επικοινωνία με τον πατέρα μου, πείσθηκα οτι πρέπει να αγοράσω μια ψηφιακή μηχανή. Σιγά σιγά λοιπόν κοιτάω και εγώ τις επιλογές μου...

Αρχικά λοιπόν είμαστε στο Μολ και αλονίζουμε για ηλεκτρονικά! Τελικά τα παιδία επιλέγουν κρεβάτι, μας κερνάνε ενα παράξενα κατάμαυρο χυμό με κομμάτακια μέσα, που αν μαντεύω σωστά, είναι χυμός γλυκόριζα(!) και πάμε για το πρώτο μας σούπερ παγωτό. Φυσικά όλα αυτά, χωρίς να χρειαστεί να διασχίσουμε την εξώπορτα του εν λόγω Mall.

Ψώνια στην πόλη (πρωινό)

Η επόμενη μέρα μας βρήκε σε μια κατάσταση...ύπνου. Η Χιαοαν επέστρεψε στην Μπανγκοκ για να εγκατασταθεί και ο πατέρας της της αγόρασε ενα διαμέρισμα στην πόλη για να μένει. Έτσι λοιπόν η μέρα ξεκινάει με άλλη μια βόλτα σε ενα απο τα Μόλς για να βρούμε ένα ωραίο κρεβάτι και γενικότερα έπιπλα.

Πρώτα όμως μια στάση για πρωινο-μεσημεριανό στην κοντινή αγορά λαχανικών. Όχι υπαίθρια, άλλα ενας κλειστός χώρος όπου υπάρχουν πολλοί μικροπωλητές άλλοι να πουλάνε φρούτα και κρεάτα (κλασσικά σε πάγκους και οχι ψυγεία) ενώ άλλοι να πουλάνε συγκεκριμένα φαγητά ή ροφήματα. Μιά βόλτα ανάμεσα στου πάγκους και σύντομαι εχεις επιλέξει τι θα πάρεις και απο πια μέρη και στην συνέχεια πας και κάθεσαι στον κεντρικό χωρό που θυμίζει πανεπιστημιακή εστεία με τα τραπέζια.

Πίσω στο Μόλ. Είμαστε λοιπόν σε ενα απο αυτά και η Σιαοαν και το αγόρι της ψάχνουν να βρούν τι θα αγοράσουν. Εμείς καταλαβαίνουμε οτι περισσεύουμε και την κάνουμε για άλλους ορόφους. Άλλωστε κάπου είδαμε ηλεκτρονικά και τα ηλεκτρονικά, ακόμα και αν δεν τα ψωνίζει και μόνο που τα βλέπεις παίρνεις μια προκαταβολική χαρά. Ίσως παβλοφιανής φύσεως. Ασε που ο ΛηΤζενΓιόου έψαχνε να αγοράσει ενα καινούργιο λάπτοπ που βγήκε στην αγορά και έχει κάποια πολύ ιδιαίτερα χαρακτηριστηκά.

Ψάρεμα...

Τελικά λίγο πριν γυρίσουμε, ο Πάνγια βούτηξε στην Λίμνη του και κολύμπισε μέχρι την αντίπερα όχθη. Όταν φτάσαμε και εμείς εκεί συνειδητοποιήσαμε πως με ενα πέρασμα του μέσα απο το νερό είχε ήδη ψαρέψει δυο αστακοειδή μεγάλα πράγματα, τα οποία στο τέλος τα ρίξαμε στον νερό ξανά. Αφού έκανε ντούς, ξάπλωσε καμια ωρίτσα για να ξεκουραστεί ώστε να αρχίσουμε τον δρόμο του γυρισμού, ωρίτσα που κράτησε αρκετές ώρες, μιας και -όπως επαληθεύεται στις επόμενες μέρες- όταν ξαπλώνει δεν σηκώνεται, ότι και να κάνεις!

Αποφεύγω να ανεβάσω τα 10 βίντεο που έχω και δείχνουν τις προσπάθειες που κάταβάλει η Σιαοαν για να τον ξυπνήσει και σας προτρέπω να δείτε τις παρακάτω φωτογραφίες απο αυτό που είδα ως "Ταϋλανδής εξοχή"

Φωτογραφίες εδω

CocoFun!

Όμως η μέρα δεν τελειώνει τόσο γρήγορα και όπως φαίνεται πιο γρήγορα τελειώνει καταγράφοντας την παρα ζώντας την. Μόλις γυρίσαμε στο Εξοχικό αποφασίσαμε να πάμε για καρύδες. Αφού εφοδιαστήκαμε με τα κατάλληλα όργανα, κινήσαμε να βρούμε το κοντινότερο δέντρο το οποίο θα είχε ακόμα καρπούς. Η εν λόγω περιοχή είναι το αγρόκτημα του Πάνια το οποίο ανάμεσα σε άλλα περιέχει οριζόνες και μια τέραστια λιμνούλα. Το επιλεχθέν δέντρο όμως παραήταν ψηλό για να καταφέρουμε να φτάσουμε τις πρώτες διαθέσιμες καρύδες όποτε αφού προσπάθησα και εγω (έκανα το κομμάτι μου) πήγαμε σε άλλη περιοχή για το κυνήγι μας!

Στα βίντεο που ακολουθούν βλέπετε την πορεία μας, το πως διασχίσαμε με ξύλινη ψευτογεφυρα που διέσχιζε εναν ποταμό και πως τελικά πετύχαμε να πιούμε τις καρύδες με την βοήθεια του επιστάτη του αγροκτήματος!

Έτσι λοιπόν ήπιαμε και φάγαμε την ψίχα απο την πρώτη μας ολόφρεσκη καρύδα. Φωτογραφίες μπορείτε να βρείτε εδώ!

Βαρκάδα Ι

τελικά ύστερα απο μια απροσδιόριστη διαδρομή βρεθήκαμε να παρακολουθούμε μια παρέλασε Κινέζων (η ταϋλάνδη έχει απο αρχαιοτάτων χρόνων άπειρους κινέζους) πιθανότατα σχετική σε κάποιο βαθμό με την νέα χρονία που θα γιορτάζαν στις επόμενες εβδομάδες !

Αφού ξεπεζέψαμε οι δυο Ταϋλανδοί μας φρόντισαν να διαπραγματευτούν με εναν κοτσιδοφόρο ντόπιο την επόμενη μας δραστηριότητα:

Την πρώτη μας βαρκάδα σε μαγευτικά πράσινα νερά (σε αυτή την περίπτωση, πράσινα απο την λάσπη) στο πρώτο ποταμό που κατακτήσαμε. καθως στο βάθος ο Ράμπο αντάλλαζε πυρά με Βιετκόνγκ, στο προσκήνιο οι fantastic four αλωνίζουν το κατάστρωμα του μικρού πλοιαρίου βγάζοντας φωτογραφίες ο ενας του άλλου για να αποθανατίσουν άλλο εναν προ-οιωνό για αυτό που θα επακολουθήσει ...Τελικά μέχρι την τελευταία μέρα ζούσαμε μια πορεία κορύφωσης, χωρίς να βρούμε σταματημό μέχρι την ήμερα που φύγαμε, οπου φανερά θυμώσαν οι θεοί μαζί μας που δεν αποδεχθήκαμε τα δώρα τους και άρχισε η Οδύσσεια μας...

          

Όταν τελικά η βάρκα σταμάτησε μας άφησε σε ενα μέρος στο οποίο ξαναπέσαμε σε κατάσταση εκστάσης και ανάμεσα σε προφητείες βιώσαμε και την ερώτηση του καταπόσον αυτό που βλέπουμε αληθεύει. Το μέρος ήταν ένα παραδοσιακό σπίτι στο οποίο παλαιότερα ζούσαν, άλλα τώρα το χρησιμοποιούσαν ως ζωντανό μουσείο. Αυτή ήταν και η πρώτη μας ουσιαστική επαφή με Ταϋλανδέζικο σπίτι: Χτισμένο πάνω σε πασάλους, ώστε να μην αγγίζει στην γη, ανοιχτό απο πάνω χωρίς τοίχους, μιας και το μόνο απο το οποίο πρέπει να προφυλαχθείς είναι η βροχή, ενώ σχισμές στις γωνίες για να σκουπίζεις και όπως η καλή νοικοκυρά να πετάς τα σκουπίδια κάτω απο τον τοίχο  (όχι την μοκέτα). Φωτογραφίες εδώ

Τελικά η επίσκεψη τελείωσε με μια πορτοκαλάδα, στο ρετρό αναψυκτήριο, πορτοκαλάδα ακόμα και στο ορίτζιναλ μπουκάλι που αγόραζαν τότε, ενω Pin up girls πλαισίωναν τις φαντασιώσεις μας στο τροπικο-ειδυλιακό τοπίο, όπως τον παλιό καλό καιρό δηλαδή! Για να διαφυλλάξουμε την υπόληψη της μοναδικής κοπέλας της παρέας, αυτή έφυγε και μας περίμενε έξω!

Τελικά όταν ήρθε η ώρα για επιστροφή μπήκαμε στην βαρκούλα μας και γυρίσαμε πίσω ενω πριν επιστρέψουμε φάγαμε μια ειδικη σπεσιαλιτέ παγωτό καρύδα με κομματάκια φρούτων και επισκεφθήκαμε την πρώτη μας υπέθρια αγορά.

Η εξοχή

Η νύχτα πέρασε ανάμεσα στα βατράχια που νιαουρίζαν, ή οτι κάναν τελοςπάντων, ενω το πρωί ύστερα απο ενα γερό (ξέρετε τώρα, ρύζι, κρέας και δεν συμμαζεύεται) πρωινό γεύμα μπήκαμε πάλι στο κλιματιζόμενο μας όχημα και βρεθήκαμε να ταξιδεύουμε προς άγνωστη κατεύθυνση. Να διασχίζεις το τοπίο στην Ταϋλάνδη είναι μια εμπειρία ζωής, όπως την φαντάζεσαι απο τις ταινίες και τα κάρτ ποστάλ. και ακόμα και όταν δεν πληρεί τις προϋποθέσεις για εκτύπωση, τουλάχιστον πληρεί αυτές μιας όμορφης ανάμνησης.

Στο ταξίδι αυτό έπιασα περισσότερο απο μια φορές τον εαυτό μου να τρίβει τα μάτια του. Η ερώτηση ήταν διαρκώς εκεί: Μα καλά, αυτό τώρα είναι πραγματικά έτσι! Δεν είναι μια πλάνη όπως την παρουσιάζει η τηλεόραση!

 

Χλάπα Χλούπα

Παντού φρούτα λοιπόν, και επόμενος σταθμός -στην γωνία- μόλις βγήκαμε αφού έφαγα όλα αυτά τα μάνγκο-πρόντακτς φρούτα σε σακκουλάκια. Εντυπωσιακά χρώματα και σχήματα που θυμίζουν χρυσόψαρα όπως τα παίρνεις στο λούνα πάρκ (στο σακκουλάκι δηλαδή και στο νερό) με την διαφορά οτι εδω δεν επιπλέει ο νέμο, άλλα ενα κομμάτι καρπούζι, ή 10 ρόγες απο ενα εξωτικό σταφύλι.

Μιας και πιο πριν η ΣιαοΑν και ο Πανια δεν είχαν φάει, αναγκάστηκα να αποτελειώσω τα Μανκο-ειδή, οπότε τώρα επρέπε να αρνηθώ. Η ΣιαοΑν απο νωρίς είχε εκφράσει την επιθυμία της να μην τρώει μιας και όπως έλεγε πριν φύγει: "Στην κίνα, φοράω μακρυμάνικα και βαριά παλτά, οπότε δεν φαίνεται οτι παχαίνω, άσε που το φαγητό είναι απαίσιο, στην Ταϋλάνδη όμως όλα αυτά δεν ισχύουν". Αφού είδαμε 1-2 Malls (δεν είναι εύκολο να διακρίνεις που τελειώνει το ενα και αρχίζει το άλλο, μιας και πολλά απ'αυτά εκτείνονται σε περισσότερο απο ενα κτήρια, ενω τα γειτονικά συνήθως ενόνονται με αερογέφυρες) για βραδυνό πήγαμε σε ενα διάσημο εστιατόρειο που προτιμούν οι νέοι, ντόπιοι. Έξω απο την πόλη κανα δίωρο (εδω το δίωρο είναι μονάδα μέτρησης χρόνου, αφού η πόλη είναι τεράστια) πάνω σε μια λίμνη, με φοινικές, πολύ κόσμο και ζωντανή μουσική φάγαμε σαν άρχοντες, δεν πληρώσαμε -κλασσικά- σαν μουσαφίριδες και χωνέψαμε οτι οι διακοπες που θα ακολουθήσουν θα είναι μια αληθινή αποκάλυψη!

Μιας και όμως το σπίτι της Σιαοαν και του Πανια ήταν πολύ μακρία, οταν τελειώσαμε αποφασίσαν για εμας να πάμε όλοι μαζί να κοιμηθούμε στο πατρικό του Πάνγια.

 

Στην εξοχή.

Αυτό το Μάνγκο

Δεν ήμουν ποτέ φίλος του Μάνγκο. Ποτέ δεν κατάλαβα τι του έβρισκαν οι άλλοι, όμως απ'την άλλη δεν είναι οτι έχω φάει και τόσες φορές ώστε να έχει σαφή άποψη. Το ίδιο και για την καρύδα. Για την καρίδα όμως είχα ενα ιδιαίτερο λόγο για να την αντιπαθώ.

Bounty. Δεν νομίζω οτι τρώγεται σοκολάτα με καρύδα.

Τέλος πάντων, στην ταϋλάνδη όμως είδα το φώς. Τι καρύδα, τι Μάνγκο, όλα τα σαβουριάζαμε όχι όμως οτι δεν τα ευχαριστηθήκαμε. Τώρα που μιλάμε, στην ανάμνηση τους, γουργουρίζει το στομάχι μου.

Πρώτος γευστικός σταθμός λοιπόν μετά το μεσημεριανό ήταν ένα απο τα αγαπημένα Ζελατερί της Σιαοάν το οποίο σερβίρει μόνο μάνγκο. Αφού περπατήσαμε σε ενα δρόμο με μαγαζία ρούχων και μας άνοιξε το μάτι απο την διαφορά επιπέδου με την κίνα (αργότερα συνειδητοποιήσαμε οτι το μάτι άνοίξε προτίστος για άλλους λόγους: Ώστε να κάνει χώρο για να μπούνε μέσα παρουσίες που φορούσαν μίνι) μπήκαμε στο μαγαζάκι και η ΣιαοΑν ανέλαβε να παραγγείλει και να πληρώσει (κάτι το οποίο τελικά μέχρι την μέρα που φύγαμε δεν σταμάτησε να κάνει) 5-6 διαφορετικά γλυκά με Μάνγκο. Έκτος απο ενα Σμούθι, ενα μιλκσεϊκ, ενα παγωτό και ενα απίστευτο μπόλ μάνγκο σε γάλα καρύδας δεν θυμάμαι τι άλλο φάγαμε την μέρα εκείνη.

Η ΣιαοΑν ύστερα απο 1 ολόκληρο χρόνο γύρισε στην ταϋλάνδη μαζί με εμάς, οπότε αυτό της εδείνε την έξτρα ώθηση να κάνουμε ενδιαφέροντα πράγματα: Αυτά που της έλειψαν και αυτά που δεν είχε κάνει ποτέ! (ΥΓ: Και καλά τώρα δικαιολογό την δική μου αδυναμια να ξανεγήσω τους άλλους)

Thai Cuisine

Με τον Λιι,Τσόνγκ, Γουυύ, το είχαμε προ-κανονίσει. Γνώστη η Ταϋλανδέζικη κουζίνα για τους κινδύνους της, γνώστη και η αφραγγία μας(πείτε την τσιπιά, αν δεν πιστεύετε στην διατύπωση μου) όποτε ήταν κανονισμένο: 11 μέρες ταϋλάνδη, 8 τουλάχιστον γεύματα στα ΜακΝτόναλντς. Είχα φροντίσει και καθώς έψαχνα HSBC ATM να ψάξω και που/πόσα/αν έχει υποκαταστημάτα μακντόναλντς για να πηγαίνω να κάνω την κατάθεση, οπότε και ήμουν έτοιμος για νέες γευστικές εμπειρίες.

Τελικά όσες φορές πήγα στην HSBC για να σηκώσω λεφτά, άλλες τόσες πήγα και στου Ρόναλντ.

Καμία. Η φωτογραφία είναι καθώς περνούσαμε απο απ'εξω και κατευθυνόμασταν αλλού. Παρατηρήστε την στάση του Ρόναλντ που είναι η στάση χαιρετισμού των Ταϋλανδών. Τα χέρια ενωμένα στο ύψος του στήθους φυσιολογικά, ή πάνω απο το κεφάλι για έκτακτα πρόσωπα. Του στύλ; Του στύλ ο αγαπημένος μας βασιλιάς! Στην ταϋλάνδη ζει και βασιλεύει ενας βασιλιάς τον οποίο βλέπεις σε κάθε κτήριο αφού όλοι συναγωνίζονται για το ποιος θα βάλει την πιο μεγάλη φωτογραφία για πρόσοψη στη επιχείρηση του. Όταν μάλιστα πρόκειται για επιχειρήσεις δυτικού τύπου, οι ουρανοξύστες στολίζονται με ολόσωμη φωτογραφία πολλών ορόφων!

Φαγητό στην Ταϋλάνδη είναι τα χρώματα, όμως κάποιοι επαυξάνουν: Η Ταϋλανδέζικη κουζίνα θεωρείτε απο όλο τον κόσμο ένας απίστευτος γευστικός πολιτισμός, και για τον λόγο του αληθούς, το τι είδα δεν λέγεται.

Κυριολεκτικά δεν λέγετε, όποτε και δεν θα σας το πώ, μιας και είμαι ο πλέον ακατάλληλος να μιλήσω για φαγητό. Το μόνο που ξέρω, είναι οτι το στόμα μου μονίμως θύμιζε τον Υμηττό στα γερατειά του. Φωτία αγαπητοί συνάδελφοι, φωτιά στα μπαντζάκια, τα μανίκια και το στόμα μας. Οι Ταϋλανδέζοι δεν γνωρίζουν τι θα πεί πιπεριά κόκκινη - δεν έχουν κάν λέξη για αυτήν. Αν χρειαστεί να αναφερθούν, απλά την δείχνουν: Υπάρχει πάντα ενα κομματάκι κολλημένο αναμεταξύ των δοντιών τους.

Ρύζι, Πιπεριά, Γαρίδα και Καρύδα. Αυτά σας φέρνω σαν παρατήρηση. Στα μαγειρευτά τους απίστευτες γεύσεις -θαμένες όμως σε καπνισμένα τοπία- σε αντίθεση με τα σνακς τους (πάντα με βάση φρούτα) που πάλι απίστευτα είναι, άλλα δροσίζουν. Καρύδα στο φαγητό, καρύδα παγωτό. Μάνγκο στην σχάρα, μάνγκο μπακλαβάς. Όσο απίστευτα είναι τα φρούτα τους και η ποικιλία τους, άλλο τόσο είναι και οι τρόποι που τα πλασάρουν σε διαφορετικά γλυκά. Μιας και το επίπεδο μας δεν μας επέτρεπε να συζητήσουμε και να ονοματίσουμε όπως έκανε ο αδάμ όλα αυτά τα πράγματα περιοριστήκαμε στην αισθητηριακή καταγραφή τους:

Έτσι λοιπόν, σαν παρατηρητές, καταβροχθίζαμε. Οι φωτογραφίες μιλάνε όσο εμείς τρώμε

Επισκόπηση του ταξιδιού

Θα μπορούσε κάνεις (και αυτός ο κάνεις, που είναι κάποιος και αυτός είναι εγώ) να διασπάσει το ταξίδι σε κάποιες ενότητες. Για παράδειγμα, ένα μεγάλο μέρος του ονομαζόταν Μπανγκόκ. Ένα άλλο μεγάλο μέρος, θα ονομαζόταν γεύσεις, άλλο παραλίες, άλλο αξιοθέατα, ενώ ενα άλλο βαρκάδες. Βαρκάδες.. Αχ, αυτές οι βαρκάδες, μες τους ποταμούς. Το διάστημα που έκατσα εκεί, έκανα 3 στον αριθμό και είναι κάτι το οποίο αποτελεί βασικό συστατικό την ανάμνησης.

Αυτό, και οι άπειρες ώρες στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου με κλιματισμό στο φούλ, της τηλεορασούλα του αυτοκινήτου να παίζει κινέζικο καραόκε τα τοπία να κυλάνε στο παράθυρο στα 24καρέ.

Κακομοίρη Πάν(α)για, τι σου μελε να πάθεις μαζί μας. Λεπτομέρειες αργότερα. Πρώτα όμως ας μιλήσουμε για το φαγητό!

Ξημερώνει μέρα στην Legoland!

     Και ξαφνικά είμαστε στην Μπανγκόγκ! Η πόλη είναι ζεστή και έξω απο τα παράθυρο του σπιτιού του panya η μπανανιά παράγει τηγανητές μπανάνες. Σχήμα λόγου. Όμως σίγουρα το προηγούμενο πρωί είμασταν στα χιόνια και τώρα φορούσαμε σορτσάκι και το κλιματιστικό έκανε υπερωρίες για χάρη μας!

Όταν τελικά βγαίνουμε έξω, βγαίνουμε για να φάμε μεσημεριανό/πρωινό παρέα με τον Πάνγια, τον χόστ μας με τον οποίο δεν μιλάμε μιας και δεν έχουμε κοινή γλώσσα. Τα στομάχια όμως μιλάνε λατινικά και όλα μαζι μας κατεύθυναν σε ενα εστιατόρειο λίγα στενά πιο κάτω. Το εστιατόρειο ήταν υπέθριο, ή όπως θα λέγατε "με αυλή", κάτι το οποίο έχει σχέση με το καλοκαίρι και οχι την φτώχεια. Όχι το συγκεκριμένο τουλάχιστον και οχι αυτά στα οποία πήγαμε εμείς.

 

 

 

Κατευθείαν στον δρόμο συνειδητοποιείς που είσαι: Bangkok ο παράδεισος επι γής. Θα το επαναλάβω πολλές φορές και σας το λεω και όταν μιλάμε απο κοντά, η Ταϋλάνδη και η μπανγκόκ, είναι ενα μαγικό βασίλειο. Δεν είναι η πιο καθαρή πόλη αν και έχει και τα καθαρά σημεία. Είναι όμως οτι πιο πολύχρωμο, ενδιαφέρον, ζωντανό και ΠΛΟΥΣΙΟ σε επιλογές μέρος έχω δεί.

 

Η πόλη είναι κάτι μεταξυ μιας εντυπωσιακής - καθαρής μεγαλούπολης και μιας ψεύτικης παραγκούπολης. Το χρώμα που είναι κολλητικό, ξεκινάει απο τις φυλλωσιές, τα ΑΠΕΙΡΑ φρούτα μέχρι τα πεζοδρόμια και τα ρούχα των ανθρώπων. Μόλις συνειδητοποιώ οτι "μα φυσικά, καλοκαιρινά χρώματα". Στην ταϋλάνδη, ο χειμώνας είναι το καλοκαίρι μας. Το καλοκαίρι τους, είναι η κολάση μας.

Φωτογραφίες απο την Μπανγκόκ, θα βρείτε εδώ.

Αφού λοιπόν είχαμε την πρώτη μας εμπειρία απο Thai cusine -ή όπως την αποκαλούν- συναντήσαμε την Σιαοαν και μαζί οι 4 μας, κατευθυνθήκαμε στο αυτοκίνητο του Πάνϋα (κάθε φορά χρησιμοποιώ διαφορετική ορθογραφία για το όνομα του, μιας και θέλω να εξασφαλίσω πως τουλάχιστον μιας φορά θα το πετύχω).

Ταϋλανδη Σταθμός 2

Στην ταϊλάνδη στην οποία μπήκαμε χωρίς βίζα, συναντήσαμε την Σιαοάν που την είχαμε αποχωρηστεί 4-5 μέρες πιο πρίν, το αγόρι της και εναν καλό της φίλο. Το αγόρι της αφού συστήθηκε, αναχώρησε με τις αποσκευές της. Σε απλή απόδοση, το αυτοκίνητο του χωρούσε μόνο τις αποσκευές της. Γυναίκες... Οι υπόλοιποι πήραμε ενα ταξί και πήγαμε στο σπίτι του Πάν-για στο οποίο και θα μέναμε την πρώτη νύχτα.
Πρώτες εντυπώσεις; Καλοκαίρι. Απίστευτα καλοκαίρι. Δεύτερη εντύπωση: Τα ταξί δεν έχουν καμία σχέση με την κίνας. Κατ'αρχάς, έρχονται σε όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου, ο οδηγός είναι στα δεξία και είναι σύγχρονα οχήματα. Όχι μερσεντές όπως στην Ελλάδα, άλλα σίγουρα μεγάλα, άνετα, Ιαπωνικά τογιότα.

Σανγκάη σταθμός 1

Σήμερα, το ταξίδι ξεκίνησε στις 12 το πρωί -μεσημέρι για κάποιους- με το  πρώτο ημισταθμό μας, την Σανγκάη. Ήμουν έτοιμος να γράψω πως, καθώς καθόμαστε με τον ΛιΤζενΓιόου περιμένοντας την επόμενη πτήση γράφουμε το ημερολόγιο μας παρέα. Καθώς κοίταξα δεξία μου όμως, τον είδα να γράφει στα κινέζικα... Αλίμονο αν θα φτάσω ποτέ στο επίπεδο του... Όπως φαίνεται το σκατομηχάνημα και αυτό -έλεος πια- φρίκαρε και έτσι αφού πάτήσε κάμποσα πλήκτρα αντικατέστησε κείμενο, αποθήκευσε κιόλας το αρχείο καταστρέφοντας μερικές σελίδες καταχωρήσεων. Αντε τώρα να αναπληρώσεις τα σπασμένα. Ευτυχώς τίποτα σχετικό με το ταξίδι, μιάς και όλα ήταν την μέρα της πτήσης και την πρώτη νύχτα στην Ταϊλάνδη.
Στην Σανγκάη κάτσαμε 8 ώρες μιας και είχαμε να αλλάξουμε αεροδρόμιο και είπαμε να πάμε να αγοράσουμε λίγα ρούχα στο ενδιάμεσο. Μεταξύ ανάγκης και διασκέδασης, επιλέξαμε να χρησιμοποιήσουμε το μαγνητικό τραίνο το οποίο τρέχει στα 450χμ την ώρα και δεν αγγίζει στις ράγες, άλλα αιωρείται... Κάπου είχα ακούσει, οτι δεν βγάζει το κόστος του, άλλα το έχουν μόνο για το πρεστίζ. Άλλωστε δεν εξυπηρετεί παρα μόνο μια διαδρομή 4 λεπτών απο και πρός το αεροδρόμιο για 5ευρώ που στην Κίνα είναι λεφτά. Με την υπερταχεία αμαξοστοιχία που πιάνει 300, πας πεκίνο με μόλις 25ευρώ, δηλαδή 5 φορές πιο πάνω, όμως νομίζω είναι μια εντυπωσιακή μηχανή που μόνο και μόνο σαν αξιοθέατο φέρνει κόσμο. Πολλοί τουρίστες μάλιστα, επέλεξαν να βγούν φωτογραφία με την μασκότ του σταθμού!
Τελικά καταλήξαμε σε ενα εμπορικό κέντρο για ψώνια. Εμπορικό κέντρο ε; Την λέξη αυτή έχω να την χρησιμοποιήσω απ'οταν ήμουν Ρόδο. Εμπορικό κέντρο Μήδεια, Ύψιλον. Καμία σχέση. Μάλλον στα Ελληνικά δεν υπάρχει μετάφραση: Είναι Mall. Χωρίς να το πολυσυνειδητοποιήσω, το the Mall μπροστά του, θύμιζε περισσότερο the mole's hole. Όμως αυτό σας το αφήνω έκπληξη για αργότερα...
Στην Σανγκάη βρήκαμε αληθινά ρούχα σε αληθινές τιμές: H&M,ZARA σε ευρωπαικές τιμές, που όμως στην Κίνα κατατάσσονται ανάμεσα στα είδη πολυτελείας. Ναι, κυρίες και κύριοι, τα Esprit,ZARA και Η&Μ στην Κίνα θεωρούνται... Δυτική  μόδα. Τεχνικά, αν και είναι ξεφτίλα που το λέω, πραγματικά είναι. Σε σχέση με την σαβούρα της Κίνας φυσικά.

 

Στις φωτογραφίες μια γοτθική όψη της Σανγκάης, άλλα στην πράξη της Σανγκάη θα την φάμε αρκετά στην μάπα στην συνέχεια, οπότε δεν θα μπω σε περισσότερες λεπτομέριες -ή φωτογραφίες-

Κάπου στην Αρμορική.... ενα μήνα πριν...

Όλη η ιστορία ξεκινάνει σε ενα ξεχασμένο χωρίο 8εκ. κατοίκων στα βορειο-ανατολικά της Κίνας, τουλάχιστον σύμφωνα με τις εκθέσεις των νοτιο-δυτικών, ή σε ενα νοτιοδυτικό χωριό σύμφωνα με τις μαρτυρίες των κάποιων ξεχασμένων Ρώσων. Τώρα πιος λέει την Αλήθεια, είναι θέμα που δεν αφορά εμάς, οι οποίοι συμμετέχουμε στην ιστορία.

Η ιστορία λοιπόν μιλάει για το Qingdao το οποίο το έχει φάει το χιόνι. Λίγες μέρες πιο πριν αποφασίζουμε να κάνουμε ενα μικρό ταξίδι προς την Ταϊλάνδη. Αυτουργός είναι ο Ενρίκε ο οποίος μας ξελογιάζει με μαγευτικές εικόνες απο την Αγκορ Ρατ και εξαιρετικά φτηνά εισητήρια απο το Χόνγκ Κόνγκ. Τα πράγματα όμως δεν φαίνεται να δουλεύουν έτσι. Ο Ενρίκε, η Μόνα και το δυτικό λόμπυ, θα πάει τέλει Φεβρουαρίου, κάτι το οποίο δεν ικανοποιεί εμένα.

Τελικά εγω και ο ΛιΤζενΓιόου, συνεννοηθήκαμε να πάμε οι δυο μας Ταϊλάνδη και να συναντήσουμε την ΣιάοΑν που θα έπετρεφε. Χθές το απόγευμα που επέστρεψα, άρχισα να σουλουπώνω τις φωτογραφίες κάτι το οποίο το έκανα σε εναν πολύ σχετικό βαθμό και τώρα, 24ώρες μετά, είμαι πλέον έτοιμος να αρχίσω να γράψω.

Χωρίς καθυστέρηση λοιπόν -και καλά χωρίς καθυστέρηση- κυρίες, κύριοι και Θανάση (μην κοιτάζεστε μεταξύ σας, δεν υπάρχει, είναι ο θανάσης που σερβίρει τα ποτά στον κ.Γάτο) θα ξεκινήσω την εξιστόρηση του ταξιδιού με κάποιες λίγες παρεμβολές απο τα ελάχιστα που έγραψα κατα την διάρκεια του ταξιδιού...

So long and thanks for all the fish!

Τα λέμε!
Με αυτή την ατάκα σας αφήνω.
Αύριο πρωί πρωί πετάω για Σανγκάη, και μετά για Ταϊλάνδη.
Στις 28 επιστρέφω σανγκάη και μετά τσινγκτάο για να αδιάσω το φωτουλικό φωτοϋλικό και να γεμίσω τις μπαταρίες και της μπαγκετζαρίες και να ξαναφύγω στις 1 Φεβρουαρίου σε οικογενιακό τούρ της Κίνας έως τις 13 του Φεβρουαρίου.

88

Νεα τριπλή ενημερωτική έκδοση

Σήμερα, σηκωθήκαμε πρωί πρωί για να πάμε στο αεροδρόμιο την Χιαοάν απο την Ταϊλάνδη η οποία εγκαταλείπει το Τσίνγκταο.

Η Σιαοάν είναι μονίμως στην παρέα με τον ΛιΤζενΓιόου αν και συνειδητοποιώ οτι δεν την έχω αναφέρει ποτέ... Τελός πάντων, μόλις σηκωθήκαμε στις 5 το πρωί, ανακαλύψαμε πως έξω είχε στρώσει! Χθες είχε ενα ψιλοβρόχι κάτι σπάνιο (τεχνικά ήταν η 5η φορά απ'οταν ήρθα που έβρεψε και μόνο τις 2 πρώτες χρειάστηκα ομπρέλα). Τελικά φαίνεται οτι μεσ' τη νύχτα αυτό έγινε χιόνι και σήμερα η χιονόπτωση συνεχίστηκε με τους ίδιους αργούς ρυθμούς! Στο αεροδρόμιο αφού αφήσαμε την Σιαοαν με τα 50κιλά αποσκευές της (μας άφησε πισω άλλα 20κιλά) αρχίσαμε τον δρόμο του γυρισμού για ύπνο. Ύστερα απο 2 ώρες είμασταν στα Καρφούρ για πρωινό και στις 11 το πρωί είμασταν στο κρεβάτι. Στις 2 ξανασηκωθήκα για πολύ σπουδαίο λόγο.

 

Αγαπητό κοινό, με χαρά σας ανακοινώνω πως το ρεπορτάζ θα συνεχιστεί στην Ταϊλάνδη!

Όπως διαβάσατε (ίσως με λίγο διαφορετική ορθογραφία, άλλα αυτά πρέπει να μου τα συγχωρέσετε)

Ταϊλάνδη (εντάξει είπαμε, δεν έχει και πολλά περιθόρια για ορθογραφικά λάθη η λέξη, άλλα σίγουρα θα βρείτε αλλού). Στις 16 φεύγω με τον ΛιΤζενΓιόου για Σανγκάϊ απ'οπου θα πάρουμε αεροπλάνο για Μπαγκόγκ. Επιστρέφουμε στις 28 για να αδιάσουμε τα άπλυτα και να φύγουμε εγώ προς Πεκίνο για να βρώ τους γονείς μου που έρχονται μέχρι τις 13 Φεβρουαρίου (ακολουθεί δεύτερο ρεπορτάζ) και ο ΛιΤζενΓιόου για Κορέα για να γιορτάσει την πρωτοχρονία με τους δικούς του!

Φυσικά Ταϊλάνδη στου 30 είναι ένα καλό διάλειμμα απο τον χειμώνα και μάλιστα απο το επερχόμενο Πεκίνο που ήδη είναι στους -15 και θα πέσει και άλλο!

Πάει το διάβασμα και πάνω που είχε αρχίσει να στρώνει...Σαν το χιόνι ενα πράγμα...

Το τελευταίο νέο είναι οτι βρήκα στο ιντερνετ την συνέντευξη απο τον τηλεοπτικό σταθμό εδω οπότε τώρα πλέον σχεδόν ολοκληρώνεται το οπτικόακουστικό υλικό που έλειπε. Ελπίζω να μήν είναι πολύ αργό γιατί εμένα μου έβγαλε την πίστη να το δω. Αν δεν το ανοίγει γρήγορα, δοκιμάστε διαφορετική ώρα της ημέρας. Στην αρχή έχει μια διαφήμηση και μετά το δελτίο ειδήσεως.

Σχεδόν, γιατί ακόμα δεν σας έδειξα την γιορτή των Χριστουγέννων, άλλα αυτό το κρατάω για αργότερα: Προχθές ενας καθηγητής μου έδωσε το DVD της σχολικής γιορτής οπότε ίσως αξιωθώ να σας δώσω και τίποτα απο κει μέσα! Την στιγμή αυτή έξω φυσάει...Και εγώ πάω για ύπνο!

over

Λίγες πράξεις...

Απο μία μικρή κρίση περιέργειας, υπολόγισα κάποια πράγματα.

Είμαι στην Κίνα 4 μήνες και 2 βδομάδες περίπου.(135 ημέρες)

Έχω γράψει 164 καταχωρήσεις χώρις να υπολογίζω την τρέχουσα και αν και πολλές είναι ασήμαντες, υπάρχουν και κάποιες σχετικά μεγάλες. Ε;Ε;Ε; Σε σύνολο 37000 λέξεων βλέπουμε τα εξής:

27,3% ορθοργραφικά λάθη (αυτό είναι ψέμα, δεν μπορώ να τα μετρήσω)

• Κάθε μέρα γράφω 1,2 καταχωρήσεις. Δηλαδή κάθε 8 μέρες γράφω 10 καταχωρήσεις (κατα μέσο όρο φυσικά)
• Φυσικά τελευταία δεν γράφω όπως παλαιότερα -καθημερινότητα βλέπετε- όμως παρ' όλα αυτά τα νούμερα διατηρούνται μεγάλα: 274 λέξεις την ημέρα! Δηλαδή μια μικρούλα έκθεση Αγγλικών του σχολείου καθημερινά...Τώρα δε έχω ιδέα πως γίνεται αυτό, όμως οι αριθμοί είναι αριθμοί, δεν νομίζετε;

Σε πιο κοντινή παρατήρηση τις τελευταίες 40 μέρες έγραψα 6500 λέξεις που σημαίνει κατα μέσο όρο 162 την ημέρα ή 1100 την εβδομάδα, που επιβεβαιώνει το συμπέρασμα οτι γράφω πολύ λιγότερο απ'οτι το προηγούμενο διάστημα, όμως 1100 την εβδομάδα είναι ενα αξιοπρεπές νούμερο για μια καθημερινότητα ενος Φυτού! Δεν νομίζετε; Ξέρετε πολλά φυτά που κάθε πρωί λένε "βάλε μου νερό" σε περιγραφική γλώσσα 162 λέξεων; Άντε να σου πούν και για το άρωμα του χώματος, τους λεκέδες που κάνουν τα άλατα στον κορμό. Αμφιβάλλω ότι θα πιάσουν το νούμερο...

Πάντως υπόσχομαι (σίγα! άλλη δουλεία δεν είχα να υπόσχομαι!Υπόσχομαι οτι θα προσπαθήσω) οτι τώρα που έχουν αρχίσει οι διακοπές και όπου να'ναι θα αρχίσουν τα ταξίδια, θα αρχίσουν και οι νεες εντυπώσεις. Για να καταλάβετε, ήδη σκέφτομαι να δω τι θά κάνω με χώρο για φωρογραφίες.... 1600 που χωράει η μηχανή μου δεν φτάνουν βλέπετε!

Για όποιον ενδιαφέρεται: Αλέξανδρεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε

Πώς λέγονται οι Radiohead στα Κινέζικα; 收音机头乐队 (Ράδιο,Κεφάλι,Μπάντα)Σε ανάγνωση, σόου,ιν,τζί...Τού;Γιούε!Ντουέι! Διαβάστε όλα αυτά γρήγορα και έχεται το όνομα ωστε να πάτε σε ενα δισκάδικο και να αγοράσετε.

Το πιο απίστευτο email πήρα για την γιορτή μου...

Σήμερα τα φώτα και ο φωτισμός
στις εφτά η ώρα έγινε σεισμός
κάτι θέλει ο Πάνω σίγουρα να πει
δεν είναι τυχαίο η μέρα έτσι να μπει.
Κι επειδή δεν βρήκα κάρτα για τη γιορτή των Φώτων, σου στέλνω αυτό το διακόπτη φώτων φρένου για Cherokee.

Χρόνια Πολλά

Σκέψεις επι του θέματος "δύσκολα πράγματα"...

Θες να μάθεις Κινέζικα, αλλά ποτέ δεν θα φτάσεις ενα αληθινά επίπεδο Κινέζου, μιας και εκτός απο την γλώσσα στην μέση μπαίνει και η κουλτούρα που άλλαζει την φιλοσοφία στις λέξεις. Το ίδιο και για αυτούς όμως. Ο ΛιΤζενΓιόου λέει πως ζηλεύει που όλοι οι ευρωπαίει μιλάμε Αγγλικά σχεδόν σαν άγγλοι κάτι το οποίο δεν θα φτάσει. Τι συμβαίνει όμως οταν πρέπει να φέρουμε τις δυο αυτές κουλτούρες κοντά; Όταν πρέπει να ανταλλάξεις ιδέες, εκεί είναι που αποτυχαίνει η έλλειψη κατανόησης και των δύο μερών. Δεν έχει περισσότερο νόημα ο ΛιΤζενΓιόου να ζηλεύει που τα αγγλικά του δεν του επιτρέπουν εισχορήσει στον "κόσμο μας", απ'οτι το γεγονός οτι η αδυναμία του (ή απ'την άλλη η δική μας να μάθουμε κορεάτικα) που δεν μας επιτρέπει να εισχορήσουμε στον δικό του. Είναι ενα δημερές πρόβλημα. Θα πάρει καιρό να δούμε αυτή την ενοποίηση κουλτούρας "παγκοσμιοποίηση" (η μεγάλη καραμέλα, που μέχρι τώρα δεν είχα καταλάβει τι σημαίνει πέρα απο "παρακμή πολιτισμών" και "μεγάλες αγορές") που θα επιτρέψει σε ενα αξιόλογο μέρος του πληθυσμού να είναι σε θέση να δουλεύει και στους δυο κόσμους αυτούς. Αλήθεια, υπάρχουν άνθρωποι τώρα που εκτός απο "bilingual" είναι και bicultural? Ο Γίοσουκε μιλάει καλά Αγγλικά -όχι άψογα- άλλα αν εστίαζε σε αυτό την παιδία και καριέρα του, θα μπορούσε να επιδιώξει τον στόχο, όμως είναι δυνατόν να αποκτίσει και την πολιτισμική κατανόηση που απαιτείται; Και όταν το κάνει, θα διατηρεί την αντίληψη και της προηγούμενης ή θα χαθεί; Πάντως σε πολλά πράγματα πάρα την εντυπωσιακή του εκδυτικοποίηση σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο άτομο εχω γνωρίσει, ακόμα δεν είναι δυτικός στην καρδιά. Μετά έρχεται η ερώτηση του Μάρκο Πόλο.
Φαντάσου τώρα ο Μάρκος Π. που μπήκε στο λιμάνι. Δεν το ανακάλυψε αυτός, το είχαν ανακαλύψει ήδη κάποιοι άλλοι, άλλα ήταν τόσο άφταστο που και μόνο οτι βρέθηκε εκεί ήταν μια εμπειρία. Σίγουρα ζούσε σε μια εποχή που πάνω στο πλανήτη, λόγο αποστάσεων υπήρχαν δύο, ίσως και περισσότεροι κόσμοι. Δεν είναι η εποχή μας η ίδια. Στα δοχεία σχεδόν έχει επέλθει το equilibrium με κάποια ίχνη κινητικότητας, μικρά ρεύματα απο το ένα προς το άλλο που υποδηλώνουν οτι κάποτε υπήρχε μια μεγάλη διαφορά η οποία έχει αμβλυθεί. Δεν είναι οτι είμαστε τόσο κοντά πλέον σαν πολιτισμοί, άλλα σίγουρα αν σκεφτεί κανείς πως θα ήταν τα πράγματα τις πρώτες μέρες, όταν δεν υπήρχαν άνθρωποι να μεταφράζουν απο Αγγλικά σε Κινέζικα, που το χάσμα θα ήταν τεράστιο και  διαφορά θα είναι εμφανής. Είναι εντυπωσιακό να ζείς σε μια εποχή θα υμάτων, αν και τώρα που βάζω την λέξη μπροστά μου, αναγκαστηκά παραδέχομαι οτι "μα και σήμερα είναι μια εποχή θαυμάτων. Διαφορετικών, άλλα υπάρχουν γύρω μας". Άραγε υπήρξαν ποτέ τέτοιες μέρες ή είναι στην φαντασία μου; Είναι όπως στον 13ο πολεμιστή που μετά απο 6' κινηματογραφικά λεπτά πετάει την πρώτη βρυσιά στην γλώσσα τον Βίκινγκς; Ίσως πάντα κάποιος έκανε την μετάφραση. Ίσως ενας πολύ ιδιοφυής νέος. Ίσως στέλναν τα παιδάκια στην ξένη χώρα, παρέα με τον παιδαγωγό τους και στην χώρα προορισμό το παιδί το υιοθετούσε και ενας δεύτερος, ντόπιος παιδαγωγός. Μέτα -ίσως- άρχιζε η εκπαίδευση και το παιδί μοιραζόταν μεταξύ δύο ξεχωριστών γλωσσών. 1 με 3 μάθημα στα Κινέζικα, 3-6 στα Ισπανικά. Και κάποια μέρα το παιδί άρχιζε να πετάει λέξεις κινέζικες στον Ισπανό παιδαγωγό ο οποίος με μια αίσθηση ικανοποίησης και κατανόησης θα τις αγνοούσε. Και ίσως κάποια μέρα το παιδί σχημάτιζε τις κατάλληλες δομές στο μυαλό του που επιτέλους θα του επέτρεπαν να συσχετίσει τις δυο γλώσσες και να τις ενοποιήσει, ή τουλάχιστον να τους δώσει μια μερική αντιστοιχία.  Έτσι μια μέρα στα 20 του, μπορεί και γυρίζει πίσω στο πατρίδα του(;) για να υπηρετήσει ως μεταφραστής. Ήταν έτσι άραγε η ιστορία; Και τι συμβαίνει αν δεν υπάρχει Ελληνόπουλο που ανατράφηκε μερικώς στην Κινεζική γλώσσα; Τότε ψάχνουμε ενα Ελληνάκι που κατέχει την πιο δημοφιλή αγγλική γλώσσα και ενα αγγλάκι που εκπαιδεύθηκε στην κινεζική. Έτσι λοιπόν ο Μέγας Αλέξης καθώς ταξιδεύει προς τα μέσα, φτιάχνει μια άλυσίδα απο διπολικούς ανθρώπους απο τους οποίους μαθαίνει τα νέα.

ΜπιΤσανΚε: γνωστή και ως ΠίτσαΧάτ

Το πρόγραμμα τελικά έλεγα πίτσα(3η φορά απ'οταν ήρθα στην Κίνα-αν και πλεον εχω εγκαταλείψει πλήρως την ιδέα για συμβατική πίτσα) για σήμερα, όμως το κόστος ήταν απαγορευτικό(10ευρώ; Έλεος) οπότε αρκεστίκαμε σε μια μακαρονάδα μπολονέζ(3,8ευρώ). Η Σιάοαν η Ταϊλανδέζα προτίμησε να φάει μια σαλάτα το μπάρ ("ένα γέμισμα παρακαλώ") για 3ευρώ φυσικά γνωρίζαμε οτι δεν τρώει πολύ οπότε η επιλογή της μας φάνηκε έξυπνη. Μετά απο 20' αρχίσαμε να προβληματιζόμαστε γιατί αργεί να έρθει. Γυρίζουμε, και την βλέπουμε στο σάλαντ-μπάρ να στοιβάζει φαγητό μέσα. Το πρώτο σχόλιο που έκανα ήταν του στύλ: Κοιτάξτε την προσπαθεί να χωρέσει παραπάνω μεσ' τον μπόλ. Μέτα απο 10' που ξανακοίταξα, συνειδητοποίησα οτι όντως αύτό κάνει!

10' αργότερα ο πύργος είχε αποκτήσει ύψος. Έκει το πράγμα άρχισε να μου θυμίζει Έλληνα. Σηκώθηκα να βγάλω φωτογραφίες και να γελάσω, και αφού βρέθηκα κοντά συνειδητοποίησα την απίστευτη ταϊλανδέζικη τέχνη: Σε κάθε στρώση σαλάτας, έβαζε "σως" ώστε να κολλάνε τα στρώματα απο πάνω και απο γύρω! Θα μου πείτε με τόσους Βουδιστικούς ναούς η Ταϊλάνδη σε σχηματισμό πύργου ξέρουν απ'αυτά... Σας είπα οτι μάλλον φεύγω για 10μέρες Ταϊλάνδη;

Πίσω στην Σαλάτα, για να κοντολογώ έκτισε την σαλάτα που βλέπετε στην φωτογραφία με 3ευρώ (που φυσικά για κίνα είναι πολλά λεφτά, άλλα για Πίτσαχατ δεν είναι τίποτα). Συγκρίνεται το μέγεθος με το μέγεθος της μακαρονάδας μας που εμφανίζεται στην ίδια φωτογραφία (σωστά μαντέψατε, είναι τόσο μικρή που δεν φαίνεται καν) και καταλαβαίνετε τι απίστευτη αγορά έκανε η κοπέλα.

Καθώς φεύγαμε, χορτασμένοι όλοι μας απο 3 πιάτα σαλάτας(!) -ναι, σε τόσα αντιστοιχούσε ο πύργος- είδαμε στο Salad Bar δυο κινεζούλες να κάνουν την δική τους εκδοχή Ελληνικής Σαλάτας -όσα χωρέσεις στο πιάτο- Αν και τις πετύχαμε στην αρχή του έργου τους, κατευθείαν βλέπεις την διαφορά στην τεχνική και φυσικά καταλαβαίνεις πως αν συνεχίζαν οταν εμείς θα έχουμε φύγει, σίγουρα θα ξεπερνούσαν κατα πολύ τα δισκαξ