Ύστερα απο ώριμη 10' σκέψη, αποφάσισα οτι δεν έχω περιθόρια να σας γράψω τα πάντα μέσα στις επόμενες μέρες όποτε θα αφιερώνω κάποιο λίγο χρόνο την ημέρα για να σας παρουσιάσω σταδιακά το ταξίδι. Υπολογίζω οτι σε 10 μέρες θα έχω τελειώσει, κάτι το οποίο είναι καλό μιας και δεν αναμένω να έχω πολλά νεα στο ενδιάμεσο!
Καλό διάβασμα (γκουχ)
Μέχρι την στιγμή εκείνε δεν είχαμε βρεθεί στο υπο-διακόσμηση σπίτι. Το απόγευμα τελικά, αφού ψωνίσαμε τα βασικά και το κρεβάτι, πήγαμε για πρώτη φορά.
Κανονικά ο τιτλός θα έπρεπε να είναι "Επενδύστε τώρα σε ακίνητα στην Ταϋλάνδη". Βρεθήκαμε σε ενα ολοκαίνουργιο διαμέρισμα 35τμ σε ενα πολυτελές σύμπλεγμα το οποίο αγοράστικε μόλις 12000ευρώ!Δώδεκα,χιλιάδες ευρώ κυρίες μου. Τα κομφόρ; Ψιλικατζίδικο στο ισόγειο για τους ενήκους, θυρωρός, θυρωρός και στην πολικατοικία, φυσικά πάρκινγκ και -κρατηθήτε, εδω κουνάει- κανονικό γυμναστήριο μόνο για τους ένοικούς και -ξακρατηθήτε, εδω ταρακουνάει- πισίνα για τους τυχερούς αυτούς ενήκους! Που λές λοιπόν νουνέ, αγοράζεις ενα τέτοιο σπίτι και ξεχνάς το Σούνιο!
Φυσικά τα πράγματα είναι λίγο περίπλοκα για τον νονό μου μιας και δεν επιτρέπεται ως ξένος να αγοράσεις ιδιοκτησία, άλλα μπορείς να το κάνεις σε συνεργασία με εναν ντόπιο.
Η πίσω και η μπρός αυλή όπως φαίνεται απο τα παράθυρα!
Τα απίστευτα γλυπτά, δεν αποτελούν μουσιακά κομμάτια, άλλα διακοσμητικά χώρου! Αν μη τι άλλο, είμαστε περίφανοι που βρεθήκαμε σε ενα μέρος που οι Ταϋλανδοί ψωνίζουν γλυπτά για τους κήπους, άλλα όπως μάθαμε όχι μόνο: Απο την Σιαοαν που δεν είχε δικό της κήπο στο νεο τις διαμέρισμα μάθαμε οτι συνηθίζουν να στολίζουν το μπάνιο με πέτρες και αγάλματα! Τώρα τι να που τα πυθάρια και τα αετόματα που βάζουμε εμείς ε;
Το παγωτό βγήκε απο την Κόλαση. Με μόλις 5ευρώ, φάγαμε 8 μπάλες και όλα τα αξεσουάρ σε γεύσεις που επιλέξαμε, και για πρώτη φορά απ'οταν ήρθα στην Κίνα, αληθινό παγωγό, αληθινή σοκολάτα. Γενικά το παγωτό αυτό μέχρι το τέλος θα γίνει η καθημερινή μας συνήθεια, ως που λίγο πριν φύγουμε η Σιαοαν δεν άντεξε και δήλωσε οτι δεν θέλει ξανά γιατι παχαίνει.
Στην φωτογραφία αριστερά, βλέπετε το ρόφημα που υποθέτω οτι ήταν γλυκόριζα, ενω στην μεσαία φωτογραφία το αγόρι της Σιαοαν και πολύχρωμα κομμάτια φρούτων που τα ντύνουνε με κάτι σαχαρώδες-ζελεδοειδές σε πολλά χρώματα και μιμούνται άλλα φρούτα. πχ, γέμιση μπανάνα που μοιάζει καρότο. Μάνγκο, που μοιάζει με μπανανούλα κοκ
Τον υπολογιστή αυτό τον πρωτοείδαμε στην Κίνα. Το πρώτο απίστευτο χαρακτηριστικό του είναι η τιμή του. Μόλις στην ζώνη μεταξύ 200 και 300ευρώ αποτελεί ακριβώς την φτηνότερη λύση. Δεύτερο, το μέγεθος του. Δεν είναι ούτε 15", ούτε 12", είναι 7"
Ελαφρύ σαν πούπουλο, είναι ενας υποφορητός που αγοράζεται αντίθετα στην φυσική διαίσθηση, σε υποτιμή φορητού. Συνοπτικά λοιπόν ο Λι θέλει να πάρει αυτό το μηχανηματάκι που κοστίζει τίποτα και είναι οτι πρέπει για web, ενω πληρή και τις προϋποθέσεις του να είναι ultraportable. Μαγικό λοιπόν. Όμως στην Κίνα το συγκεκριμένο μοντέλο που ψάχνει, είναι out of stock οπότε τώρα πρέπει να κοιτάξει στην αγορά της Ταϋλάνδης.
Αντίστοιχα και εγώ ύστερα απο μια τηλεφωνική επικοινωνία με τον πατέρα μου, πείσθηκα οτι πρέπει να αγοράσω μια ψηφιακή μηχανή. Σιγά σιγά λοιπόν κοιτάω και εγώ τις επιλογές μου...
Αρχικά λοιπόν είμαστε στο Μολ και αλονίζουμε για ηλεκτρονικά! Τελικά τα παιδία επιλέγουν κρεβάτι, μας κερνάνε ενα παράξενα κατάμαυρο χυμό με κομμάτακια μέσα, που αν μαντεύω σωστά, είναι χυμός γλυκόριζα(!) και πάμε για το πρώτο μας σούπερ παγωτό. Φυσικά όλα αυτά, χωρίς να χρειαστεί να διασχίσουμε την εξώπορτα του εν λόγω Mall.
Η επόμενη μέρα μας βρήκε σε μια κατάσταση...ύπνου. Η Χιαοαν επέστρεψε στην Μπανγκοκ για να εγκατασταθεί και ο πατέρας της της αγόρασε ενα διαμέρισμα στην πόλη για να μένει. Έτσι λοιπόν η μέρα ξεκινάει με άλλη μια βόλτα σε ενα απο τα Μόλς για να βρούμε ένα ωραίο κρεβάτι και γενικότερα έπιπλα.
Πρώτα όμως μια στάση για πρωινο-μεσημεριανό στην κοντινή αγορά λαχανικών. Όχι υπαίθρια, άλλα ενας κλειστός χώρος όπου υπάρχουν πολλοί μικροπωλητές άλλοι να πουλάνε φρούτα και κρεάτα (κλασσικά σε πάγκους και οχι ψυγεία) ενώ άλλοι να πουλάνε συγκεκριμένα φαγητά ή ροφήματα. Μιά βόλτα ανάμεσα στου πάγκους και σύντομαι εχεις επιλέξει τι θα πάρεις και απο πια μέρη και στην συνέχεια πας και κάθεσαι στον κεντρικό χωρό που θυμίζει πανεπιστημιακή εστεία με τα τραπέζια.
Πίσω στο Μόλ. Είμαστε λοιπόν σε ενα απο αυτά και η Σιαοαν και το αγόρι της ψάχνουν να βρούν τι θα αγοράσουν. Εμείς καταλαβαίνουμε οτι περισσεύουμε και την κάνουμε για άλλους ορόφους. Άλλωστε κάπου είδαμε ηλεκτρονικά και τα ηλεκτρονικά, ακόμα και αν δεν τα ψωνίζει και μόνο που τα βλέπεις παίρνεις μια προκαταβολική χαρά. Ίσως παβλοφιανής φύσεως. Ασε που ο ΛηΤζενΓιόου έψαχνε να αγοράσει ενα καινούργιο λάπτοπ που βγήκε στην αγορά και έχει κάποια πολύ ιδιαίτερα χαρακτηριστηκά.
Αποφεύγω να ανεβάσω τα 10 βίντεο που έχω και δείχνουν τις προσπάθειες που κάταβάλει η Σιαοαν για να τον ξυπνήσει και σας προτρέπω να δείτε τις παρακάτω φωτογραφίες απο αυτό που είδα ως "Ταϋλανδής εξοχή"
Όμως η μέρα δεν τελειώνει τόσο γρήγορα και όπως φαίνεται πιο γρήγορα τελειώνει καταγράφοντας την παρα ζώντας την. Μόλις γυρίσαμε στο Εξοχικό αποφασίσαμε να πάμε για καρύδες. Αφού εφοδιαστήκαμε με τα κατάλληλα όργανα, κινήσαμε να βρούμε το κοντινότερο δέντρο το οποίο θα είχε ακόμα καρπούς. Η εν λόγω περιοχή είναι το αγρόκτημα του Πάνια το οποίο ανάμεσα σε άλλα περιέχει οριζόνες και μια τέραστια λιμνούλα. Το επιλεχθέν δέντρο όμως παραήταν ψηλό για να καταφέρουμε να φτάσουμε τις πρώτες διαθέσιμες καρύδες όποτε αφού προσπάθησα και εγω (έκανα το κομμάτι μου) πήγαμε σε άλλη περιοχή για το κυνήγι μας!
Στα βίντεο που ακολουθούν βλέπετε την πορεία μας, το πως διασχίσαμε με ξύλινη ψευτογεφυρα που διέσχιζε εναν ποταμό και πως τελικά πετύχαμε να πιούμε τις καρύδες με την βοήθεια του επιστάτη του αγροκτήματος!
Έτσι λοιπόν ήπιαμε και φάγαμε την ψίχα απο την πρώτη μας ολόφρεσκη καρύδα. Φωτογραφίες μπορείτε να βρείτε εδώ!
τελικά ύστερα απο μια απροσδιόριστη διαδρομή βρεθήκαμε να παρακολουθούμε μια παρέλασε Κινέζων (η ταϋλάνδη έχει απο αρχαιοτάτων χρόνων άπειρους κινέζους) πιθανότατα σχετική σε κάποιο βαθμό με την νέα χρονία που θα γιορτάζαν στις επόμενες εβδομάδες !
Αφού ξεπεζέψαμε οι δυο Ταϋλανδοί μας φρόντισαν να διαπραγματευτούν με εναν κοτσιδοφόρο ντόπιο την επόμενη μας δραστηριότητα:
Την πρώτη μας βαρκάδα σε μαγευτικά πράσινα νερά (σε αυτή την περίπτωση, πράσινα απο την λάσπη) στο πρώτο ποταμό που κατακτήσαμε. καθως στο βάθος ο Ράμπο αντάλλαζε πυρά με Βιετκόνγκ, στο προσκήνιο οι fantastic four αλωνίζουν το κατάστρωμα του μικρού πλοιαρίου βγάζοντας φωτογραφίες ο ενας του άλλου για να αποθανατίσουν άλλο εναν προ-οιωνό για αυτό που θα επακολουθήσει ...Τελικά μέχρι την τελευταία μέρα ζούσαμε μια πορεία κορύφωσης, χωρίς να βρούμε σταματημό μέχρι την ήμερα που φύγαμε, οπου φανερά θυμώσαν οι θεοί μαζί μας που δεν αποδεχθήκαμε τα δώρα τους και άρχισε η Οδύσσεια μας...
Όταν τελικά η βάρκα σταμάτησε μας άφησε σε ενα μέρος στο οποίο ξαναπέσαμε σε κατάσταση εκστάσης και ανάμεσα σε προφητείες βιώσαμε και την ερώτηση του καταπόσον αυτό που βλέπουμε αληθεύει. Το μέρος ήταν ένα παραδοσιακό σπίτι στο οποίο παλαιότερα ζούσαν, άλλα τώρα το χρησιμοποιούσαν ως ζωντανό μουσείο. Αυτή ήταν και η πρώτη μας ουσιαστική επαφή με Ταϋλανδέζικο σπίτι: Χτισμένο πάνω σε πασάλους, ώστε να μην αγγίζει στην γη, ανοιχτό απο πάνω χωρίς τοίχους, μιας και το μόνο απο το οποίο πρέπει να προφυλαχθείς είναι η βροχή, ενώ σχισμές στις γωνίες για να σκουπίζεις και όπως η καλή νοικοκυρά να πετάς τα σκουπίδια κάτω απο τον τοίχο (όχι την μοκέτα). Φωτογραφίες εδώ
Τελικά η επίσκεψη τελείωσε με μια πορτοκαλάδα, στο ρετρό αναψυκτήριο, πορτοκαλάδα ακόμα και στο ορίτζιναλ μπουκάλι που αγόραζαν τότε, ενω Pin up girls πλαισίωναν τις φαντασιώσεις μας στο τροπικο-ειδυλιακό τοπίο, όπως τον παλιό καλό καιρό δηλαδή! Για να διαφυλλάξουμε την υπόληψη της μοναδικής κοπέλας της παρέας, αυτή έφυγε και μας περίμενε έξω!
Τελικά όταν ήρθε η ώρα για επιστροφή μπήκαμε στην βαρκούλα μας και γυρίσαμε πίσω ενω πριν επιστρέψουμε φάγαμε μια ειδικη σπεσιαλιτέ παγωτό καρύδα με κομματάκια φρούτων και επισκεφθήκαμε την πρώτη μας υπέθρια αγορά.
Η νύχτα πέρασε ανάμεσα στα βατράχια που νιαουρίζαν, ή οτι κάναν τελοςπάντων, ενω το πρωί ύστερα απο ενα γερό (ξέρετε τώρα, ρύζι, κρέας και δεν συμμαζεύεται) πρωινό γεύμα μπήκαμε πάλι στο κλιματιζόμενο μας όχημα και βρεθήκαμε να ταξιδεύουμε προς άγνωστη κατεύθυνση. Να διασχίζεις το τοπίο στην Ταϋλάνδη είναι μια εμπειρία ζωής, όπως την φαντάζεσαι απο τις ταινίες και τα κάρτ ποστάλ. και ακόμα και όταν δεν πληρεί τις προϋποθέσεις για εκτύπωση, τουλάχιστον πληρεί αυτές μιας όμορφης ανάμνησης.
Στο ταξίδι αυτό έπιασα περισσότερο απο μια φορές τον εαυτό μου να τρίβει τα μάτια του. Η ερώτηση ήταν διαρκώς εκεί: Μα καλά, αυτό τώρα είναι πραγματικά έτσι! Δεν είναι μια πλάνη όπως την παρουσιάζει η τηλεόραση!
Παντού φρούτα λοιπόν, και επόμενος σταθμός -στην γωνία- μόλις βγήκαμε αφού έφαγα όλα αυτά τα μάνγκο-πρόντακτς φρούτα σε σακκουλάκια. Εντυπωσιακά χρώματα και σχήματα που θυμίζουν χρυσόψαρα όπως τα παίρνεις στο λούνα πάρκ (στο σακκουλάκι δηλαδή και στο νερό) με την διαφορά οτι εδω δεν επιπλέει ο νέμο, άλλα ενα κομμάτι καρπούζι, ή 10 ρόγες απο ενα εξωτικό σταφύλι.
Μιας και πιο πριν η ΣιαοΑν και ο Πανια δεν είχαν φάει, αναγκάστηκα να αποτελειώσω τα Μανκο-ειδή, οπότε τώρα επρέπε να αρνηθώ. Η ΣιαοΑν απο νωρίς είχε εκφράσει την επιθυμία της να μην τρώει μιας και όπως έλεγε πριν φύγει: "Στην κίνα, φοράω μακρυμάνικα και βαριά παλτά, οπότε δεν φαίνεται οτι παχαίνω, άσε που το φαγητό είναι απαίσιο, στην Ταϋλάνδη όμως όλα αυτά δεν ισχύουν". Αφού είδαμε 1-2 Malls (δεν είναι εύκολο να διακρίνεις που τελειώνει το ενα και αρχίζει το άλλο, μιας και πολλά απ'αυτά εκτείνονται σε περισσότερο απο ενα κτήρια, ενω τα γειτονικά συνήθως ενόνονται με αερογέφυρες) για βραδυνό πήγαμε σε ενα διάσημο εστιατόρειο που προτιμούν οι νέοι, ντόπιοι. Έξω απο την πόλη κανα δίωρο (εδω το δίωρο είναι μονάδα μέτρησης χρόνου, αφού η πόλη είναι τεράστια) πάνω σε μια λίμνη, με φοινικές, πολύ κόσμο και ζωντανή μουσική φάγαμε σαν άρχοντες, δεν πληρώσαμε -κλασσικά- σαν μουσαφίριδες και χωνέψαμε οτι οι διακοπες που θα ακολουθήσουν θα είναι μια αληθινή αποκάλυψη!
Μιας και όμως το σπίτι της Σιαοαν και του Πανια ήταν πολύ μακρία, οταν τελειώσαμε αποφασίσαν για εμας να πάμε όλοι μαζί να κοιμηθούμε στο πατρικό του Πάνγια.
Στην εξοχή.
Δεν ήμουν ποτέ φίλος του Μάνγκο. Ποτέ δεν κατάλαβα τι του έβρισκαν οι άλλοι, όμως απ'την άλλη δεν είναι οτι έχω φάει και τόσες φορές ώστε να έχει σαφή άποψη. Το ίδιο και για την καρύδα. Για την καρίδα όμως είχα ενα ιδιαίτερο λόγο για να την αντιπαθώ.
Bounty. Δεν νομίζω οτι τρώγεται σοκολάτα με καρύδα.
Τέλος πάντων, στην ταϋλάνδη όμως είδα το φώς. Τι καρύδα, τι Μάνγκο, όλα τα σαβουριάζαμε όχι όμως οτι δεν τα ευχαριστηθήκαμε. Τώρα που μιλάμε, στην ανάμνηση τους, γουργουρίζει το στομάχι μου.
Πρώτος γευστικός σταθμός λοιπόν μετά το μεσημεριανό ήταν ένα απο τα αγαπημένα Ζελατερί της Σιαοάν το οποίο σερβίρει μόνο μάνγκο. Αφού περπατήσαμε σε ενα δρόμο με μαγαζία ρούχων και μας άνοιξε το μάτι απο την διαφορά επιπέδου με την κίνα (αργότερα συνειδητοποιήσαμε οτι το μάτι άνοίξε προτίστος για άλλους λόγους: Ώστε να κάνει χώρο για να μπούνε μέσα παρουσίες που φορούσαν μίνι) μπήκαμε στο μαγαζάκι και η ΣιαοΑν ανέλαβε να παραγγείλει και να πληρώσει (κάτι το οποίο τελικά μέχρι την μέρα που φύγαμε δεν σταμάτησε να κάνει) 5-6 διαφορετικά γλυκά με Μάνγκο. Έκτος απο ενα Σμούθι, ενα μιλκσεϊκ, ενα παγωτό και ενα απίστευτο μπόλ μάνγκο σε γάλα καρύδας δεν θυμάμαι τι άλλο φάγαμε την μέρα εκείνη.
Η ΣιαοΑν ύστερα απο 1 ολόκληρο χρόνο γύρισε στην ταϋλάνδη μαζί με εμάς, οπότε αυτό της εδείνε την έξτρα ώθηση να κάνουμε ενδιαφέροντα πράγματα: Αυτά που της έλειψαν και αυτά που δεν είχε κάνει ποτέ! (ΥΓ: Και καλά τώρα δικαιολογό την δική μου αδυναμια να ξανεγήσω τους άλλους)
Με τον Λιι,Τσόνγκ, Γουυύ, το είχαμε προ-κανονίσει. Γνώστη η Ταϋλανδέζικη κουζίνα για τους κινδύνους της, γνώστη και η αφραγγία μας(πείτε την τσιπιά, αν δεν πιστεύετε στην διατύπωση μου) όποτε ήταν κανονισμένο: 11 μέρες ταϋλάνδη, 8 τουλάχιστον γεύματα στα ΜακΝτόναλντς. Είχα φροντίσει και καθώς έψαχνα HSBC ATM να ψάξω και που/πόσα/αν έχει υποκαταστημάτα μακντόναλντς για να πηγαίνω να κάνω την κατάθεση, οπότε και ήμουν έτοιμος για νέες γευστικές εμπειρίες.
Τελικά όσες φορές πήγα στην HSBC για να σηκώσω λεφτά, άλλες τόσες πήγα και στου Ρόναλντ.
Καμία. Η φωτογραφία είναι καθώς περνούσαμε απο απ'εξω και κατευθυνόμασταν αλλού. Παρατηρήστε την στάση του Ρόναλντ που είναι η στάση χαιρετισμού των Ταϋλανδών. Τα χέρια ενωμένα στο ύψος του στήθους φυσιολογικά, ή πάνω απο το κεφάλι για έκτακτα πρόσωπα. Του στύλ; Του στύλ ο αγαπημένος μας βασιλιάς! Στην ταϋλάνδη ζει και βασιλεύει ενας βασιλιάς τον οποίο βλέπεις σε κάθε κτήριο αφού όλοι συναγωνίζονται για το ποιος θα βάλει την πιο μεγάλη φωτογραφία για πρόσοψη στη επιχείρηση του. Όταν μάλιστα πρόκειται για επιχειρήσεις δυτικού τύπου, οι ουρανοξύστες στολίζονται με ολόσωμη φωτογραφία πολλών ορόφων!
Φαγητό στην Ταϋλάνδη είναι τα χρώματα, όμως κάποιοι επαυξάνουν: Η Ταϋλανδέζικη κουζίνα θεωρείτε απο όλο τον κόσμο ένας απίστευτος γευστικός πολιτισμός, και για τον λόγο του αληθούς, το τι είδα δεν λέγεται.
Κυριολεκτικά δεν λέγετε, όποτε και δεν θα σας το πώ, μιας και είμαι ο πλέον ακατάλληλος να μιλήσω για φαγητό. Το μόνο που ξέρω, είναι οτι το στόμα μου μονίμως θύμιζε τον Υμηττό στα γερατειά του. Φωτία αγαπητοί συνάδελφοι, φωτιά στα μπαντζάκια, τα μανίκια και το στόμα μας. Οι Ταϋλανδέζοι δεν γνωρίζουν τι θα πεί πιπεριά κόκκινη - δεν έχουν κάν λέξη για αυτήν. Αν χρειαστεί να αναφερθούν, απλά την δείχνουν: Υπάρχει πάντα ενα κομματάκι κολλημένο αναμεταξύ των δοντιών τους.
Ρύζι, Πιπεριά, Γαρίδα και Καρύδα. Αυτά σας φέρνω σαν παρατήρηση. Στα μαγειρευτά τους απίστευτες γεύσεις -θαμένες όμως σε καπνισμένα τοπία- σε αντίθεση με τα σνακς τους (πάντα με βάση φρούτα) που πάλι απίστευτα είναι, άλλα δροσίζουν. Καρύδα στο φαγητό, καρύδα παγωτό. Μάνγκο στην σχάρα, μάνγκο μπακλαβάς. Όσο απίστευτα είναι τα φρούτα τους και η ποικιλία τους, άλλο τόσο είναι και οι τρόποι που τα πλασάρουν σε διαφορετικά γλυκά. Μιας και το επίπεδο μας δεν μας επέτρεπε να συζητήσουμε και να ονοματίσουμε όπως έκανε ο αδάμ όλα αυτά τα πράγματα περιοριστήκαμε στην αισθητηριακή καταγραφή τους:
Έτσι λοιπόν, σαν παρατηρητές, καταβροχθίζαμε. Οι φωτογραφίες μιλάνε όσο εμείς τρώμε
Θα μπορούσε κάνεις (και αυτός ο κάνεις, που είναι κάποιος και αυτός είναι εγώ) να διασπάσει το ταξίδι σε κάποιες ενότητες. Για παράδειγμα, ένα μεγάλο μέρος του ονομαζόταν Μπανγκόκ. Ένα άλλο μεγάλο μέρος, θα ονομαζόταν γεύσεις, άλλο παραλίες, άλλο αξιοθέατα, ενώ ενα άλλο βαρκάδες. Βαρκάδες.. Αχ, αυτές οι βαρκάδες, μες τους ποταμούς. Το διάστημα που έκατσα εκεί, έκανα 3 στον αριθμό και είναι κάτι το οποίο αποτελεί βασικό συστατικό την ανάμνησης.
Αυτό, και οι άπειρες ώρες στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου με κλιματισμό στο φούλ, της τηλεορασούλα του αυτοκινήτου να παίζει κινέζικο καραόκε τα τοπία να κυλάνε στο παράθυρο στα 24καρέ.
Κακομοίρη Πάν(α)για, τι σου μελε να πάθεις μαζί μας. Λεπτομέρειες αργότερα. Πρώτα όμως ας μιλήσουμε για το φαγητό!
Και ξαφνικά είμαστε στην Μπανγκόγκ! Η πόλη είναι ζεστή και έξω απο τα παράθυρο του σπιτιού του panya η μπανανιά παράγει τηγανητές μπανάνες. Σχήμα λόγου. Όμως σίγουρα το προηγούμενο πρωί είμασταν στα χιόνια και τώρα φορούσαμε σορτσάκι και το κλιματιστικό έκανε υπερωρίες για χάρη μας!
Όταν τελικά βγαίνουμε έξω, βγαίνουμε για να φάμε μεσημεριανό/πρωινό παρέα με τον Πάνγια, τον χόστ μας με τον οποίο δεν μιλάμε μιας και δεν έχουμε κοινή γλώσσα. Τα στομάχια όμως μιλάνε λατινικά και όλα μαζι μας κατεύθυναν σε ενα εστιατόρειο λίγα στενά πιο κάτω. Το εστιατόρειο ήταν υπέθριο, ή όπως θα λέγατε "με αυλή", κάτι το οποίο έχει σχέση με το καλοκαίρι και οχι την φτώχεια. Όχι το συγκεκριμένο τουλάχιστον και οχι αυτά στα οποία πήγαμε εμείς.
Κατευθείαν στον δρόμο συνειδητοποιείς που είσαι: Bangkok ο παράδεισος επι γής. Θα το επαναλάβω πολλές φορές και σας το λεω και όταν μιλάμε απο κοντά, η Ταϋλάνδη και η μπανγκόκ, είναι ενα μαγικό βασίλειο. Δεν είναι η πιο καθαρή πόλη αν και έχει και τα καθαρά σημεία. Είναι όμως οτι πιο πολύχρωμο, ενδιαφέρον, ζωντανό και ΠΛΟΥΣΙΟ σε επιλογές μέρος έχω δεί.
Η πόλη είναι κάτι μεταξυ μιας εντυπωσιακής - καθαρής μεγαλούπολης και μιας ψεύτικης παραγκούπολης. Το χρώμα που είναι κολλητικό, ξεκινάει απο τις φυλλωσιές, τα ΑΠΕΙΡΑ φρούτα μέχρι τα πεζοδρόμια και τα ρούχα των ανθρώπων. Μόλις συνειδητοποιώ οτι "μα φυσικά, καλοκαιρινά χρώματα". Στην ταϋλάνδη, ο χειμώνας είναι το καλοκαίρι μας. Το καλοκαίρι τους, είναι η κολάση μας.
Φωτογραφίες απο την Μπανγκόκ, θα βρείτε εδώ.
Αφού λοιπόν είχαμε την πρώτη μας εμπειρία απο Thai cusine -ή όπως την αποκαλούν- συναντήσαμε την Σιαοαν και μαζί οι 4 μας, κατευθυνθήκαμε στο αυτοκίνητο του Πάνϋα (κάθε φορά χρησιμοποιώ διαφορετική ορθογραφία για το όνομα του, μιας και θέλω να εξασφαλίσω πως τουλάχιστον μιας φορά θα το πετύχω).
Στην ταϊλάνδη στην οποία μπήκαμε χωρίς βίζα, συναντήσαμε την Σιαοάν που την είχαμε αποχωρηστεί 4-5 μέρες πιο πρίν, το αγόρι της και εναν καλό της φίλο. Το αγόρι της αφού συστήθηκε, αναχώρησε με τις αποσκευές της. Σε απλή απόδοση, το αυτοκίνητο του χωρούσε μόνο τις αποσκευές της. Γυναίκες... Οι υπόλοιποι πήραμε ενα ταξί και πήγαμε στο σπίτι του Πάν-για στο οποίο και θα μέναμε την πρώτη νύχτα.
Πρώτες εντυπώσεις; Καλοκαίρι. Απίστευτα καλοκαίρι. Δεύτερη εντύπωση: Τα ταξί δεν έχουν καμία σχέση με την κίνας. Κατ'αρχάς, έρχονται σε όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου, ο οδηγός είναι στα δεξία και είναι σύγχρονα οχήματα. Όχι μερσεντές όπως στην Ελλάδα, άλλα σίγουρα μεγάλα, άνετα, Ιαπωνικά τογιότα.
Σήμερα, το ταξίδι ξεκίνησε στις 12 το πρωί -μεσημέρι για κάποιους- με το πρώτο ημισταθμό μας, την Σανγκάη. Ήμουν έτοιμος να γράψω πως, καθώς καθόμαστε με τον ΛιΤζενΓιόου περιμένοντας την επόμενη πτήση γράφουμε το ημερολόγιο μας παρέα. Καθώς κοίταξα δεξία μου όμως, τον είδα να γράφει στα κινέζικα... Αλίμονο αν θα φτάσω ποτέ στο επίπεδο του... Όπως φαίνεται το σκατομηχάνημα και αυτό -έλεος πια- φρίκαρε και έτσι αφού πάτήσε κάμποσα πλήκτρα αντικατέστησε κείμενο, αποθήκευσε κιόλας το αρχείο καταστρέφοντας μερικές σελίδες καταχωρήσεων. Αντε τώρα να αναπληρώσεις τα σπασμένα. Ευτυχώς τίποτα σχετικό με το ταξίδι, μιάς και όλα ήταν την μέρα της πτήσης και την πρώτη νύχτα στην Ταϊλάνδη.
Στην Σανγκάη κάτσαμε 8 ώρες μιας και είχαμε να αλλάξουμε αεροδρόμιο και είπαμε να πάμε να αγοράσουμε λίγα ρούχα στο ενδιάμεσο. Μεταξύ ανάγκης και διασκέδασης, επιλέξαμε να χρησιμοποιήσουμε το μαγνητικό τραίνο το οποίο τρέχει στα 450χμ την ώρα και δεν αγγίζει στις ράγες, άλλα αιωρείται... Κάπου είχα ακούσει, οτι δεν βγάζει το κόστος του, άλλα το έχουν μόνο για το πρεστίζ. Άλλωστε δεν εξυπηρετεί παρα μόνο μια διαδρομή 4 λεπτών απο και πρός το αεροδρόμιο για 5ευρώ που στην Κίνα είναι λεφτά. Με την υπερταχεία αμαξοστοιχία που πιάνει 300, πας πεκίνο με μόλις 25ευρώ, δηλαδή 5 φορές πιο πάνω, όμως νομίζω είναι μια εντυπωσιακή μηχανή που μόνο και μόνο σαν αξιοθέατο φέρνει κόσμο. Πολλοί τουρίστες μάλιστα, επέλεξαν να βγούν φωτογραφία με την μασκότ του σταθμού!
Τελικά καταλήξαμε σε ενα εμπορικό κέντρο για ψώνια. Εμπορικό κέντρο ε; Την λέξη αυτή έχω να την χρησιμοποιήσω απ'οταν ήμουν Ρόδο. Εμπορικό κέντρο Μήδεια, Ύψιλον. Καμία σχέση. Μάλλον στα Ελληνικά δεν υπάρχει μετάφραση: Είναι Mall. Χωρίς να το πολυσυνειδητοποιήσω, το the Mall μπροστά του, θύμιζε περισσότερο the mole's hole. Όμως αυτό σας το αφήνω έκπληξη για αργότερα...
Στην Σανγκάη βρήκαμε αληθινά ρούχα σε αληθινές τιμές: H&M,ZARA σε ευρωπαικές τιμές, που όμως στην Κίνα κατατάσσονται ανάμεσα στα είδη πολυτελείας. Ναι, κυρίες και κύριοι, τα Esprit,ZARA και Η&Μ στην Κίνα θεωρούνται... Δυτική μόδα. Τεχνικά, αν και είναι ξεφτίλα που το λέω, πραγματικά είναι. Σε σχέση με την σαβούρα της Κίνας φυσικά.
Στις φωτογραφίες μια γοτθική όψη της Σανγκάης, άλλα στην πράξη της Σανγκάη θα την φάμε αρκετά στην μάπα στην συνέχεια, οπότε δεν θα μπω σε περισσότερες λεπτομέριες -ή φωτογραφίες-